Τυχαίο στιγμιότυπο πεζόδρομου !

 

        

            Τυχαίο  στιγμιότυπο   πεζόδρομου .. !

 

Δεν  έχει σημασία  η ώρα , αν είναι  πρωί  αν είναι  απόγευμα .

Ας πούμε λοιπόν  για την καθαρότητα της εικόνας  πως πρόκειται για  πρωί .

Ναύπλιο. Η πόλη  δοκιμάζει τα πρώτα ξεμουδιάσματα  από τον ύπνο .  Πάρκο Κολοκοτρώνη με τον ήρωα  καβάλα στο άλογο του  να δείχνει  με την παλάμη του  βουτηγμένη στην σιγουριά  το ίδιο πάντα σημείο .

Στις παρυφές του πεζόδρομου  δειλά  δειλά  ξεδιπλώνεται η καινούργια ημέρα .

-----  Καλημέρα …!

-------  Που την είδες την καλημέρα ?

Χωρίς να διακόψει  το τέμπο της χορογραφίας , απαντά  η κυρία  με το κίτρινο γιλέκο  και με εμφανή σημάδια κούρασης . Το πρόσωπο της  λουσμένο στον ιδρώτα – προχωρημένος καύσωνας – σαρώνει με την σκούπα  ρυθμικά  τα φύλλα  των δένδρων πέρα  δώθε .

Θέλησα λίγο να απαλύνω τον θυμό της  και :

------  Είναι και αυτός  ο αγέρας τα πάει από εδώ  τα πάει από εκεί …..

-------  Έτσι ακριβώς ….

Συμπληρώνει  χωρίς να διακόψει  τον ρυθμό της .  Αφοσιωμένη στο σάρωμα των φύλλων  των δένδρων , λάφυρα του αγέρα και ταυτόχρονα  τροφή  στην ρυθμολογία της εξελικτικής  χορογραφίας  η οποία διεκδικούσε τον τίτλο :

Τυχαίο στιγμιότυπο  πεζόδρομου … 

Τότε δεν ξέρω πως και γιατί  επανέλαβα μέσα μου :

------ ¨Όπως και τα   ξερόφυλλα ….

Η γυναικεία σιλουέτα  με το κίτρινο γιλέκο  απορροφημένη  στο σάρωμα  απολαμβάνει  την χορογραφία με παρτενέρ   την σκούπα η οποία βέβαια και αυτή με την σειρά της συνεργάζεται άψογα  στα βήματα . Κυκλικά. Πέρα δώθε και  τανάπαλιν .

Καθώς απομακρυνόταν η κυρία με το κίτρινο γιλέκο  κάποια στιγμή λες και εξατμίστηκε  στον ορίζοντα .

 Μίκραινε … Μίκραινε .. Και από την άλλη μέσα μου μεγάλωνε η αποστροφή :

-------  Όπως τα ξερόφυλλα ….

Αυτό συμβαίνει . Πέρα  δώθε .. Σκέψεις  άλλοτε μας προσπερνούν  άλλοτε θαρρείς πως  φορούν τα παπούτσια μας  και σουλατσάρουν  σε αχανείς διαδρόμους .

Ακούμε τον βηματισμό σαν  εκο  . Κάθε χτύπος και μια καινούργια παράγραφος .. Νιώθω τις λέξεις να γλιστρούν  από παράγραφο σε παράγραφο  σαν προϊόν κεντήματος .

Σουλατσάρουν  αναζητώντας  έστω  ένα πρόσκαιρο καταφύγιο

Και το ημερολόγιο  δεν έγραφε  παρά μόνο  την υπενθύμιση  ενός διλήμματος (?)….

Είναι φρονιμότερο να δίνουμε χρόνια στην ζωή ?  Η  ζωή στα χρόνια μας ?

                          κυρ..σαμ..

Αντικατοπτρισμοί ...!!!

          Αντικατοπτρισμοί …. !

 

Έχω την αίσθηση πως η εποχή μας μοιάζει σαν ρυμουλκό  που

σέρνει πίσω του , λέξεις και φράσεις χαρακτηριστικές .

