Η απ αρχή ενός μονόλογου ..!

  Η  απ  αρχή   ενός   μονόλογου 

 

 ( Καρέκλα-- κουπί--- μικρή υδρόγειος )

 

 

 

 

 

    Μακραίνει ο  χρόνος 

    βαθαίνει ο πόνος 

   Μακραίνει η διαδρομή 

  βαθαίνει η πληγή 

 Κωπηλατώ ... κωπηλατώ  

 Στην απόλυτη σιγή

 στην σιγαλιά της νύχτας

Το φέγγος  αστροβολή 

έναστρη  κορυφογραμμή 

ουρανομήκης πίκρα ....

Κωπηλατώ   κωπηλατώ ...

Σκούρα  τα σύννεφα

όσο κι αν ο αγέρας

τ  αναδεύει 

το μείγμα επιμένει...

και να μαι τώρα εδώ

να βολέψω  προσπαθώ 

τον καταραμένο μονόλογο 

με μια καρέκλα  κι ένα κουπί

αυτοσχέδιο  σκαρί 

Κωπηλατώ....Κωπηλατώ....

 

Άδεια σκηνή ! ¨Άδειο σπίτι .. !

Δύο πικροί θάνατοι

ταυτόχρονα α- θάνατοι

με ντύνουν ερημίτη .

Στον δρόμο για το επόμενο

όμοιο συχνό φαινόμενο .

Ζυγιάζω το περίσσιο μου θάρρος

μάταια λίγο το βάρος .

Αλλάζω πόλη .

Αλλάζω Νομό .

Δεν αλλάζω προορισμό !

Δύο πικροί θάνατοι .

¨Άδεια σκηνή ! ¨Άδειο σπίτι !

Με ξεβράζουν

σε ποταμιού την κοίτη .. .. !!!  

          κυρ...σαμ..

Απώλεια .... γνώμης !!!

 Φωτογραφία:    CECIL  BEATON  

 

 
 • «Ένα Πρωί» του Στανισλάβ Στρατίεβ (1941-2000)

