.... καλή μας από-δραση !!!

.....και η σιωπή εσιώπησε ...απόλυτη σιγή ! Στις ράγες του τετραδίου γλυστρούν θρυματισμένες λέξεις , φράσεις , συν-ταξιδιώτες ακολουθούν τα ρινίσματα μολυβιού ! Λέξεις φράσεις βαγόνια που γεύονται τις διαθέσεις της γραφίδας ! ....Καθώς οι ράγες του τετραδίου ξεδιπλώνουν το περιεχόμενό τους περι-συλλέγουν συν-επιβάτες... ανταμώνουν επικοινωνούν ...αόρατη κλωστη αφήνεται στην μύτη του μολυβιού και αποδρά άλλοτε από το μικρόφωνο του ραδιοφώνου και άλλοτε από την περιπέτεια της γραφής ......!!!
....... καλή μας από-δραση !!!

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

...Θαμώνες στο καφενείο η ΕΛΛΑΣ ...!!!

...Δες  πως  η  πίεση  του  χρόνου  μας  σπρώχνει  με  φούρια  και  βιασύνη  μες  την  Βαβυλωνία της  καθημερινότητας . Κι  αν  καταφέρουμε  για  λίγο  να  κουρνιάσουμε   στην  απολαυστική  στιγμή  του  καφέ   τότε  αρχίζει  η  Βαβυλωνία  των  λέξεων  .  Τό  συνοθύλευμα  των  φράσεων !  Θαμώνες  στον  ιδιο  παρανομαστή  δοκιμάζουμε  από  πολλές  οπτικές  γωνίες  να   λύσουμε  την  εξίσωση  της  ζωής  μας. Την  σύντομη  αλλά  ηχηρή  ανάπαυλα   που  και  που   ολο  και  κάποιος  λαχειοπώλης   ερχεται   να  την  διακόψει  βάζοντας τα  ονειρα  μας  σε  δοκιμασία .  Προτείνει   και  παροτρείνει   τυχερούς  αριθμούς  και  σειρές . 
     Πως  γίνεται  ομως  οι  αριθμοί  να  διαλέγουν  αριθμούς ???  ΅Ας  προσπεράσω  την  απορία  μου . Παρά  δίπλα   μια  κυρία   στο  τραπεζάκι  πλάι  στο  παράθυρο   αγναντεύει   εξω  στον  πεζόδρομο ,  κάπου  κάπου  σκύβει  στο  μπλοκάκι  της   και  σημειώνει ...  Το  ραδιόφωνο  σε  λίγο  θ  αναγγείλει  την  ώρα .  Πράγματι  η  φωνή  του  εκφωνητή   φτάνει  στα  αυτιά  μου  σαν  να  ρχεται   από  το  βάθος  του  πηγαδιού !   Ξύπνησα  από  το  βύθισμα ! Ειπα  μέσα  μου  τέλος  χρόνου.
    Το  τετράδιο  με  ράγες  μπροστά  μου  ανοιχτό  και  πρόθυμο  να  φιλοξενήσει  την  μολυβένια  μου  σκέψη !  Γυρίζω  σελίδα  και  στο  πάνω  μέρος  σημειώνω ..  Αυριο  ειναι  άλλη  μέρα .. ειναι  μια  αλλιώτικη  μέρα !!!

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

.....του διπλανού τα νοικιασμένα ψέματα ..!!!

....Ρίχνει  μια  εξεταστική  ματιά  στον  καθρέφτη !  Το  καπέλο  της  σε  μετέωρη  ημικλινή  θέση , το  πρόσωπό  της  λαμπερό  δείχνει  να  γευεται  αυτήν  την  μεταμόρφωση , δείχνει  ν  απολαμβάνει  την  μάσκα  της .  Βάζει  τα  γέλια  ,  μόνη  περιφέρεται  , στριφογυρίζει , ανάβει  τσιγάρο  ,  ερχεται  μπροστά  στον  καθρέφτη , παίζει  με  διάφορες  γκριμάτσες  και  πόζες ..
     Το  βλέμμα  της  πέφτει  στην  μπαλκονόπορτα .  Κι  ετσι  μασκαρεμένη   κι  ανάλαφρη   βγαίνει  στο  μπαλκόνι  υψώνει  τα  μάτια  στον  εναστρο  ουρανό !  Ενας ιδιότυπος  ανεμοστρόβιλος   ως  δια  μαγείας  σαρώνει  την  σκέψη  της ,  την  ωθεί   πάλι  προς  στο  δωμάτιο  , ψάχνει  το  τσαντάκι  της ,  το  χέρι  της  σκοντάφτει  πάνω  στα  γυαλιά  ηλίου  τον  υπνο-σακο οπως  τ  αποκαλεί  συνήθως  και  θαχει   τους  λόγους  της  βεβαίως  για  το  παρατσούκλι  .
    Με  τον  υπνο-σακο  στο  χέρι  μπαινει  στην  τουαλέτα   και  με  απίστευτη  φούρια  καρφιτσώνει  με  κραγιόν  στο  καθρέφτη .....Με  τρομάζουν  οι  εκκρεμότητες  οι  άσπροι  τοίχοι  και  αηχοι  τίτλοι, τ  άδεια  βλέμματα  ,  του  διπλανου  τα  νοικιασμένα  ψέματα......

