Κυριακή 25 Φεβρουαρίου 2024

Παράθυρο με θέα το λιμάνι ..!


 

                              Παράθυρο  με θέα το λιμάνι …!

      

 

            ___ Ωωωωχχχ!!! ... Κλειδώθηκα !   Λες;;  Γούστο  θάχει..!!! 

         Η    Θωμαΐς    έχει  ήδη  γείρει  το  σώμα  της  στην  πόρτα  και  την  σπρώχνει  μ  αυτή  δεν  υπακούει...

____  Φύγανε  όλοι  ..  Πως  έγινε;  Φύγανε  και  με  ξεχάσανε  μέσα.!!!!

       Λέξεις   φράσεις   βαπτισμένες  στην  κολυμπήθρα  της  αγωνίας  κατρακυλούν  από  τα  χείλη  της .

 Οσο  δε  ωριμάζει   η  διαπίστωση   εντός  της  ότι  -- παρά   την  θέληση  της  --   θα  περάσει  μια  νύχτα    κλειδωμένη   στον  ημιώροφο    όλο  και  πιότερο  κρύος  ιδρώτας   λούζει  το  πρόσωπο  της.

     Από  κλειστοφοβία  μηδέν  πρόβλημα ,   παρόλα   αυτά   αρχίζει  να   υφαίνεται   ατμόσφαιρα  μικρού  πανικού!  

Βηματισμοί  χιαστί   οριοθετούν  τον  βαθμό  της  ατυχίας  της  ,   κάποια  στιγμή  πλησιάζει   το  παράθυρο  που  βλέπει  προς  το  λιμάνι.

 Πίσω  από  την  τζαμαρία  του   η  νύχτα  προβάρει    το  καινούργιο  πουκάμισο  της . 

Τα  πλοία  στο  λιμάνι  άλλα  είναι  αραγμένα  και  περιμένουν  καρτερικά   άλλα   φεύγουν !

Ακουμπάει  την  σκέψη  της  στην  ρότα   τους .

_____  Για  δες  ...!!!  ..Φεύγει  το  πλοίο..!!!  Φεύγει  η  έγνοια ..!!!  Να  έφευγα  κι  εγώ..! 

Μουρμουρίζει  κι  άλλα  παρόμοια  και  δείχνει  να  ξεχνιέται.  Σε   λίγο   νιώθει  σαν  να  ξυπνάει   απ  όνειρο ,  επιστροφή  στο  παρών.         

               _____ Πως  θα   περάσω  την  νύχτα;;  Πρέπει  να  δράσω  ...πρέπει  κάτι  να  κάνω...

 Ο  θυμός  της  ξεχειλίζει   και  την  οδηγεί  σ  ένα  πέρα--  δώθε    διασχίζει  οριζόντια  την   μεγάλη  αίθουσα  στον  ημιώροφο...

 

Στον  ίδιο  χώρο  συνυπάρχουν  μία  ανθοδέσμη  σε   χυμώδη  ανεμελιά  ,  δύο  ποτήρια  μισογεμάτα ,  ένα  χειρόγραφο  κείμενο  ,  αφημένα  όλα   στο  κατάλευκο  τραπέζι   που  δεσπόζει   περίπου  στο  κέντρο.

 Παρά   δίπλα   σκόρπια   στο  δάπεδο   κάτι  σαν  χαλιά ,  παντού  καρέκλες ..

 Η  Η Θωμαΐς   επιστρατεύει  το  χιούμορ  της .

Παίρνει μια βαθιά ανάσα  αυτοσυγκεντρώνεται  στον αυτοσχέδιο μονόλογο της .

 ___Καλώς  ήλθατε  καλοί  μου  συγκάτοικοι !!!!  Καλώς  ήλθατε  και  καλώς  ηλθαααααα!!!!! 

   Έτσι  ξεκινά  την  πρώτη  γνωριμιά!!! Τα  δάχτυλά  της  φυλλομετρούν   το  χειρόγραφο   κείμενο .

 _____  Χμμμ!!!  Ψιλούλια  γράμματα  ,  όμορφη  πένα ...

   Το  βλέμμα  της  ταξιδεύει  στις  πρώτες  αράδες....

..<<  7/ 5 / 10 .......Αφηγήσεις >>.....

.<<  Μιχάλης  >>

 <<  Δεν  είναι  παραμύθι  >>

  Και  ψιθυρίζει   χαριτολογώντας .