Ο Πετρώφ ήπιε τον πρωινό του καφέ, φίλησε τη γυναίκα του στο μέτωπο και κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Πήγαινε στη δουλειά του. Στην πόρτα σταμάτησε, άρχισε να ψάχνει τις τσέπες του, κοίταξε και στην τσέπη του αδιάβροχου...
- Τι ζητάς; ρώτησε η γυναίκα του.
- Βρε, η γνώμη μου λείπει, είπε ο Πετρώφ, συνεχίζοντας να ψάχνει τις τσέπες του. Πού να την έβαλα;
- Αυτό εκεί, στην τσέπη σου, τι είναι; έδειξε η γυναίκα του.
- Αυτό είναι το μαντήλι μου, είπε ο Πετρώφ. Πού την έβαλα όμως αυτή την γνώμη;
Ξανάψαξε όλες τις τσέπες, κοίταξε και στην τσάντα, κοίταξε για λίγο και στην κρεμάστρα, δεν υπήρχε.
- Δεν υπάρχει, είπε. Εσύ δεν ξέρεις πού είναι;
- Δεν την είδα, κούνησε το κεφάλι η γυναίκα του, δεν ξέρω πια από πόσον καιρό... Για ξαναψάξε, ψάξε πάλι.
Ο Πετρώφ έψαξε ξανά όλες τις τσέπες, αλλά δεν βρήκε τίποτα. Δεν υπήρχε.
- Περίμενε! άρχισε να θυμάται η γυναίκα του. Την τελευταία φορά την πήρες, πέρυσι, το Γενάρη, όταν παραλαμβάνατε το πλάνο. Πού την έβαλες μετά;
- Όχι, όχι, είπε ο Πετρώφ. Δεν την είχα πάρει. Δεν είμαι τρελός να πηγαίνω σε συζήτηση του πλάνου με γνώμη.
- Καλά λοιπόν, είπε η Πέτροβα. Τότε, φαίνεται την είχες μαζί σου για τελευταία φορά, όταν σας κάλεσαν στο υπουργείο, θυμάμαι ότι πάλι τη ζητούσες...
- Κάθε άλλο, κούνησε το κεφάλι του ο Πετρώφ. Στο υπουργείο κανείς δεν πηγαίνει με γνώμη. Αρκεί να είναι σύμφωνος. Δεν υπάρχει τέτοια πρακτική να πηγαίνεις στο υπουργείο με γνώμη. Ούτε τότε δεν την είχα αγγίξει.
- Μα πού είναι λοιπόν; είπε η γυναίκα του. Δεν μπορεί να εξαφανίστηκε, εδώ κάπου ήταν...
- Ήταν, ήταν, είπε εκνευρισμένα ο Πετρώφ, όμως τώρα δεν είναι.
Αυτή άρχισε να σκέφτεται, να θυμάται πού είχε πάει ο άντρας της τον τελευταίο καιρό και αν την είχε πάρει μαζί του...
- Άκουσε, είπε τέλος, θυμήθηκα. Την πήρες, όταν απολύατε εκείνον τον Συμεόνωφ, που τον κυνηγούσε ο Γενικός για κάποιες εκεί μεταρρυθμίσεις, για κάποιες δηλώσεις... Δε θυμάσαι;
- Θυμάμαι, είπε ο Πετρώφ, πολύ καλά θυμάμαι. Τότε ζητούσαν απλώς να υποστηρίξουμε την απόφαση, δε ζητούσαν γνώμη.
Η γυναίκα του πήγε στη ντουλάπα και την άνοιξε.
- Δεν είναι στην ταυτότητά σου του μέλους; είπε. Αφού την κρατούσες στα έγγραφα;
- Την κρατούσα, συμφώνησε ο Πετρώφ. Όμως την έβγαλα κάποτε και δε θυμάμαι πού την έβαλα μετά.
- Όμως γιατί σου χρειάζεται τόσο; είπε η Πέτροβα, αφού κοίταξε και στα έγγραφα, και δεν ήταν ούτε εκεί. Τι τη θυμήθηκες; Μα δεν πας στη δουλειά; Θα πεις ότι την ξέχασες στο σπίτι.
- Καλά λοιπόν, και αν την έχω χάσει; είπε ο Πετρώφ. Ε;
- Πολύ σπουδαίο! απάντησε η γυναίκα του. Δε σου χρειάζεται. Ακόμη καλύτερα.
- Παρ' όλα αυτά, παρ' όλα αυτά, είπε ο Πετρώφ. Τουλάχιστον να ξέρω πού είναι. Δεν μπορεί έτσι! Δεν είναι σωστό.
Η γυναίκα του άρχισε να σκαλίζει ξανά τη ντουλάπα, ξανάψαξε τα ρούχα...
- Νάτην! φώναξε. Στο παλιό σου το παλτό την άφησες, που δεν το έχεις φορέσει δυο χρόνια...
- Ναι βρε! θυμήθηκε ο Πετρώφ. Πήγα κάπου τον προπέρσινο χειμώνα και από τότε την έχω ξεχάσει...
- Αλλά εγώ το έδωσα στο καθαριστήριο αυτό το παλτό, είπε η Πέτροβα. Για να δούμε μήπως έπαθε τίποτα η γνώμη...
Κοίταξε απ' εδώ, απ' εκεί, τη φύσηξε από τη σκόνη και τις τριχίτσες και την έδωσε στον άντρα της.
- Τίποτα δεν έπαθε, είπε η Πέτροβα. Είναι σαν καινούργια.
- Μα ναι, είπε ο Πετρώφ. Πώς δε θα είναι καινούργια, αφού είναι σχεδόν αχρησιμοποίητη.
- Έχεις τύχη, είπε η γυναίκα του. Ίσα-ίσα ετοιμαζόμουν να ανεβάσω το παλτό στη σοφίτα, δεν το φοράς εσύ αυτό το παλτό.
- Μα έχω καινούργιο, είπε ο Πετρώφ. Δερμάτινο.
- Και άλλη φορά να τη βάζεις σε πιο εμφανές μέρος, είπε η γυναίκα του. Σε κάποιο κουτί ή στα έγγραφα. Στο βιβλιάριο αποταμιεύσεως! Εκεί είναι το πιο σίγουρο μέρος.
- Εκεί θα τη βάλω, είπε ο Πετρώφ. Αλλιώς πάλι θα πρέπει να την ψάχνουμε...
Έβαλε την γνώμη στο πορτοφόλι του, φίλησε την γυναίκα του στο μέτωπο και βγήκε.