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

.φοβάμαι Μανώλης Αναγνωστάκης...

Φοβάμαι
τους   ανθρώπους  που  εφτά  χρόνια
έκαναν πως  δεν  είχαν  πάρει  χαμπάρι
και  μια  ωραία  πρωία- μεσούντος  κάποιου  Ιουλίου-
βγήκαν  στις  πλατείες  με  σημαιάκια  κραυγάζοντας
   < Δώστε  τη  χούντα  στο  λαό > .
  Φοβάμαι  τους  ανθρώπους  που  με  καταλερωμένη  τη  φωλιά
πασχίζουν  τώρα  να  βρούν  λεκέδες  στην  δική  σου .
Φοβάμαι τούς  ανθρώπους   που  σου  κλειναν  την  πόρτα
 μη  τυχόν  και  τους  δώσεις  κουπόνια  και  τώρα  τους  βλέπεις
 στο  Πολυτεχνείο  να  καταθέτουν  γαρίφαλα  και  να  δακρύζουν.
 Φοβάμαι  τους  ανθρώπους  που  γέμιζαν  τις  ταβέρνες
και  τα  σπαζαν   στα  μπουζούκια  κάθε  βράδυ
και  τώρα  τα  ξανασπάζουν    οταν  τούς  πιάνει  το  μεράκι  της  Φαραντούρη
και  εχουν  και  < απόψεις > .
Φοβάμαι  τούς  ανθρώπους  που  αλλάζουν  πεζοδρόμιο  οταν  σε  συναντούσαν
και  τώρα  σε  λοιδορούν ,  γιατί  λέει
δεν  βαδίζεις  στον  ίσιο  δρόμο .
Φοβάμαι  φοβάμαι  πολλούς  ανθρώπους
φέτος  φοβήθηκα  ακόμη  περισσότερο....
......Το  ποίημα  του  Αναγνωστάκη  γράφτηκε  τον  Νοέμβρη  του  1983  και  δημοσιευθηκε  στην  εφημερίδα  ΑΥΓΗ  .  Βρίσκεται  στην  ανθολογία  του  Ηλία  Γκρη << Το  μελάνι  φωνάζει - Η  17η  Νοεμβρίου 1973 στη  λογοτεχνία  >>  εκδοσεις  Μεταιχμιο ...

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

....προσεχως άγαλμα...!

...Το  φως  ανάβει  επειτα  από  δύο  αποτυχιμένες  προσπάθειες . Σκόρπιο  το  σκοτάδι  καταλαγιάζει  στην  κρυψώνα  του. Τώρα  πια  όλα  φανερά  ξετυλίγονται  μπρος  στον  γυμνό  οφθαλμό !!!  Το  πηγαινέλα  των  ανθρώπων ,  οι  γκριμάτσες  τους , το  βάδισμα  στις  κακοτράχαλες  πλάκες !!!
     Οι  παρεούλες  που  ανταλάσουν  γνώμες  και  ιδέες  συνομιλούν  για  το  μέλλον ! Ετσι  όπως  ειναι  καθισμένοι  στο  αυτοσχέδιο  παγκάκι   αλλοι   ακίνητοι  άλλοι  εκδηλωτικοί  αχνοφαίνονται  σαν  ενα  εκφραστικό   γλυπτό   που  ξαποσταίνει  περιμένοντας  το  βάθρο πάνω  στ  οποίο  πρόκειται  να  στηθεί....