   ____  ΄Όχι  βέβαια  ... δεν   είναι  παραμύθι  ,   είναι  πραγματικότητα    αυτό  που  μου  συμβαίνει  τώρα .. Μουρμουρίζει  συνεχώς  και  επιταχύνει  την  βιασύνη  της  στο  ξεφύλλισμα  του  κειμένου ,   φθάνει  στην  τελευταία  σελίδα  . 

  ____  Χμμμ!!!  Και  όμορφη...και  ευγενική  πένα!!! 

     Αφορμή  για  το  σχόλιο  της;;  Στο  κάτω  αριστερό   μέρος  της  τελευταίας  σελίδας   διαβάζει  <<...Καληνύχτα..>>

 ____Καληνύχτα  κι  εσένα  !!! 

        Αφήνει  το  κείμενο  στην  θέση  του  ,  απλώνει  το  χέρι  της    και  μισοκλέβει   ένα  λουλούδι   από  την  ανθοδέσμη   ,  προχωρεί  προς  το  βάθος  της  αίθουσας  όπου  βρίσκονται  κρεμασμένα  με  σοβαρή  επιμέλεια  ασημένια  κουδουνάκια!!!

Πριν  καλά-  καλά   προφθάσει   να  κάνει  τρία   βήματα  ,  ωωωωππππ   σκοντάφτει  και  σωριάζεται  κάτω!!!  Πως  είναι  όταν  βαδίζεις  αμέριμνος  στο  δρόμο  ξαφνικά  περνάει  ένα  αυτοκίνητο  πάνω  από  λακκούβα  με  νερό ,  με  αποτέλεσμα  να  γευθείς  τα   υγρά  πλοκάμια  του  νερού;;

Ε  λοιπόν  κάτι  ανάλογο   ,  μόνο  που  αυτήν  την  φορά   αιτία  της  πτώσης  είναι  μια  λεκάνη  γεμάτη   νερό  και  βιβλία!!!!!

       Σωριασμένη   καθώς  βρίσκεται  η  Θωμαΐς  στέκεται   για  κάποια   δευτερόλεπτα  ώσπου  ν  απεμπλακεί  από  το  ξάφνιασμα  της.  Με  τα  μουσκεμένα  χέρια  κολλημένα  στο  πάτωμα   προσπαθεί   ν  απο-συγκολληθεί.

Τα  καταφέρνει  και  σηκώνεται !!! Θυμάται  το  παραθυράκι  προς  την  πλευρά  του  λιμανιού.

  Χωρίς  σκέψη  αμολιέται  προς  τα  εκεί .  Το  θυμωμένο  χέρι  της  δεν  προλαβαίνει  να  τραβήξει  το  πόμολο  και  ωωω  του  θαύματος  το  παράθυρο  ανοίγει!!!

  Και  τότε  μια  ηχηρή  δέσμη  βουής   εισβάλλει   στην   αίθουσα  ,  φρέσκο   ανάμεικτο   αεράκι  φυγαδεύει  το  βουητό  της  πόλης  στον  εσωτερικό  χώρο . 

        ΄ Έκπληκτη   απολαμβάνει   μέχρι  τελευταίας  ρανίδος    αέρος   την   δροσιά  ,  νιώθει   να  την  αιχμαλωτίζει   ένα  αναζωογονώ   δίχτυ !!!

 Ταυτόχρονα   οι  στροβιλισμοί  του  αέρα    διοχετεύουν   ρυθμό  στον  χορό  των  αντικειμένων!!! 

 Τα  μαλλιά  της   λουσμένα  πια   από  τις  διαθέσεις  του  αγέρα   ανεμίζουν  στο  πρόσωπο  της   πέφτουν  εμπρός .

 Κι  έτσι  όπως  σμίγουν  με  την  λάμψη  των  ματιών  της   θαρρείς   πως  πρόκειται   για  φωτισμένη   αυλαία !!!  Πίσω  από   την  αυλαία  δύο  λαλίστατα  γαλάζια  μάτια  δίνουν  παράσταση !!!

ΝΤΡΙΝ  !!!  ΝΤΡΟΥΝ !!!  ΝΤΡΑΑΑΝ  !!!   Τ  ασημένια   κουδουνάκια   δεν    σταματούν  το  τιτίβισμα  τους .  Η  γεμάτη  νερό  και  βιβλία  λεκάνη  ,   παραδόξως  πως  πανάλαφρη   ως  φύλλο  δένδρου   επιδίδεται   σε   χορευτικές  φιγούρες  και  τελικώς   μεταμορφώνεται   σε  ιπτάμενο   σιντριβάνι!!!