(Αντιγραφή από το πρόγραμμα της πρώτης παράστασης του "Σακακιού που βελάζει" - κείμενο του Βούλγαρου συγγραφέα, αποκλειστικά για το πρόγραμμα του Αμφι-θεάτρου, 1980 - 81)

Αστεγοι... Ασίγαστοι .... Καλλιτέχνες .. !

 

 

                ….  ΑΣΤΕΓΟΙ --- ΑΣΙΓΑΣΤΟΙ--   ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ….. !

 

… Κι  έτσι όπως κρατούσα  στο ένα χέρι το βιβλίο  και περνούσα  νοερά τα λόγια  του ρόλου μου ,  ήμουν  λέει αφοσιωμένος  και  συγκεντρωμένος  στην δράση .

 Διασχίζω το μικρό δωμάτιο άλλοτε χιαστί και άλλοτε στο σημειωτόν ,όταν  ένας παράξενος θόρυβος  λέει με έντονα   χαρακτηριστικά   ασυνήθιστου κρότου  μου αποσπά την προσοχή ..

   Μεσολαβούν δευτερόλεπτα , επανέρχομαι στην πραγματικότητα  και ακολουθώ τα βήματα μου .

Φθάνω  στην πόρτα  του δωματίου  και πριν η  παλάμη μου  αγγίξει   το πόμολο τότε η πόρτα  λέει   με  ένα  μαγικό τρόπο ανοίγει και  βρίσκομαι σε  μία τεράστια αίθουσα   θεάτρου εντελώς άδεια .

  Πάνω στην σκηνή  άνθρωποι  με λαμπερά πρόσωπα  να ερμηνεύουν ρόλους  από διαφορετικά  θεατρικά  έργα  να κινούνται λέει  πέρα  δώθε  κάποιοι να ξεχνούν τα λόγια τους  και να αυτοσχεδιάζουν … Μερικοί  έμοιαζαν με πλανόδιοι   μουσικοί  και ζωγράφοι  και στο βάθος   ένα  σύνθημα να λέει :

 ΑΣΤΕΓΟΙ  - ΑΣΙΓΑΣΤΟΙ  --- ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ

      Μένω για λίγο ασάλευτος  παρατηρώντας γενικά τον χώρο – την αίθουσα-  τα  άδεια καθίσματα τους τεράστιους προβολείς  που έλουζαν την σκηνή  και απορροφούσαν  τις εκφράσεις των    ηθοποιών . 

 …. Ωστόσο λέει  ενώ αυτά συμβαίνουν  επί σκηνής  διακριτικά χώνομαι  προς το τέλος της πλατείας ..  βυθισμένος στο κάθισμα  προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω τα συμβαίνοντα   και διαρκώς  μονολογούσα …. Άστεγοι  … Ασίγαστοι … Καλλιτέχνες….

    Ξαφνικά λέει πως  έρχεται η σειρά μου να ανέβω στην σκηνή . Νιώθω  μια  ενοχλητική υγρασία να περιλούζει το σώμα μου .. πως να ανέβω δεν γνωρίζω τα λόγια μου …  Και πως προέκυψε αυτό δεν κατάλαβα .. Η αγωνία μου στο αποκορύφωμα .

 Ο χρόνος να κοντοφθάνει  κι εγώ να στριφογυρίζω στην θέση μου  πνιγμένος στον ιδρώτα ..    Η πάλη μου  να εξηγήσω αυτά που μου συμβαίνουν  κρατά   για λίγο γιατί στο διάστημα αυτό  ένας χαρακτηριστικός ήχος με διαπερνά , με αναγκάζει να ανοίξω τα βλέφαρα μου .

   Πετάγομαι . Ρίχνω μια ματιά στο δωμάτιο  όλα στη θέση τους .  Το παράθυρο μισάνοιχτο – πάντα τα βράδια που κοιμάμαι δεν το κλείνω –  το κομοδίνο δίπλα μου και πάνω στο κομοδίνο  το κινητό τηλέφωνο στο φουλ τα φωτορυθμικά του   να χορεύει ασταμάτητα   tango .

   Η αύρα του ονείρου  ζωγραφισμένη  και στην φωνή μου , σηκώνω το τηλέφωνο :

-----  Ναι΄….Ελα  φίλε μου …

------ Καλησπέρα …. Θύμισε  που θα γίνει η πρόβα μας ??