 Εποχή δύσκολη , διαφορετική ,γοητευτική για άλλους , για άλλους παράξενη .

 Μοιάζει με ρυμουλκό που ψάχνει το λιμανάκι παλεύοντας με τ άγρια κύματα και αυτός ο παιδεμός τελειωμό δεν έχει .

. Εμείς ??

 Στο ίδιο έργο θεατές ασάλευτοι ,ακίνητοι , μαρμαρωμένοι μπρος στα γυάλινα τηλεοπτικά παράθυρα , τρώμε με χρυσά κουτάλια τα μαγειρεμένα φαγητά που σερβίρουν οι αποκαλούμενες πολιτικές ειδήσεις !

 Αρπακτικά πουλιά που υφαρπάζουν κατευθύνουν και αντικαθιστούν αδέξια την κοινή γνώμη .

 Αυθαίρετοι καταπατητές ονείρων ! Μια κοινή γνώμη αλλήθωρη αποστεωμένη από την σκληρή την πραγματική εικόνα της καθημερινότητας . .

 Μια κοινή γνώμη που ...αλίμονο η προφορά και μόνο της λέξης φαντάζει σαν ανέκδοτο !!!

 Όμως ξύπνησα ένα πρωινό σαν όλα τ άλλα και είπα μέσα μου τι θέλω μέσα στις λιγόψυχες λέξεις να τριγυρνώ ??

Κι η ολιγοψυχία μου θύμωσε . Κι η μεγαλοψυχία μου χαμογέλασε !!! Κι ήταν ένα πρωινό που είπα εγώ δεν ταιριάζω μες στον ορυμαγδό . !!

Κι ορυμαγδός με κοίταξε με μάτι ειρωνικό , και μου είπε

 << Χμ!! Χμ!! Εγώ ξέρεις πως θα σ εκδικηθώ .... !! >>

 Κι ένα πρωινό στέκομαι  μπρος στο καθρέφτη τρυπώνω  το βλέμμα μου στο δαιδαλώδη βουητό και με πανάλαφρο μειδίαμα τρέχω την σκέψη μου αβίαστα αυθόρμητα ,, .

.. Ψάξε θέα να χει ανατολή θα με βρεις εκεί !

 Πάρε ένα βουνό με κορυφή αυγερινό θα με βρεις εκεί .

Τράβα ένα κύμα πλεούμενο ποίημα θα με βρεις εκεί .

 Κοίτα ουρανό . Κοίτα θάλασσα . Κοίτα απέραντο γαλάζιο. Θα με βρεις εκεί .

Άκου την ηχώ , το θρόισμα μου αερικό . Δες, με βήμα απαλό μες στ όνειρο περπατώ , πατώ στις μύτες του μολυβιού μεθώ με νότες τραγουδιού !

 Τ όνομα μου ??

 Ζωή !!!

    κυρ ... σαμ ..

 

Από πανδημία σε ...πανδημία .. !!!

 

                  ….    Από   πανδημία  σε  πανδημία .. !!!

 

 

             ….  Δεκέμβρης  μήνας σκληροτράχηλος .  Μήνας σκληρός  φορτισμένος και φορτωμένος με τα μπαουλάκια της μνήμης .. Ανάμεικτα συναισθήματα παίζουν κρυφτούλι πίσω από την προστατευτική μάσκα . Σκιές παλλόμενες που βρίσκουν διέξοδο  στο εκρηκτικό βλέμμα .. ! 

   Μπόλικη αμηχανία  και οξυμένη  προσπάθεια αναγνώρισης κάθε που οι λιγοστοί διαβάτες  διασταυρώνονται  ελέω του 13033 .. !

