ΤΟ ΨΩΜΕΝΙΟ ΘΕΑΤΡΑΚΙ- ARIANE MNOUCKIN

.Σκέψεις  που ανοιγοκλείνουν σαν την υπό δοκιμή αυλαία  λίγο πριν την έναρξη παράστασης 

.Σκέψεις που γεννιούνται από στιγμές της ζωής , φορτισμένα στιγμιότυπα  καρφώνονται  και ακολουθούν  το βήμα,  μπλέκονται  στο εύθραυστο νήμα  το οποίο μας οδηγεί στην έξοδο του προσωπικού λαβύρινθου . 

.Θεατράνθρωπος και διακεκριμένη σκηνοθέτις  η Ariane  Mnouchkin .ανατρέχει  σε παραδείγματα  για να αναδείξει την σημασία του  θεάτρου  την αναγκαιότητα  και τις θετικές παρενέργειες  που πηγάζουν από τις διεργασίες του . :

<< Ο νους μου πηγαίνει σ εκείνη την Εβραία που έφτιαξε μόνη της ένα θέατρο μέσα στο γκέτο του Βίλνο. Ναι ένα θέατρο. Κλέβοντας από την καθημερινή μερίδα του ψωμιού της έπλαθε μικρές κούκλες από ψίχα. 

 Και κάθε βράδυ η πεινασμένη γυναίκα ζωντάνευε αυτές τις θρεπτικές φιγούρες έβγαζε τους ψωμένιους ηθοποιούς στην μικροσκοπική τους σκηνούλα , μπροστά σε μερικές δεκάδες θεατές πεινασμένους όπως εκείνη προορισμένους για το ολοκαύτωμα.

 Κάθε βράδυ ως το τέλος. Πρέπει να κρατήσουμε την μνήμη αυτής της γυναίκας σαν μια αγιάτρευτη πληγή . 

 Πρέπει γιατί αν ξεχάσουμε το ψωμένιο θεατράκι του Βίλνο θα χάσουμε το θέατρο .

 Ariane Mnouchkin

 

 

Πρόγραμμα παράστασης   Teatro   Espaco   Paraty  Brazilia 

ΕΟΥΤΖΕΝΙΟ ΜΠΑΡΜΠΑ- ΠΛΩΤΑ ΝΗΣΙΑ

......<< ..΄Από τή μεριά εκείνων
που εξουσιάζουν το λόγο,
μπορεί να μοιάζουμε με μουγκούς
που εκφράζονται με παράξενα σημάδια,
μιά σχεδόν ιδιωτική γλώσσα εικόνων.
΄Από τη μεριά των μουγκών ,
είμαστε μουγκοί
που κατάφεραν να μιλήσουν. >>
( από τα ΠΛΩΤΑ ΝΗΣΙΑ-- ΕΟΥΤΖΕΝΙΟ ΜΠΑΡΜΠΑ )

΄λόγια του ΣΑΙΞΠΗΡ -- ΑΜΛΕΤ

.... ΑΜΛΕΤ..... Να γίνετε ακόμα πιο καλοί. Και για τους κωμικούς σας. Συγκρατήστε τους. Να μη λέν περισσότερα από όσα έχουν να πούν . Και να μη γελάν για να γελάσουν κάποιοι , και μέσα στα γέλια δεν προσεχθεί και χαθεί ενα καλό κομμάτι του έργου . Αυτό ειναι χυδαίο και δείχνει την θλιβερή ματαιοδοξία του ηθοποιού που το εκμεταλλευεται.

ΛΟΥΙ ΖΟΥΒΕ --- ΖΑΝ ΒΙΛΑΡ

......Μπαίνουμε σ ένα ρόλο , τρυπώνουμε, αναταράζουμε το κείμενο , ενεργουμε με πονηριά, αθέμιτα συνυπάρχουμε , δικαιώνουμε τις ιδέες, που μας έρχονται μετά. Οταν πρόκειται όμως να σκεφτεί , να μιλήσει η να << γράψει >> ο ηθοποιός παραδίδεται στον εαυτόν του, στο μηδέν του. Η φύση του και ο προορισμός του ειναι να μενει κενός και κοιλος , διαθέσιμος , προσιτός , ακατοίκητος και κατοικήσιμος. Αν ακούσει τον εαυτόν του να μιλάει η διαβάσει τα λεγόμενα του εκμηδενίζεται.
Δεν ειναι αυτή η δουλειά του.
Και από μια περίεργη ειρωνεία , αυτός ο άνθρωπος ο καμωμένος για να μιλάει , που η αποστολή του είναι να μιλάει δεν μπορεί να το κάνει για λογαριασμό του.....
( λογια ΛΟΥΙ ΖΟΥΒΕ.. )