-----   Αύριο    εννιά   στο σπίτι μου …  σε βολεύει ??

----- όμορφα .. Τα  λέμε …αύριο ..  καλή αντάμωση .. !   

        Η φωτογραφία είναι από παράσταση  ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΡΑΞΗΣ- ΘΕΑΤΡΟΔΡΟΜΙΟ ΝΑΥΠΛΙΟΥ - ΠΥΛΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ -- στο υπαίθριο θεατράκι  Ακροναυπλίας   <<  Να  σώσουμε τα μωρέλια μωρέ   ΚΟΙΝΟΣ  ΛΟΓΟΣ     Ελλης Παπαδημητρίου   και ΑΛΛΕΣ  ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ ...  >>         

                                                            κυρ ... σαμ           

  

Το βλέμμα του ψαριού του Νίκου Ρουμπάκη -- θεατρική παράσταση - Ερασίνος ποταμός Νέας Κίου ..

 

                                Φτου  ξελευτεριά και βγαίνω …. !!!

                            

Βάλτος ,πολυσύχναστη  έκφραση  στα χείλη των παππούδων μας .

Βάλτος: τόπος με στάσιμα νερά . Συνώνυμα : έλος , τέλμα , τέναγος  ( Ελλην. Λεξικό Τεγόπουλος –Φυτράκης ) .

  Πως μπορεί κανείς να γεφυρώσει  τα βήματα της  παιδικής ηλικίας  με την ενηλικίωση  της μνήμης ..

Ποιο αυτοσχέδιο γεφυράκι  είναι ικανό  να απορροφήσει  τις δονήσεις  και τις ταλαντεύσεις  όπως αυτές προκύπτουν από τον περίπατο δίπλα στον Ερασίνο .. !

Αντλιοστάσιο! Σημείο αναφοράς  και συνάντησης .  Αργολίδα , Ερασίνος, Βάλτος, Τημένιον  !

Αντικρίζοντας   τα ήρεμα νερά του Ερασίνου  ποταμού  αναζωπυρώνονται  στιγμές   ανεμελιάς  και γνωριμίας με την  άλλοτε κραταιά φύση .

 Το παιχνίδι  της παρατήρησης . Πως κολυμπούσαν οι πάπιες?  Το κυνηγητό  τους  , κορυφαία  εικόνα το τίναγμα  των πτερυγίων τους  η ευλυγισία του λαιμού ,το παιχνίδισμα στον αέρα ,   οι ελιγμοί τους μέσα στο νερό ανάμεσα στα  διάσπαρτα νούφαρα ..

   Συχνά πυκνά οι παρέες μας  ανταμώναμε  στον  Ερασίνο  οργανωμένα  με μακρύ καλάμι όπου η μία άκρη του καλαμιού ήταν σκοπίμως  λαξευμένη  σαν διχάλα   με την οποία  διχάλα  ψαρεύαμε τρόπο τινά τα ανυποψίαστα  νούφαρα .. !

Ο  αγώνας άνισος !  Ναι το αναγνωρίζω .. ! Παιδική αφέλεια .. !  ΄Αγνοια  κινδύνου   τόσο για μας  αλλά κυρίως για την φύση . !

¨Ένα από τα πολλά απογεύματα  ο τόπος συνάντησης μας ήταν  που αλλού ??  .. Στο αντλιοστάσιο .. !

 Ένα περίεργο  απρόβλεπτο συμβάν  φουντώνει  μέσα μου  και με σπρώχνει  στο τρεχειό ..

    Δεν το λες  και βιασύνη  αλλά μία γρηγοράδα  μια παιδική σβελτάδα  λες και όλα μαζί  η το καθένα ξεχωριστά   γαντζώθηκαν  στα μισολιωμένα παπούτσια μου .

Σαν την ταλαιπωρημένη  πλαστική  σακούλα  που μπερδεύεται  καμιά φορά  στα πόδια μας , απειλούμενη  από την δίνη του αγέρα .

   Βέβαια δεν σκουντουφλώ  πάνω στην σακούλα .  Σκοντάφτω   όμως  στην λάμψη  ολοζώντανου ονείρου , φιλοδώρημα  μεσημεριανού ύπνου .  Αυτός άλλωστε  και ο λόγος της άργητας μου .