   Η θερμοκρασία του ανθρώπου λειψή   αφού λόγω πανδημίας    αισθήσεις όπως  η επαφή , το άγγιγμα , η αφή ,  βιώνουν την δική τους καραντίνα …

   Η πρωτόγνωρη  πραγματικότητα  προβάρει  μπρος στον θολό καθρέφτη   συνολάκια  υψηλής προσαρμοστικότητας  σε συνθήκες εγκλεισμού ..  Η  φαντασία  ξυπνά  και κινητοποιεί τις κρυφές δημιουργικές μας  επι—δόσεις … !

 Το θρόισμα του ονείρου  αναμετριέται με το πέταγμα της πεταλούδας  σε μία πτήση από δωμάτιο σε διάδρομο από διάδρομο σε δωμάτιο , μια μικρή στάση στο χολ και τελική απογείωση από την  σχισμή  της πλαϊνής  μπαλκονόπορτας ..!

   Και  για δες πως ανοίγουν τα φτερά τους .. Όνειρα και πεταλούδα ! Κόντρα στο φύσημα του αγέρα .. !

    Πάνω από πεζόδρομους , πάνω από τις άδειες πλατείες , πάνω από τις γειτονιές , πάνω από  τα σύννεφα  που όλως τυχαίως τελευταία πυκνώνουν ..

    Και όσο να πεις  αυτό αποτυπώνεται  στο αμήχανο εκρηκτικό βλέμμα  που ανατέλλει στα όρια της προστατευτικής μάσκας .. !!!

   Για δες πως βουτούν και ξανά  βουτούν , όνειρο και πεταλούδα   σχηματίζοντας στον ορίζοντα   την μάχιμη ευχή : … Από την πανδημία του Κορωνοϊού  στην πανδημία της αλληλεγγύης  .. !

   Μένουμε ασφαλείς …! … Θα  τα  καταφέρουμε … !!!

                                                        ...κυρ..σαμ ..

                          

 

  

.... Γλάροι πρόθυμοι .. !!

 ..... Ελαφριές ταλαντεύσεις του πλοίου  νανουρίζουν τις σκέψεις . Κλείνω τα μάτια  και από την κρύπτη των ονείρων  φτερουγίζουν γλάροι  πρόθυμοι για μακρινά ταξίδια . 
    Απλώνω  τούς χάρτες και το βλέμμα μου τρέχει  σε απάτητα μέρη και χορταριασμένα λιβάδια ..  Ωστόσο ακολουθώ  το πέταγμα των γλάρων  που ελίσσονται  πάνω από θάλασσες  πάνω από λιμάνια πάνω από λησμονημένα  στον βυθό ναυάγια .. 
  Από την κρύπτη των ονείρων  κρόταλα ηχούν δαιμονισμένα  εμποδίζοντας τον ρουν  της μνήμης . ΄Άλογα ατίθασα  οι σκέψεις σαρώνουν  σε μηδέν χρόνο τα ξύλινα τείχη τους ξύλινους φράχτες την ξύλινη συμπεριφορά των φράσεων .
  Ξεφυλλίζω το λεξικό  και βυθίζομαι  στον πλούτο  και το αναδυόμενο άρωμα των λέξεων  . Το θρόισμα των φύλλων  όμοιο με το πέταγμα των γλάρων  που ακολουθούν την ταξιδιάρικη ρότα του πλοίου ... !   κυρ  σαμ
                               

αντικατοπτρισμοί στο βλέμμα του αναγνώστη .. !!

 Οι λέξεις σπαρταρούν  καθώς η απειλή  του μολυβιού  περιορίζει αισθητά την απελευθέρωση τους .  Ασφυκτιούν στα μολυβένια ρινίσματα . Μόνη παρηγοριά το αδηφάγο  βλέμμα του αναγνώστη .   
Κάτι σαν κρησφύγετο  .!
Κάτι σαν καταφύγιο.!
Το βλέμμα του αναγνώστη που ακολουθεί τις καμπύλες  των γραμμάτων , φωτογραφίζει  τις έννοιες   και τα νοήματα που κρύβονται πίσω  από τις φράσεις . Διεισδύει  στο κρυμμένο κείμενο  και ανακαλύπτει  τις πιθανές απόκρυφες οπτικές γωνίες .  Φωτίζει την αλήθεια .. ??  Η μήπως το ξέφωτο της αλήθειας ??  
                                  ....  κυρ.... σαμ ...

