Κυριακή 30 Μαΐου 2021

Στιγμιαίο .. !!!


               ..... Στιγμιαίο ....!!!

 …Στην μεσοτοιχία του .. περίμενε  προς το .. φεύγα , μετέωρος

στο κενό που αφήνει η μισάνοιχτη πόρτα νιώθω ένα τρεχειό και μια φωνή ν ακινητοποιεί την βιασύνη μου !

Στρέφω το βλέμμα μου και αυτό γλιστρά στους αόρατους αεροδιάδρομους όπου άνθρωποι έγκλειστοι προσπαθούν να κάνουν ορατά τα σιωπηλά όνειρά τους !!!

Από-γιομα και ο ήλιος το βιολί βιολάκι του έτοιμος για την καθιερωμένη βουτιά !

 Μια βραχνιασμένη φωνή ρίχνει λάσο λέγοντας μου με σχετική αγωνία :

<< .. κύριος .. κύριος .. τώρα θυμήθηκα τι ήθελα να σας πω .. το έχω γράψει όμως >>

 Ξαφνιασμένος και αμήχανος βρέθηκα να κρατώ στην παλάμη μου ένα χαρτάκι ταλαιπωρημένο ..

 << κύριος ..κύριος πάρτε το μόνο, διαβάστε το έπειτα .. έξω .. >>

 Χαμογέλασε και τράπηκε σε φυγή σωματική και πνευματική .. ! Το κενό της πόρτας μηδενίστηκε , αφήνω πίσω μου το θόρυβό της, περνώ στην έξοδο .

 Το χαρτάκι πλεούμενο στα δάχτυλά μου .. ! Στα επόμενα λεπτά αποκαθιστώ τις ζάρες του και αφήνομαι στην γραφή του :

 .. << ...καλοί είναι και οι ποιητές γιατί διατηρούν τα όνειρά μας , μα οι παράνομοι τα πραγματοποιούν .... >>

 και από κάτω

Ν.Μ.

                         κυρ... σαμ ..

Τρίτη 25 Μαΐου 2021

Ηχοδρόμιο ...!

 

ΗΧΟΔΡΟΜΙΟ

Ήχοι παράξενοι  ακολουθούν την σκέψη

                              Βήμα προς βήμα

Ήχοι φλύαροι  συγκρούονται στον διάδρομο

                             Σώμα με σώμα

Ακυβέρνητο  σκάφος κουβάρι και νήμα

                               Ένα με το βήμα

Στο σταυροδρόμι  καιροφυλακτεί  η μνήμη

                             Από γέρμα σε  γέρμα

Ήχοι   νυσταλέοι θωπεύουν τα δευτερόλεπτα

                             Λυτρωτικό το γλάρωμα

Πρωτόγνωρα  χιλιόμετρα υφαίνουν στεριανό κύμα

                             Νήμα προς νήμα

Ολόρθη  η αλήθεια αγκιστρωμένη στην πρύμνη  λαμποκοπά

                                                Κύμα το κύμα

Ήχοι νωχελικοί δρασκελίζουν την σκέψη

                                                Βήμα το βήμα

Ήχοι παράξενοι καθρεφτίζονται  στο πρόσωπο της νύχτας

                                                          Ως άλλη ερωτική δίνη …….

 

                       κυρ..σαμ  

 

   (  ΄Ωσμωση  , ανέκδοτη συλλογή ) 

Κυριακή 23 Μαΐου 2021

Επιστρέφουμε ... ανταμώνουμε ... ξανασυστηνόμαστε ..συνδημιουργούμε .. !!!

 

Επιστρέφουμε .. ανταμώνουμε .. ξ ανασυστηνόμαστε ... συν δημιουργούμε .... 
 
.. Και πίσω από την κουρτίνα όλα ταχτοποιημένα επί σκηνής .. Το φροντιστήριο στη θέση του , λειτουργικά αντικείμενα , οι ηθοποιοί στο στάδιο αυτοσυγκέντρωσης , η μουσική λειαίνει την αγωνία των θεατών , ο ψίθυρος εξαερώνεται κοπάζει και η παράσταση αρχίζει ????
Η παράσταση αρχίζει ??? 
Το παιχνίδι της φαντασίας απορροφά και πλάθει σχέδια για θεατρικές αποδράσεις ..
 
Αγαπημένοι μου συνταξιδιώτες/τισσες 
 Το νήμα της διαδρομής , μας περιμένει καρτερικά εν μέσω υγειονομικών πρωτόκολλων . 
Περιμένει την ανακίνηση πάνω στις από γεννησιμιού του ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΡΑΞΗΣ - ΘΕΑΤΡΟΔΡΟΜΙΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ δρομολογημένες ράγες : 
Κόντρα στους δύσκολους καιρούς με αγάπη για το θέατρο με αγάπη για τον διπλανό μας ..
Κόντρα στο παραλήρημα της πανδημίας οι θετικές παρενέργειες του ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ είναι το αντίδοτο , χρήσιμο όσο ποτέ γιατί κρύβει βαθύτερες ανθρώπινες λειτουργίες .
 Το πέρασμα από την δημιουργικότητα στην δημιουργία δίνει προβάδισμα στην φαντασία , αποδομεί το ΕΓΩ ενισχύει και εμπλουτίζει το ΕΜΕΙΣ , καλλιεργεί την ευαισθησία ,βαθαίνει την επικοινωνία και την εμπιστοσύνη ..
Ανοίγουμε την κουρτίνα και μπρος στην νέα πραγματικότητα ανταμώνουμε φρέσκοι , καινούργιοι , συνένοχοι ,και συνδημιουργοί στο όχημα του Ερασιτεχνικού θεάτρου .. στο όχημα του ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΠΡΑΞΗΣ -- ΘΕΑΤΡΟΔΡΟΜΙΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ ..
Ελπίζω κι εύχομαι το σινιάλο μου να δώσει έναυσμα για το πρώτο μετά καραντίνας αντάμωμα .
 Τηρουμένων πάντα των υγειονομικών οδηγιών ...