   ΄Ημουν λέει  στο βάλτο . Γύρω μου επιβλητική παρουσία των δένδρων . Έχει σηκώσει αεράκι όταν ξαφνικά  μ  ένα  μαγικό  τρόπο  οι υψηλόσωμες   λέυκες  σαν λευκές  νύφες , ντύνονται  στο αστραφτερό λευκό , αναμαλλιασμένες  από την δίνη του αγέρα που συνεχώς   σφυρίζει  και ολοένα δυναμώνει   δίνοντας τέμπο  στον ομαδικό χορό ..

 Ακατάπαυστα οι λέυκες  μεταμορφωμένες σε λευκές νύφες  τρέχουν γελούν , παίζουν  κρυφτούλι  προσέχουν ταυτόχρονα μη και σκοντάψουν  στο μακρύ απαστράπτον φόρεμα τους ..

  ΄Αναυδος, ασάλευτος , παρακολουθώ   , όταν ξαφνικά ξεσπά μπόρα . Δυνατή βροχή . Αστραπόβροντα  στον ουρανό  μα  διόλου ικανά να σταματήσουν  τον χορό και το παιχνίδι ..

Οι λέυκες ντυμένες λευκές νύφες  έχουν ήδη  φθάσει στην  καρδιά  του παιχνιδιού :

.. Φτου   ξελευτεριά   και βγαίνωωω … !

   Τότε λέει  αυτό είπα   μέσα μου κι  εγώ:

  Φτου ξελευτεριά και  βγαίνωωω

  Και τρέχω  λέει  προς τον Ερασίνο . Απαγκιάζω κάτω από έναν γηραιό ευκάλυπτο , κουλουριάζομαι  και φέρνω λέει  τις παλάμες μου στο πρόσωπο μου ..   Η δυνατή βροχή ορεξάτη   να συνεχίζει  όπως και το σφύριγμα του αγέρα …

   Από τις υγρές  γρίλιες των δαχτύλων μου λέει  παρατηρώ τα ήσυχα νερά του ποταμιού  να κυλούν  και  πάνω στα  νερά  οι λέυκες ντυμένες  λευκές νύφες βουτηγμένες στο μουσκίδι , με τα ασπρόρουχα τους κατάσαρκα  να τραγουδούν   μέσα  σε     βαρκούλες  να κωπηλατούν  λέει  και  να διασχίζουν την φιδίσια διαδρομή  φωνάζοντας εν χορώ :

 Φτου ξελευτεριά και βγαίνωωω !!!

   Στην προσπάθεια μου να  εξηγήσω τα ανεξήγητα τινάζομαι  από τον ύπνο μου αναστατωμένος …..!  

             κυρ..σαμ..

Επιστρέφουμε ... ανταμώνουμε ... ξανασυστηνόμαστε ..συνδημιουργούμε .. !!!

 

Επιστρέφουμε .. ανταμώνουμε .. ξ ανασυστηνόμαστε ... συν δημιουργούμε .... 

 

.. Και πίσω από την κουρτίνα όλα ταχτοποιημένα επί σκηνής .. Το φροντιστήριο στη θέση του , λειτουργικά αντικείμενα , οι ηθοποιοί στο στάδιο αυτοσυγκέντρωσης , η μουσική λειαίνει την αγωνία των θεατών , ο ψίθυρος εξαερώνεται κοπάζει και η παράσταση αρχίζει ????

Η παράσταση αρχίζει ??? 

Το παιχνίδι της φαντασίας απορροφά και πλάθει σχέδια για θεατρικές αποδράσεις ..

 

Αγαπημένοι μου συνταξιδιώτες/τισσες 

 Το νήμα της διαδρομής , μας περιμένει καρτερικά εν μέσω υγειονομικών πρωτόκολλων . 

Περιμένει την ανακίνηση πάνω στις από γεννησιμιού του ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΡΑΞΗΣ - ΘΕΑΤΡΟΔΡΟΜΙΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ δρομολογημένες ράγες : 

Κόντρα στους δύσκολους καιρούς με αγάπη για το θέατρο με αγάπη για τον διπλανό μας ..

Κόντρα στο παραλήρημα της πανδημίας οι θετικές παρενέργειες του ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ είναι το αντίδοτο , χρήσιμο όσο ποτέ γιατί κρύβει βαθύτερες ανθρώπινες λειτουργίες .