Μάσκα .. !!!

.....   Δρόμος μεγάλος ! Πεζόδρομος Ναυπλίου  με το πηγαινέλα  των ανθρώπων να γεωμετρεί  το πλακόστρωτο  που οδηγεί στην πλατεία Συντάγματος .  Κάπου στο μέσον  της διαδρομής   τα λόγια του Διονύση Σαββόπουλου   σμίγουν τρόπο τινά  στην αγέρωχη  χειροποίητη  ξύλινη  πινακίδα  : ΜΑΣΚΑ ..!   
   << ... άσε  τα ψέμματα  τη ΜΑΣΚΑ  πέταξε  εδώ ειναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε - γέλασε .... >>....

.. Αγάπη μόνο ρεεεεε ... !!!

  .....  Ο  ουρανός στάζει  . Μια χαραμάδα  αδύναμη δίνει χώρο και σχηματοποιεί  δίοδο . Στάζει μέρες της εβδομάδας .  Μέρες της εβδομάδας σ ελεύθερη πτώση , πέφτουν , σταλαγματιές από τον θόλο τ  ουρανού στο θολό  τοπίο της γης .  Ποτιστική βροχή  αφήνει τα χνάρια  της σε κάθε κομβικό σημείο της καθημερινότητας μας . Συνήθως τα πρωινά Σαββάτου  κρύβουν κάτι από το καταλάγιασμα  της υγρής διαδρομής .  ¨Όλο και κάποιος μίνι απολογισμός  συνοδεύει  το καφεδάκι .  Τι έγινε ?? Τι  δεν έγινε ?? Πως και δεν έγινε ??  Καφεδάκι .. !  Χμ !  Θείον δώρον  ζωής , για όσους μπορούν  και γεύονται  το χαλαρωτικό άρωμα . Τούτες τις μέρες  μέσα σε αυτό το χαλαρωτικό άρωμα  αχνοφαίνεται μια πολύχρωμη μάσκα .  Μια  μάσκα αιωρούμενη  ν  αλλάζει  σχήμα και μέγεθος , αλιεύοντας πρόσωπα , άλλοτε  χαμογελαστά , άλλοτε θλιμμένα . Μια ευμετάβλητη μάσκα μπαίνει στην πρόσφατη καθημερινότητα  και εντελώς αυθόρμητα  διοχετεύει προς τα έξω  τ  ανείπωτα και τα κρυμμένα . Πέφτουν τα τείχη . Η αλήθεια διαθλάται  σε μια ομαδική παράκρουση . Το πλήθος  μασκαρεμένο  αλαλά-- ζει  και  μεθά με μουσικές  στη διαπασών !  
   Οι πλατείες , οι πεζόδρομοι , χώροι ανοιχτοί , χώροι που συμβάλλουν  και συμπληρώνουν το αποκριάτικο σκηνικό .  Στην άκρη  του λιθόκτιστου ελαφριά αποφλοιωμένου  τοίχου  στέκει  ημιγερμένος  στην ράχη του  ένας κλόουν . Από τις κινήσεις του καταλαβαίνει κανείς πως καταπιάνεται με την προετοιμασία  του προσώπου  για την μεταμόρφωση του . Ένα καθρεφτάκι παιχνίδισμα στα μαγικά δάχτυλά του , χρώματα φωτεινά , καπέλο τεράστιο , λευκά γάντια  καταφύγιο για τ ακροδάχτυλα του . Τον παρατηρώ  πως από το καθρεφτάκι  περνά  στον άλλον  καθρέφτη όπως αυτός  σχηματοποιείται  από το  αλαλάζων  πλήθος . Τον παρατηρώ πως μπαίνει στα είδωλα που εκπέμπει  αυτός ο συγκεκριμένος  ομαδικός καθρέφτης . Πως αλλάζει βηματισμό  , γεννά γκριμάτσες , παίζει με την θλίψη την χαρά , μετεωρίζεται  από το δάκρυ στο χαμόγελο , πολλές φορές  σμίγουν  και τα δυό  με  απόλυτη ισορροπία .  Και να που η φιγούρα  του κλόουν  μέρα με την μέρα  μπερδεύεται  στην καθημερινότητα  έως ότου κορυφωθεί  το  εορταστικό  αποκριάτικο  πρωτόκολλον  ! 
   Την επόμενη μέρα   θεωρητικά τουλάχιστον μάσκες τέλος !  Ο κλόουν συρρικνώνεται  εντός μας , ο καρνάβαλος   ρίχνεται στην πυρά (  τιμωρία ?? ) .   ΄Άλλοθι  τέλος !!! 
   Ο ελαφριά αποφλοιωμένος λιθόκτιστος τοίχος   μπορεί