   Τα   βιβλία  με  τις  σελιδο- φτερούγες    τους   σχηματοποιούν  στον  αέρα   σμήνη   αποδημητικών  πουλιών  . Πετούν!!!  Διαγράφουν  τον  ορίζοντα  ανοιγοκλείνοντας  συνεχώς  τις  σελιδο-  φτερούγες  τους .  Ζωγραφίζουν  στον  αέρα  ενώ   αραιά  και  πού   αρθρώνουν  ακαταλαβίστικα  θροΐσματα   ακαταλαβίστικες   ατάκες ,  όπως¨:

 <<  Μαμά  πεινάω  >> 

  <<  Μαμά  με  συλλάβανε  >>

  <<  Τίιιιιι;;;;  Πήγες  και  το  ήπιες;;; >>

  <<Μαμά  εδώ  ένα  φίδι  >> 

 <<  Μπαμπάς  που  είναι;; >>

  και  άλλες  παρόμοιες   παράξενες  κραυγές  .!

           Στο  βαθύ  γαλάζιο  των  ματιών    αποτυπωμένα   συναισθήματα  έκπληξης  χαράς   απορίας  ,  προσδίδουν  περισσότερη  λάμψη  ,  αποδυναμώνουν   το  ημίφως   και  δίνουν   χώρο   σ  ένα   τεράστιο   ζεστό   χαμόγελο !!!

         Η  ώρα  περνά  ο  χορός  καλά  κρατεί!!!  ΄Όταν  ... ΝΤΑΠ !!!  ΝΤΟΥΠ!!!  ΝΤΑΠ!!!  ακούγονται  ήχοι  που  μοιάζουν   σαν    άνθρωπος  που  ανεβαίνει  ξύλινη  σκάλα .  ΝΤΑΠ!!!  ΝΤΟΥΠ!!!  ΝΤΑΠ!!!

     _____  Τι  ακούω;;;  ...

 Για  δες....Ψιθυρίζει   και  παρακολουθεί......Μια  γυναικεία  φιγούρα  αργά-  αργά  με  βαρύ  βηματισμό  και  τα  χέρια   τεντωμένα  μπροστά   εμφανίζεται   και  γράφει  κάθετα  στον  χώρο !

     ____  Υ π ν ο β α σ ί α ...!!! 

Μα  πώς ;

   Αμέσως  προσπαθεί   ν  απομακρύνει  τους  ελάχιστους  ύφαλους   μη  και  διαταράξει  το  διάβα  της  υπνοβασίας .

  Την  ίδια  στιγμή  από  την  πλευρά  της  εισόδου    ένα  μεταλλικό  κλειδί  ξύλινης  παλαιικής  πόρτας   ,  με  χαραγμένα  επάνω  του  τα  σημάδια  του  χρόνου ,  γλείφει  κυριολεκτικά  την  κουπαστή  της  σκάλας  και  ως  άλλο  αεροπλάνο   απογειώνεται  ,  στριφογυρίζει  στον  αέρα   και  χαριετίζεται   με  όλους  και  με  όλα!!!  Ακόμη  και  με  αυτό  το  παράξενο  φίδι !!!

Ένα  φτερωτό  φίδι  πάνω  σε  ιπτάμενο  χαλί   συνάπτει  αερομαχίες  ,  χορεύουν  στον  ρυθμό  της  μελωδίας  που  ακατάπαυστα   μοιράζουν   τ  ασημένια  κουδουνάκια . 

        Επί  ματαίω   η  Θωμαΐς   πασχίζει   να  εξηγήσει   την  ενορχηστρωμένη  μαγική  ατμόσφαιρα  των  γεγονότων!  Αποφασίζει   πάει  προς  το  παράθυρο .

Πίσω  από  την   τζαμαρία  του  οι  άνθρωποι  λιγοστοί  πια  στις  ράγες  του  πεζοδρομίου    ο  καθένας   κι  ένα  ξεχωριστό  βαγόνι  .

 Διαφορετικοί  προορισμοί! Διαφορετικές  σκέψεις!  Ανάμεσά  τους   μία  γυναίκα  σέρνει  αγκομαχώντας   το  βήμα  της ,  κάθε  τόσο  στέκεται  ασάλευτη .  Στα  χέρια  της  κρατά  μία  μαύρη  σακούλα !