......Ν αγαπας το θέατρο σημαίνει πρώτα απ΄΄ολα ν αγαπας εκείνους που το εξασκούν........ ( λογια ΖΑΝ ΒΙΛΑΡ )

<< ΕΓΩ ΔΕΝ >>

...<< ΕΓΩ...ΔΕΝ...>>

΄Έρχεται ο ηθοποιός στο χείλος της σκηνής και μιλάει ¨
____ Χαίρομαι που ..................... με τόση............. Μου κάνει..........δεν φαντάζεστε πόσο.......... μου κάνει γιατί σπάνια βρίσκεις................................................. σπάνια, πολύ σπάνια. Σήμερα εννοώ που να σε ....................... πραγματικά, συνήθως ο ένας δεν .......... τον άλλον, ο άλλος δεν ακούει. Κυρίως όταν δεν ( δείχνει τις τσέπες του ) ¨ ΟΤΑΝ ΔΕΝ, ..ΔΕΝ! Κανείς!! (ήρεμα ) Γιαυτό τόσο πολύ χάρηκα απόψε.. που με ακούτε.. που με τόση ................. μ ακούτε. ΄Όσο εσείς μ ακούτε χαίρομαι ειλικρινά, είμαι.........................θέλω να σας ........................... ναι , να σας πω ένα μεγάλο πολύ μεγάλο ευχαριστώ ( υπόκλιση ) Ένα πάρα πολύ μεγάλο ευχαριστώ που με................( σβήνουν όλα τα φώτα . Ο ηθοποιός ανάβει τον αναπτήρα του ελαφρά σκυμμένος προς το κοινό )
___ Τι σας οφείλω;;;
( σβήνει τον αναπτήρα )
σκοτάδι-- αυλαία

....... απόσπασμα από το μονόπρακτο του Βασίλη Αλεξάκη με τίτλο << ΕΓΩ.. ΔΕΝ >> παίχθηκε από τον ηθοποιό Κ. Τζούμα ..

ΑΟΥΓΚΟΣΤΟ ΜΠΟΑΛ -- ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΥ

.....<<......υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στον αστό καλλιτέχνη , αυτόν τον ανώτατο ιερέα, τον εκλεκτό , το μοναδικό ( που ακριβώς για να είναι μοναδικός, μπορεί να πουλιέται σε ακριβή τιμή : τη βεντέτα που τ όνομα της εμφανίζεται πριν από οτιδήποτε άλλο, πριν από τον τίτλο το αντικείμενο, το θέμα του έργου), κι απο την άλλη μεριά τον άλλο καλλιτέχνη , τον άνθρωπο , που για να είναι άνθρωπος ειναι ικανός να είναι αυτό που ειναι οι άλλοι. Η τέχνη ενυπάρχει σε όλους τους ανθρώπους -- όχι μόνο σε μερικούς εκλεκτούς. Η τέχνη δεν αγοράζεται όπως δεν αγοράζεται η αναπνοή , η σκέψη , η αγάπη. Η τέχνη δεν είναι εμπόρευμα. Κι αν ειναι αυτός εμπόρευμα ότι δημιουργήσει γίνεται το ίδιο. ΄Ολα στο αστικό σύστημα , εκπορνευονται : η τέχνη και ο έρωτας. Ο άνθρωπος ειναι η ύψιστη αστική πόρνη !......... >>
( ΑΟΥΓΚΟΣΤΟ ΜΠΟΑΛ- το θέατρο του καταπιεσμένου- ΘΕΩΡΙΑ ζητήματα αισθητικής και σημειωτικής )