να μην  φιλοξενεί την ημιγερμένη πλάτη του κλόουν , πλην όμως  στην θέση του υπάρχει καρφιτσωμένο  το σύνθημα : Αγάπη μόνο ρεεεεε .... !!!   
                                               ....κυρ ...  σαμ ....
                                                
  

... ενός λεπτού σιγή .... !!!

  Τα καιρικά φαινόμενα  είχαν προαναγγελθεί  , πλην όμως  δεν περίμενε κανείς  το μέγεθος  και την σφοδρότητα τους .  Αέρηδες  ηψηλόκορμοι  με  φουσκωμένα  μάγουλα   διασταυρώνουν την μανία τους  κι  εν  μέσω  αστραποβροντών εκτοξεύουν λόγια ,  λόγια του αέρα ..!  Σκόρπια στον ορίζοντα  φωνήεντα, σύμφωνα, προσπαθούν να βρούν  το ταιριαστό  τους  σημείο στίξης .  Η παρουσία της ομπρέλας δεν αποδίδει κι  έτσι το μουσκίδι από την γραμματο-βροχή  γεγονός αναπόφευκτο , μου προσθέτει  κάτι από  στιβάδες  λεξικο-σελίδων  .! 
    Νοτισμένα  λόγια  από το μένος της βροχής  αναζητούν το νεύμα του ήλιου .  Βρίσκω καταφύγιο  στην  κοντινότερη  δέσμη  όπως αυτή προβάλλει εν μέσω νεφών . Δοκιμάζω  , προσπαθώ ν απεμπλακώ  και να βάλω σε  σειρά  τα υγροποιημένα  γράμματα ..  Προσπαθώ να ταιριάξω νοήματα  αλλά  σχεδόν  πάντα μου λείπει το  σίγμα τελικό .  Κατά περίεργο τρόπο  δεν ξέρω πως  η έλλειψη  αυτή  σημαδεύει  και απορροφά  την σκέψη  ..  Και όσο να πεις η ορφάνια  αυτή  μοιάζει με  αεροπλάνο εν πτήση  που για κάποιο λόγο  χάνει  την .... ουρά του  !  Δικαιολογημένη θαρρώ  η ......ενός λεπτού σιγή  που ακολουθεί !  .........................................  !!!!
    Έτσι  απλά για το ανολοκλήρωτο .. ανέφικτο ...  ημιτελές ... Για το  δεν έχω  χρόνο ..  Δεν  προλαβαίνω ...  Για  το  γαμώτο  της ζωής .. !!! 
                                                                                 .....  κυρ ... σαμ ...

Πτήση σε χαμηλό ορίζοντα ... !!!