 Το πέρασμα από την δημιουργικότητα στην δημιουργία δίνει προβάδισμα στην φαντασία , αποδομεί το ΕΓΩ ενισχύει και εμπλουτίζει το ΕΜΕΙΣ , καλλιεργεί την ευαισθησία ,βαθαίνει την επικοινωνία και την εμπιστοσύνη ..

Ανοίγουμε την κουρτίνα και μπρος στην νέα πραγματικότητα ανταμώνουμε φρέσκοι , καινούργιοι , συνένοχοι ,και συνδημιουργοί στο όχημα του Ερασιτεχνικού θεάτρου .. στο όχημα του ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΡΑΞΗΣ -- ΘΕΑΤΡΟΔΡΟΜΙΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ ..

Ελπίζω κι εύχομαι το σινιάλο μου να δώσει έναυσμα για το πρώτο μετά καραντίνας αντάμωμα .

 Τηρουμένων πάντα των υγειονομικών οδηγιών ...

Επιστρέφουμε .. ξ ανασυστηνόμαστε .. συνδημιουργούμε ...

Με χαρά περιμένω ,σκέψεις και διαθέσεις .. !!!

Με αγάπη

κυρ .. σαμ ..

Το σακάκι που βελάζει .... Στανισλάβ Στρατίεβ ... !!!

 

• «Ένα Πρωί» του Στανισλάβ Στρατίεβ (1941-2000)

 

Ο Πετρώφ ήπιε τον πρωινό του καφέ, φίλησε τη γυναίκα του στο μέτωπο και κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Πήγαινε στη δουλειά του. Στην πόρτα σταμάτησε, άρχισε να ψάχνει τις τσέπες του, κοίταξε και στην τσέπη του αδιάβροχου...

- Τι ζητάς; ρώτησε η γυναίκα του.

- Βρε, η γνώμη μου λείπει, είπε ο Πετρώφ, συνεχίζοντας να ψάχνει τις τσέπες του. Πού να την έβαλα;

- Αυτό εκεί, στην τσέπη σου, τι είναι; έδειξε η γυναίκα του.

- Αυτό είναι το μαντήλι μου, είπε ο Πετρώφ. Πού την έβαλα όμως αυτή την γνώμη;

Ξανάψαξε όλες τις τσέπες, κοίταξε και στην τσάντα, κοίταξε για λίγο και στην κρεμάστρα, δεν υπήρχε.

- Δεν υπάρχει, είπε. Εσύ δεν ξέρεις πού είναι;

- Δεν την είδα, κούνησε το κεφάλι η γυναίκα του, δεν ξέρω πια από πόσον καιρό... Για ξαναψάξε, ψάξε πάλι.

Ο Πετρώφ έψαξε ξανά όλες τις τσέπες, αλλά δεν βρήκε τίποτα. Δεν υπήρχε.

- Περίμενε! άρχισε να θυμάται η γυναίκα του. Την τελευταία φορά την πήρες, πέρυσι, το Γενάρη, όταν παραλαμβάνατε το πλάνο. Πού την έβαλες μετά;

- Όχι, όχι, είπε ο Πετρώφ. Δεν την είχα πάρει. Δεν είμαι τρελός να πηγαίνω σε συζήτηση του πλάνου με γνώμη.

- Καλά λοιπόν, είπε η Πέτροβα. Τότε, φαίνεται την είχες μαζί σου για τελευταία φορά, όταν σας κάλεσαν στο υπουργείο, θυμάμαι ότι πάλι τη ζητούσες...

- Κάθε άλλο, κούνησε το κεφάλι του ο Πετρώφ. Στο υπουργείο κανείς δεν πηγαίνει με γνώμη. Αρκεί να είναι σύμφωνος. Δεν υπάρχει τέτοια πρακτική να πηγαίνεις στο υπουργείο με γνώμη. Ούτε τότε δεν την είχα αγγίξει.

- Μα πού είναι λοιπόν; είπε η γυναίκα του. Δεν μπορεί να εξαφανίστηκε, εδώ κάπου ήταν...

- Ήταν, ήταν, είπε εκνευρισμένα ο Πετρώφ, όμως τώρα δεν είναι.

