.... καλή μας από-δραση !!!

.....και η σιωπή εσιώπησε ...απόλυτη σιγή ! Στις ράγες του τετραδίου γλυστρούν θρυματισμένες λέξεις , φράσεις , συν-ταξιδιώτες ακολουθούν τα ρινίσματα μολυβιού ! Λέξεις φράσεις βαγόνια που γεύονται τις διαθέσεις της γραφίδας ! ....Καθώς οι ράγες του τετραδίου ξεδιπλώνουν το περιεχόμενό τους περι-συλλέγουν συν-επιβάτες... ανταμώνουν επικοινωνούν ...αόρατη κλωστη αφήνεται στην μύτη του μολυβιού και αποδρά άλλοτε από το μικρόφωνο του ραδιοφώνου και άλλοτε από την περιπέτεια της γραφής ......!!!
....... καλή μας από-δραση !!!

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

... Στην σκιά μιας αλλιώτικης...μετακόμισης .. !!!

 ...Αποξηραμένες λέξεις  αποκτούν  την πρότερη τους  δροσιά και ζωντάνια , όποτε  και όταν  βρίσκω καταφύγιο  στον συναυλιακό  οίστρο των τζιτζικιών , στην ομπρέλα  του πλάτανου  που χρόνια τώρα  δεσπόζει στην πλατεία Συντάγματος  στο Ναυπλιο ! Πολυκαφενείον ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ  ! Ναυπλιο !
   Κάτω από αυτήν την ομπρέλα  τα πρωινά   απλώνουν το δίχτυ  τους και αλιεύουν ιδέες ,όνειρα , τοποθετούνται επι χάρτου , ανταμώνουν , και κουμπώνουν  ιστορίες αληθινές, ζωντανές , ιστορίες ανθρώπινες .   Οταν ομως <<πλακώνουν >> και σε πλακώνουν  οι παραβιάσεις εναέριου χώρου  αναδύονται  δυσκολίες και εμπόδια . Πως ν  αντιμετωπισθούν ?? Αδυναμία αναχαίτησης !
    Παρόλα  αυτά  παραμένω συγκεντρωμένος  στα δέοντα  και τις απαιτήσεις μιάς ακόμη  μετακόμισης . Σμήνη  από εμβόλιμες  παρεμβάσεις  στον << εναέριο χώρο του μυαλού >>, απειλούν την συγκέντρωση της σκέψης μου .  Αφορμές και ερεθίσματα  αναπηδούν κάθε φορά που ντανιάζω το χαρτομάνι , αδέσποτα << πνευματικά τέκνα >> , νιώθω   το χαμόγελό τους , και ξαναζώ τις μεταμεσονύχτιες  στιγμές σύληψης .
     Παραμερίζω την σκόνη του χρόνου , κόντρα στις οδηγίες  των γιατρών μου  περί  << μη συγκίνησης >>  , << χαρά, χαρά , χαρά .. >>  ,, ηρεμία και πραότητα >>  << οχι υπεραισιόδοξος οχι  απαισιόδοξος >>  << ποιότητα ζωής >> κλπ  κλπ ...  Γιατί πέραν  των άλλων εχω να κουμαντάρω κι εναν καρκίνο --- και δεν εννοώ ζωδιακό προσδιορισμό -- Εναν καρκίνο  που σουλατσάρει μεταξύ συκωτιού και σπλήνας ...!  Δυστυχώς τον  << παντρευτηκα >> και πορευομαι  με μάχιμη διάθεση και θετική αυρα , οξυγόνο ζωής που απορέει  από  την θερμη αγκαλιά ενός δικτυου  φιλίας   που με πολύ αγάπη  στάθηκε και στέκεται  δίπλα  μου  παράγοντας ετσι συγκίνηση και ελπίδα   για συνέχεια .  Στην προσπάθεια  αυτοίασης μου και θεραπευτικής περιπέτειας  αρχηγός ο άνθρωπός μου  η Μαρία .  Με πρωτοβουλίες της που αποδίδουν  και τη  συνεχή παρουσία της δικαίως      γευεται τον τίτλο του μαέστρου ...!
  Κάπως  έτσι η ζωή  συνεχίζεται οπως και η μετακόμιση μου . Παλεύω  γεμίζω  χαρτοκιβώτια , το πρακτικό μέρος __ φόρτο-- ξεφόρτο --  το έχουν αναλάβει  αγαπημένοι μου φίλοι  Θοδωρής και Παναγιώτης .  Κάπως έτσι ανακαλύπτω  και τα σκόρπια  << πνευματικά μου τέκνα >>   και αυτό μου δίνει ιδιεταιρη χαρά , αφού  η συντροφιά τους με χαροποιεί  και μου δίνει ερεθίσματα  για εξευρεση τρόπου  περαιτέρω επικοινωνίας .
    Κάτω από τον συναυλιακό οίστρο των τζιτζικιών  η κουβέντα μας με την καλοσύνάτη  κι ευδιάθετη Λιάνα  εξελίσσεται  μ επίκεντρο   μέρος από τα πνευματικά τέκνα  που << επέστρεψαν >> οχι βέβαια ως άσωτοι υιοί , αλλά  ως αγωγιάτες  χαράς και ικανοποίησης !
    Η μνήμη  ξετιλύγεται  με χιούμορ και χαμόγελο , οπως και οι ιδέες  για το μέλλον  και την  << αποκατάσταση >>   των  πνευματικών   τέκνων .
   Και όλα αυτά  κάτω από την  σκιά μιας  αλλιώτικης.... μετακόμισης !!!
                                                                   .....κυρ...σαμ...

   

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

... Δοκιμασία .. !!!

          Λευκά
        κάτασπρα κελιά
       βλέμμα παγωμένο
       η σιωπή μιλά
       ψιθυριστά .

     Ποιός άραγε θυμάται
    την  ώρα  αυτή και ο Θεός κοιμάται .
   Πύρινη φωτιά το βλέμμα
   τρέχει στην λεωφόρο του κανένα
   με τον τίποτα  επιβάτη
   βουτιά  κάνει σε άδειο χάρτη.

   ¨Ηθελα πολύ  να πιώ
    απ  το  δικό σου όνειρο
    μα έγινε η φωνή νερό
   και  μ  έπνιξε στ  όνειρο .

   Λόγια υγρά
   ψιθυριστά
   λόγια  χαράς  ντυμένα
   πέφτουν  τα  κάτασπρα κελιά
   δοκιμασία η χαρά
  χαμόγελο   και λευτεριά
  γίνονται πια ενα .

  Λευκά
  κάτασπρα κελιά
  κάτασπρα περιστέρια
  με λαβωμένα τα φτερά
  ορφανεμένα από χαρά
  θλιμένα  πετούν γερά ... !
               κυρ...σαμ...
  



  

.... Ας είναι .. !!!

               ..Ας  είναι ... !!!

  Σήμερα  είπα πως θα  ρθώ
  μα  έφθασε αργά το σήμερα
                         ας   είναι ....
 Για τον ερχομό αυτό ξεκίνησα
                         να  γράφω
μα σκάλωσε η  πένα σε μολυβένιο
                          βράχο ...
                          ας  είναι .....
υφάδι μέθυσο γοργό χορεύει
   τώρα  μπάλο
μ  αφήνιασαν  οι  αράδες   στον
 πηγαιμό  επάνω
                       ας  είναι ...
Σήμερα χάραξα θαρρώ
όνειρο  κι  ελπίδα
μα  ράγισε  τ  όνειρο
κι  ορφάνεψε  η ελπίδα
                      ας  είναι  ... !!!
       .....  κυρ...σαμ...