____ ..ΕΕΕ!!!  Καλή  μου  κυρίααα!!!  Καλή  μου  κυρίααααα!!!!   

  Φωνάζει   από  το  ανοιχτό  παράθυρο .  Αλλά  η  φωνή  της  σαν  ηχώ  επιστρέφει  και  γεμίζει  όλη  την  αίθουσα . 

Ούτε  καν  περνά  το  ανοιχτό  παράθυρο.. Όμως  επιμένει

____ Ειιιιιιι!!!  Καλή  μου  κυρίααααα!!!  Σε  σας  μιλάωωωωω!!! 

Επιμένει    κουνώντας  ταυτόχρονα  τα  χέρια  της  σαν  πρωτάρης  τροχονόμος  σε   ώρα  αιχμής .. 

 Στην  προσπάθειά  της  επάνω   από  μια  μικρή   σχισμή   των  ματιών  της   εισβάλλει   φως  της  ημέρας . 

Τότε  νιώθει  τα  ματοτσίνορά  της  ν  αλαφραίνουν  λες  και  συμβιβάζονται  στην   ήττα!!!

Νικημένα  από  την   ονειρική   περιπλάνηση   τελικώς  ανοίγουν!!!

 Η  Θωμαΐς   τινάζεται  και  προσπαθεί  να  τιθασεύσει  τα  χέρια  της .  Ξυπνάει!!!  Τσιμπολογιέται. Το  βλέμμα  της  φωτογραφίζει  την  πραγματικότητα. Γύρω  της  όλα  στη  θέση  τους.  Πετάγεται  αρχίζει  ν  αγγίζει  τα  έπιπλα  του  δωματίου  και  προσωπικά  αντικείμενα. 

 ____ ... Όνειρο  ήταν.....

  Κολυμπώντας  στο  μεταίσθημα  του  ονείρου   με  κινήσεις  αργές   συνεπαρμένη  προχωρεί  ανοίγει  το  ραδιόφωνο  ,  η  βραχνή  φωνή  του  εκφωνητή   συντροφεύει  το  ριπλέει  του  ονείρου .

Τα  επόμενα  λεπτά  την  βρίσκουν  μπρος  στον  υπολογιστή  .  Πάνω  στα  πλήκτρα  του  ,  τα  δάχτυλα  της  θαρρείς  και  χορεύουν  ροκ-εν-τρολ !!!

  Αυτόματα  στην  οθόνη  εμφανίζεται...:..

 

   Παράθυρο  με  θέα  το  λιμάνι ..!

 

___  Ωωωωχχ  !!!  ..Κλειδώθηκα  !  Λες;;  Γούστο  θάχει !!!

     Η  Θωμαΐς    έχει  ήδη  γείρει  το  σώμα  της   στην  πό....  

  ky                 

                                    κυρ...σαμ..

   

     

 

 

                                                                                                                    

 

 

                                                                                                       

 

 

 

     

 

         

Πέμπτη 1 Φεβρουαρίου 2024

Στου Αιόλου το μενού ..!

 

 

Στου  Αιόλου το μενού

 

Σκόρπιες σελίδες

άλλες ανόμοιες

άλλες ίδιες ...

Στου Αιόλου το μενού

το θάμα σε όρια πνιγμού !

Αγέρηδες στις Αιολικές ακτές

το πέταγμα του γλάρου

φλερτάρουν

και τον νου μου απαγάγουν

Κόκκοι άμμου

Κόκκοι φωτός

αόρατα σημάδια

ορατά μα άδεια .. !

Περπατώ τις νύχτες

πατώ στις μύτες 


διαλύω τα σκοτάδια

με του φεγγαριού την άδεια .

Και όταν φθανω στην ακτή

νιώθω το νεύμα της αυγής

να με λούζει με το φως της

μέσα κι έξω   ορατότης . 

     κυρ...σαμ..

 

Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2024

Δικαίωμα στην θλίψη ..!


 

 

        Δικαίωμα  στην  θλίψη ..!    (  2 )

 

Λες και τα γράμματα  με κάποιο μαγικό τρόπο  συνωμοτούν  και σπρώχνουν  το μολύβι  σε σπορά γκρίζων  διαδρομών .

΄Αμυαλη  γραφή?    Εν θερμώ  περιπλάνηση? 

Ποιος ξέρει?  Μπορεί … 

Εκείνο που είναι βέβαιο  είναι πως  ο πυρήνας της ροής  των σκέψεων  πηγάζει  από βιωματική  εμπειρία  καταγεγραμμένη .