Αυτή άρχισε να σκέφτεται, να θυμάται πού είχε πάει ο άντρας της τον τελευταίο καιρό και αν την είχε πάρει μαζί του...

- Άκουσε, είπε τέλος, θυμήθηκα. Την πήρες, όταν απολύατε εκείνον τον Συμεόνωφ, που τον κυνηγούσε ο Γενικός για κάποιες εκεί μεταρρυθμίσεις, για κάποιες δηλώσεις... Δε θυμάσαι;

- Θυμάμαι, είπε ο Πετρώφ, πολύ καλά θυμάμαι. Τότε ζητούσαν απλώς να υποστηρίξουμε την απόφαση, δε ζητούσαν γνώμη.

Η γυναίκα του πήγε στη ντουλάπα και την άνοιξε.

- Δεν είναι στην ταυτότητά σου του μέλους; είπε. Αφού την κρατούσες στα έγγραφα;

- Την κρατούσα, συμφώνησε ο Πετρώφ. Όμως την έβγαλα κάποτε και δε θυμάμαι πού την έβαλα μετά.

- Όμως γιατί σου χρειάζεται τόσο; είπε η Πέτροβα, αφού κοίταξε και στα έγγραφα, και δεν ήταν ούτε εκεί. Τι τη θυμήθηκες; Μα δεν πας στη δουλειά; Θα πεις ότι την ξέχασες στο σπίτι.

- Καλά λοιπόν, και αν την έχω χάσει; είπε ο Πετρώφ. Ε;

- Πολύ σπουδαίο! απάντησε η γυναίκα του. Δε σου χρειάζεται. Ακόμη καλύτερα.

- Παρ' όλα αυτά, παρ' όλα αυτά, είπε ο Πετρώφ. Τουλάχιστον να ξέρω πού είναι. Δεν μπορεί έτσι! Δεν είναι σωστό.

Η γυναίκα του άρχισε να σκαλίζει ξανά τη ντουλάπα, ξανάψαξε τα ρούχα...

- Νάτην! φώναξε. Στο παλιό σου το παλτό την άφησες, που δεν το έχεις φορέσει δυο χρόνια...

- Ναι βρε! θυμήθηκε ο Πετρώφ. Πήγα κάπου τον προπέρσινο χειμώνα και από τότε την έχω ξεχάσει...

- Αλλά εγώ το έδωσα στο καθαριστήριο αυτό το παλτό, είπε η Πέτροβα. Για να δούμε μήπως έπαθε τίποτα η γνώμη...

Κοίταξε απ' εδώ, απ' εκεί, τη φύσηξε από τη σκόνη και τις τριχίτσες και την έδωσε στον άντρα της.

- Τίποτα δεν έπαθε, είπε η Πέτροβα. Είναι σαν καινούργια.

- Μα ναι, είπε ο Πετρώφ. Πώς δε θα είναι καινούργια, αφού είναι σχεδόν αχρησιμοποίητη.

- Έχεις τύχη, είπε η γυναίκα του. Ίσα-ίσα ετοιμαζόμουν να ανεβάσω το παλτό στη σοφίτα, δεν το φοράς εσύ αυτό το παλτό.

- Μα έχω καινούργιο, είπε ο Πετρώφ. Δερμάτινο.

- Και άλλη φορά να τη βάζεις σε πιο εμφανές μέρος, είπε η γυναίκα του. Σε κάποιο κουτί ή στα έγγραφα. Στο βιβλιάριο αποταμιεύσεως! Εκεί είναι το πιο σίγουρο μέρος.

- Εκεί θα τη βάλω, είπε ο Πετρώφ. Αλλιώς πάλι θα πρέπει να την ψάχνουμε...

Έβαλε την γνώμη στο πορτοφόλι του, φίλησε την γυναίκα του στο μέτωπο και βγήκε.

 

(Αντιγραφή από το πρόγραμμα της πρώτης παράστασης του "Σακακιού που βελάζει" - κείμενο του Βούλγαρου συγγραφέα, αποκλειστικά για το πρόγραμμα του Αμφι-θεάτρου, 1980 - 81)

 

              

          ΄Όταν η απώλεια της γνώμης   προξενεί τριγμούς  και πανικό .. !

    Το σακάκι που   βελάζει ...   Στανισλάβ  Στρατίεβ  

πίνακας      Maria    Maska   !!!