Πέρασαν αρκετά
χρόνια . Δύσκολα χρόνια . Και να μαι
τώρα έστω σαν
εξωνοσοκομειακός ασθενής , δοκιμάζω τα γάντια του μποξ γιατί η μάχη συνεχίζεται .
¨Ήρθε η ώρα να λογαριασθώ με το σκοτάδι . Στέκομαι όρθιος
εμπρός του , συνομιλώ :
----- Αρκετά , φύγεεε
ώρα να σε αφήσω ξοπίσω μου …. Μη
με αγγίζεις …
Τελειώνω με την υγεία ???
Όχι όμως και με τον πόνο!
Ξαναγεννιέμαι , ελπίδα εμπρός …
Το σώμα αδύναμο μα η
ψυχή αντέχει ! Δίνω κουράγιο …/. Χάνομαι στο μέτρημα/ στο δια ζώσης μέρισμα / περίσσευμα
οι απόντες /κάμποσοι φίλοι παρόντες /
Ωστόσο μόνος με μολύβι και ξύστρα εξαργυρώνω τα της υγείας
την απούσα …
Περπατώ ανάμεσα σε
γιατρούς νοσοκομεία , φόβους ανησυχίες
…..
Ναι ! Και οι πιο δύσκολες μάχες κερδίζονται .. Όχι πάντα με
κραυγές , αλλά με πολλές μικρές μικρές
σιωπηλές νίκες ..
Εξωνοσοκομειακός ασθενής .. Ε και ?
Το σώμα νοσεί μα η
ψυχή αντέχει …
<< ,,,, Ότι αξίζει
πονάει και αυτό είναι δύσκολο …
>>
---------------//////////// ---------
Η μηδενική
αλληλεγγύη βλάπτει την ανθρωπιά .. !
Πως μπορεί
κανείς να αποτυπώσει σε χαρτί βουβό πόνο . Αμήχανα και αδύναμα λεξικά αρνούνται
ν ανοίξουν τις πύλες τους .
Σιωπηλή μα
συνάμα λαλίστατη μικροκαμωμένη ενημερωτική πινακίδα : ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΛΟΓΩ ΠΕΝΘΟΥΣ .
Ασύλληπτη
τραγωδία . Ασύλληπτο Ευρωπαϊκό έγκλημα . Επιχειρώ από την υγρή χαραμάδα του
εξώφυλλου και περισυλλέγω λέξεις :
Βυθός,
πνιγμός, αμπάρια , πρόσφυγας, μετανάστης , σκαρί, οργή, θυμός , όνειρο, ελπίδα
, ανείπωτες αλήθειες .
Υπέρβαρο
σκαρί
Υπέρβαρο έγκλημα
Υπέρβαρη
σκέψη .
Ναυάγιο με
πολλές αναγνώσεις αλλά και πολλές απογνώσεις για το ανθρώπινο είδος , για τους
ηγέτες του κόσμου που δεν σταματούν τα αίτια και τις αφορμές . Προμελετημένα
εγκλήματα . Απληστία, πλεονεξία , απανθρωπιά διακινητών .
Πλην-άνθρωποι
μετατρέπουν τις ανθρώπινες ψυχές σε τεμάχια , αριθμούς ..
Υπό την
επήρεια της μέθης του ονείρου για καλύτερη ζωή , ορμώμενοι από Αίγυπτο και
προορισμό Ιταλία . ΄Ανδρες γυναίκες παιδιά εν πλω , συνάνθρωποι μας
στοιβαγμένοι στο πλέον ακατάλληλο σκαρί . Ο καθένας τους και όλοι μαζί με
υπέρβαρο όνειρο και ελπίδα , προστέθηκαν σαν αριθμοί στο επίσης υπέρβαρο
αλιευτικό σκαρί .
Ακολουθούν
τραγικές σκηνές . Ανατροπή και υγρός θάνατος . ΄Ανθρωποι όνειρα , και ελπίδα ,
από κοινού το σκαρί αύτανδρο στον βυθό της θάλασσας .
Και ύστερα :
Η σιωπή
βυθός
Ο βυθός
είναι
Το είναι
σιωπή .
Η σιωπή
λυγμός
Ο λυγμός
ποίημα .
Το ποίημα
σιωπή
Η σιωπή κύμα
.
Βουβός πόνος
, μαύρη κηλίδα στο απέραντο γαλάζιο . Ασυναίσθητα το μολύβι γλιστρά κατά γης .
Κλείνω τα μάτια . Ανεπαίσθητα νιώθω υγρασία να χαρακώνει το πρόσωπο μου .
Σωπαίνω ..!!
.. !! …!!....
κυρ...σαμ..
------------------------- ///
Συγγραφείς στην …πένα !!!
..Λέξεις και φράσεις
σφαδάζουν στο γόνατο , παρήγορο
πέρασμα στο πρόχειρο " σφαγείο "
εννοιών και νοημάτων .