Κάτι φορές είναι  ορισμένα  όνειρα που καρφώνονται  η ορθότερα  μας καρφώνουν  σε ονειρεμένα βήματα , τα οποία με την σειρά τους  μας ξεναγούν σε άλλου είδους  τοπία και διαδρομές . 
    Ήταν λέει πρωί . Ανοίγω την πόρτα του σπιτιού  για να βγω έξω και σκοντάφτω ξαφνικά σε μια πανομοιότυπη εικόνα .  Όλα . Μα όλα τα σπίτια  ίδιο σχήμα  μέγεθος  και χρώμα . Έκπληξη η πρώτη αντίδραση .  
     Λευκά  κατάλευκα  όχι από χιόνι , όλως περιέργως  από χτισιμιού  τους-- κατά το γεννησιμιού τους -- σύμφωνα με την λαϊκή ρήση .  Ένας πάλλευκος μανδύας  ως Λευκός Πάνας  ευχαρις , αλλοπαρμένος .   Και  τ  αυτοκίνητα λέει  στο δρόμο  πειθαρχημένα  στα χιλιόμετρα τους , ντυμένα και αυτά  στο λευκό  χρώμα , συμπληρώνουν  το τοπίο  μοιράζοντας την καλημέρα τους .  Δεν ξέρω πως  με ποιο τρόπο  κάθε τόσο  η κόρνα  τους  παπαγαλίζει  την καλημέρα . 
    Τα δε περίπτερα -- εναπομείναντα -- λέει  πάνω σε ρόδες  διασχίζουν  τους δρόμους  της πόλης  μ ενδιάμεσες στάσεις . 
   Την ίδια στιγμή λέει  ένα  σμήνος από λευκά κάτασπρα  πουλιά  πετούν  σε χαμηλό  ορίζοντα . Τότε  λέει  αρχίζει να πέφτει  καταρρακτώδης  βροχή .  Γίνομαι  μουσκίδι , παρ  όλα  αυτά   δεν  νιώθω  κρύο , παρά μόνο  ένα  ακατάπαυστο  νευρικό γέλιο . Σε λίγο το γέλιο μου σβήνει .  Εγώ λέει όχι . !!
   Η απρόσμενη  λευκή ισοπαλία  μου δημιουργεί  ασυνείδητα  το σύνδρομο  του λευκού χρώματος . Από την άλλη  μία λευκή περιστέρα  εκτελώντας  πτήση σε χαμηλό  ορίζοντα  αναγγέλλει  με περίσσια λευκή  λαλιά  τ  ακόλουθα : 
    Τ  αυτοκίνητα λέει  θ  αποκτήσουν  δική  τους φωνή , έτσι ώστε  να επιλέγουν  τους ιδιοκτήτες .  Τα περίπτερα λέει  θα μετατραπούν  σε κυλιόμενα , ώστε  να μπορούμε  να τα καλούμε  ανά πάσα  στιγμή  με ειδικό  χειριστήριο , το λεγόμενο  περι- κοντρολ .   Οι εφημερίδες  λέει   θα έχουν  τουλάχιστον  μια λευκή  σελίδα , οι δε λοιπές  σελίδες  θα φιλοξενούν  ειδήσεις  με ψιλά  γράμματα . Αυτά είπε  η λευκή περιστέρα  και συνέχισε  την  πτήση  της  σε χαμηλό ορίζοντα . 
    Τότε λέει καλώ κι εγώ  με το περι-- κοντρόλ  ένα περίπτερο , ζητώ χαρτί και μολύβι  και προσπαθώ λέει  ν  αποτυπώσω  ότι δια γυμνού οφθαλμού  προλαβαίνει η ταπεινή μου όραση .   Όμως  το αποβραδίς  ξεχασμένο ραδιοφωνάκι  στη διαπασών επιμένει με  το  << ... ακριβό μου διθέσιο ... >> .  Ταράζομαι  έως ότου αντιληφθώ  τι γίνεται , διότι συνειρμικά  ανησύχησα  για την τύχη του ακριβού μου ποδηλάτου . 
     Ξυπνώ ! Ρίχνω  μια προσεχτική  ματιά γύρω μου , όλα ήταν στη θέση τους . Εκτός από μια λευκή σκόνη  που αιωρείτο , απομεινάρι  του ονείρου . 
    Είπα μέσα μου  για μια στιγμή  να συνεχίσω  το λευκό υφάδι , αλλά σκέφθηκα  πως  τώρα πια  δεν ... λέει  .. !!!   
                                                                  κυρ...  σαμ ....