Οι αλήθειες  που αναδεικνύονται  φωτίζουν πολύπλευρα  το σχήμα το μέγεθος  το βάρος , το περιεχόμενο  αλλά και  το περιτύλιγμα  του πένθους  που  αναβλύζει  μέσα από  μια  απώλεια .

Είτε πρόκειται  για  απώλεια προσώπου  , είτε για ζωάκι , είτε για αντικείμενο συναισθηματικής  αξίας ,  είτε για φιλίας , είτε για απώλεια επαφής με γενέθλιο τόπο ,  είτε οποιαδήποτε άλλης μορφής  απώλεια , το πένθος πάλλεται .

Το ειδικό βάρος του  φωτίζεται  με προβολείς.  Κάθε προβολέας και την δική του ξεχωριστή οπτική γωνία .

  Να ! Όπως  ο συγκεκριμένος  που  η  φέξη του  έρχεται  να δώσει χώρο  στα επόμενα βήματα της γραφής .

 

  Ναι  ! Από καιρό μέσα μου  ένιωθα την δίψα της επιθυμίας  να γράψω  κάτι  για  σένα ..

Για σένα που μάταια προσπαθείς να με φέρεις στην μνήμη σου .

 Η πάχνη του μυαλού είναι τόση  που δεν αντέχει  και πολλές  ανακατατάξεις …

Βαρύ το φορτίο  … !

Δεν έχω  παρά  να σου θέσω  ορισμένα  χαρακτηριστικά  σημεία  με την ελπίδα  ότι θα βοηθήσουν στο ξεμπλοκάρισμα  της μνήμης .

Δεν βρίσκω άλλο τρόπο  από το να σου θυμίσω  εκείνη την αναπάντεχη  συνάντηση . Την συνάντηση του … αιώνα   σε  ένα από τα σταυροδρόμια  της ζωής ( Ζήτω η ρυμοτομία..!!! ).

Κι  έπειτα μου είπες :

…<<. Κάνε υπομονή  όλα θα περάσουν ..  >>

Κι  εγώ  δεν σου μίλησα  γιατί ήξερα  ότι δεν θα περάσουν .. ! … Δάκρυσα … !   Τότε  μου χαμογέλασες γλυκά κι έφυγες …

Με αποκάλεσες και πέρασες  στο απέναντι πεζοδρόμιο .  Θρονιάστηκες εκεί .

Από  τότε  με… αποκαλείς    με   διαφορετικές  ταμπέλες   , πεισματικά  μου φορτώνεις  κάθε τόσο  και μία … ετικέτα  (  ετικέτα = επιγραφή εμπορευμάτων ) στην ράχη μου .

Ναι  ακριβώς , δεν είμαι προϊόν  !

Και ύστερα εκείνο το βράδυ ??  ΄Ηταν  θαρρώ στο κινηματογράφο !.. Για  θυμήσου .. !

 ΄Ηταν  η τελευταία σκηνή του έργου . Το  τέλος  -- πραγματικά  το μόνο  κοινό σημείο των ανθρώπων -- που  ενώνει την σκέψη .

Κάτι σαν στιγμιαία επικοινωνία .  ΄Ομορφη    στιγμή . Μοναδική ίσως .. ! …. Πως ??  Το θυμήθηκες ??

Προσπάθησε  λίγο ακόμη και ρίξε   μία  ματιά  γύρω στη γειτονιά  !  Μη σε παραξενεύει το τοπίο ..

  Ναι ! Οι άνθρωποι  μαραίνονται  και τα φυτά ανθίζουν  γιατί έχουν  υπομονή και καρτερικότητα ..

Συμφωνούσες και σύ  τότε , όλα όμως ξαφνικά έγιναν  υπερβολές και κακόγουστες φιλολογίες ..

Τότε .. ! 

Τώρα όμως  με απλοχεριά  μοιράζεις  ετικέτες . Αμετακίνητη στο απέναντι πεζοδρόμιο . Στο ίδιο λοξοπερπατημένο  λιθόστρωτο .

Προσπάθησε να θυμηθείς  τον ήχο του τηλεφώνου  και ότι επακολούθησε ..

 Τότε που χτύπησε  το τηλέφωνο και με …. αποκάλεσες !!!

΄Όχι ..!  ¨Όχι .. !  Μη  ταράζεσαι . Δεν περιμένω απάντηση .

 Εκείνο που θέλω  είναι  απλά και καθαρά  να κρατήσω αυτό που δικαιούμαι .

Το δικαίωμα στην θλίψη ..!  

          κυρ..σαμ..