Τα λόγια του ανέμου
πνοές που
απαλαίνουν τα θραύσματα μολυβένιας
γραφής .
Στο γόνατο γάργαρο
μελάνι μουσκεύει τον γεωφυσικό χάρτη
των ονείρων μας , και είναι εκείνος
ο χάρτης που συνήθως κοσμεί την
αναζήτηση μας .
Αναρτημένα όνειρα πόλεις
αταξίδευτες , σκόρπια χρωματιστά θέλω ,
πολύβουες διαδρομές που λύνουν την
σιωπή τους , κυλούν διάφανες
πια αναμετρώνται με τον χρόνο ,
και σμίγουν στις εκβολές των
σκέψεων μας .
Σκέψεις απλωμένες σαν
ράγες του τρένου . Βίοι παράλληλοι
.
...Και όταν τελικά έχεις καταφέρει να κατέβεις από τις
ράγες που άλλοι έφτιαξαν για σένα χωρίς εσένα το μόνο που δεν νιώθεις είναι
ναυαγός... απλά βάζεις τα χέρια στις αλήτικες τσέπες και συνεχίζεις να βαδίζεις
κόντρα στους αέρηδες... παύοντας πια να ψάχνεις τις ορίζουσες γραμμές του
κόσμου... ώσπου ο τόπος συνάντησης μας γίνει ορατός μέσα από την δημιουργική
μοναχική πορεία μας.... οι άνθρωποι χάνονται μεταξύ τους μονάχα αν τους
ξεχνάς..........
Περιπαιγμένο
μότο για τους συγγραφείς ...στην
πένα !
Ωστόσο το παράθυρο
παραδομένο στις ορέξεις του αγέρα συνεχίζει τις ταλαντεύσεις
, απέναντι στην μικρή πλατεία ένα μοναχικό δένδρο
επιδίδεται στην γνωστή γυμναστική η επιδεξιότητα του
δικαιώνει την θυμοσοφία του λαού
<< ...
δένδρο που λυγίζει δεν σπάει .. >> .
Η βουή του αγέρα
περιπλέκεται στ ασυνάρτητα σοκάκια της πόλης , ,
αναμαλλιασμένα γυναικεία πρόσωπα << λουφάρουν >>
πιότερη φυσικότητα , ομορφιά , και λάμψη !
Το Σαββατοκύριακο
πλέει στην ουρά της εβδομάδας κι εμείς συγγραφείς ..στην πένα κωπηλατούμε βυθισμένοι
στο μελάνι αγκομαχώντας από τα τερτίπια της
καθημερινότητας μας .
Συλλέγουμε στιγμές διάσπαρτες εικόνες
<<καρφιτσωμένες >> δυστυχώς στο πέτο της ανεμελιάς
κατακλύζουν το διάβα μας .
Η αύρα που
αποπνέει από στιγμιότυπα ζωής δεν εν-συρταρώνεται σε
ζελατίνες και νάιλον συσκευασίες. Οι εστίες ανθρωπίνων
δραστηριοτήτων που << μπολιάζουν >> κυριολεκτικά με
νάιλον συμπεριφορές πόλεις και ανθρώπους υφαίνουν ένα
γκρίζο πέπλο , και αυτό φυσικά δεν έχει να κάνει μόνο με τον τόπο .
Οι άνθρωποι
παντού ίδιοι είναι , διαφέρουν μόνο όταν αγαπούν .
Απλές εικόνες στιγμιότυπα ζωής ! ... Να..! Για
δες ... ! Στην άκρη του πλατύσκαλου ο άστεγος βιολιστής ,
απρόθυμος πια να υποδυθεί τον ρόλο του βιο--ληστή , εγκαταλείπει
την << στέγη >> του όχι όμως και το βιολί του , και από
βιολιστής της στέγης μεταμορφώνεται σε βιολιστής του δρόμου .
Μισάνοιχτη η θήκη
του οργάνου προστατεύει τα λιγοστά κέρματα την ώρα που ο
καλλιτέχνης κερνά μελωδίες και χαμόγελα στους βιαστικούς διαβάτες .
Στην άλλη άκρη του πεζόδρομου ο πλανόδιος
κιθαρίστας κουρδίζει την κιθάρα του , προβάρει << λάθρα
>> λίγο πριν την έναρξη του προγράμματος . Που και πως να
στριμώξεις τ όνειρο ??? Που και πως να ζυγιάσεις την πραμάτεια τους ???
Γνήσια αληθινά ζωντανά στιγμιότυπα που γεννούν
αμηχανία , και οπλίζουν τους
συγγραφείς στην πένα από την άλλη νάιλον συμπεριφορές ,
νάιλον άδειες πόλεις και τ αναπ(α) λιν
! κυρ..σαμ
περίπτερο ΕΣΛΑ 