Επιστρέφουμε .. ξ ανασυστηνόμαστε .. συνδημιουργούμε ...
Με χαρά περιμένω ,σκέψεις και διαθέσεις .. !!!
Με αγάπη
κυρ .. σαμ .. 🎭🎭🎭🎭🥀🥀🥀

Σάββατο 15 Μαΐου 2021

...... και γειτονιές υπό διωγμό .. !!!

          Και είναι αυτό το σύννεφο  η σκόνη η μυρωδιά του θανάτου  όλα μαζί και το καθένα ξεχωριστά επισκιάζουν  την ανέμελη ηλιοφάνεια ... 

 Πάντα ένας πόλεμος  βλάπτει σοβαρά  γεννά πόνο θλίψη  θυμό οργή . ΄Άραγε  σε  ένα σκηνικό πολέμου  πως ζυγιάζονται οι ζωές . 

Το ποδοβολητό του πολέμου  ανεπιθύμητο  κρουστό  κορυφώνει την φονική μελωδία  τυλίγοντας στις φλόγες  χωριά πόλεις γειτονιές , αθώες  ανθρώπινες ψυχές  και γενικότερα τον άμαχο πληθυσμό , θυσία  στον βωμό του φανατισμού .. 

Αποπνικτική ατμόσφαιρα και εικόνες που μας  σημαδεύουν  έρχονται  από την κρίση ανάμεσα  σε Ισραηλινούς  και Παλαιστίνιους ... Βαραίνουν τα σύννεφα  το τοπίο θολώνει το μυαλό ...    Φρίκη .. !!!


   Σε  ψάχνω ...

μες τους καπνούς 

και στις ομίχλες 

σαν καπνογόνα  στο μυαλό 

καίνε οι νύχτες .....

Σε  ψάχνω ....

στα βαθιά χιλιόμετρα της δίνης 

σε σταθμευμένα βαγόνια 

που ζουν αιώνια 

σε πόλεις  χωρίς πληθυσμό 

και  γειτονιές υπό διωγμό .  

  .....  Βουβό κλάμα ... !!... !! 

                                                 κυρ.. σαμ ...                                                                                                

Κυριακή 9 Μαΐου 2021

Παρασκευή 7 Μαΐου 2021

Το σακάκι που βελάζει .... Στανισλάβ Στρατίεβ ... !!!

 

«Ένα Πρωί» του Στανισλάβ Στρατίεβ (1941-2000)

 

Ο Πετρώφ ήπιε τον πρωινό του καφέ, φίλησε τη γυναίκα του στο μέτωπο και κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Πήγαινε στη δουλειά του. Στην πόρτα σταμάτησε, άρχισε να ψάχνει τις τσέπες του, κοίταξε και στην τσέπη του αδιάβροχου...

- Τι ζητάς; ρώτησε η γυναίκα του.

- Βρε, η γνώμη μου λείπει, είπε ο Πετρώφ, συνεχίζοντας να ψάχνει τις τσέπες του. Πού να την έβαλα;

- Αυτό εκεί, στην τσέπη σου, τι είναι; έδειξε η γυναίκα του.

- Αυτό είναι το μαντήλι μου, είπε ο Πετρώφ. Πού την έβαλα όμως αυτή την γνώμη;

Ξανάψαξε όλες τις τσέπες, κοίταξε και στην τσάντα, κοίταξε για λίγο και στην κρεμάστρα, δεν υπήρχε.

- Δεν υπάρχει, είπε. Εσύ δεν ξέρεις πού είναι;

- Δεν την είδα, κούνησε το κεφάλι η γυναίκα του, δεν ξέρω πια από πόσον καιρό... Για ξαναψάξε, ψάξε πάλι.

Ο Πετρώφ έψαξε ξανά όλες τις τσέπες, αλλά δεν βρήκε τίποτα. Δεν υπήρχε.

- Περίμενε! άρχισε να θυμάται η γυναίκα του. Την τελευταία φορά την πήρες, πέρυσι, το Γενάρη, όταν παραλαμβάνατε το πλάνο. Πού την έβαλες μετά;

- Όχι, όχι, είπε ο Πετρώφ. Δεν την είχα πάρει. Δεν είμαι τρελός να πηγαίνω σε συζήτηση του πλάνου με γνώμη.

- Καλά λοιπόν, είπε η Πέτροβα. Τότε, φαίνεται την είχες μαζί σου για τελευταία φορά, όταν σας κάλεσαν στο υπουργείο, θυμάμαι ότι πάλι τη ζητούσες...

- Κάθε άλλο, κούνησε το κεφάλι του ο Πετρώφ. Στο υπουργείο κανείς δεν πηγαίνει με γνώμη. Αρκεί να είναι σύμφωνος. Δεν υπάρχει τέτοια πρακτική να πηγαίνεις στο υπουργείο με γνώμη. Ούτε τότε δεν την είχα αγγίξει.

- Μα πού είναι λοιπόν; είπε η γυναίκα του. Δεν μπορεί να εξαφανίστηκε, εδώ κάπου ήταν...

- Ήταν, ήταν, είπε εκνευρισμένα ο Πετρώφ, όμως τώρα δεν είναι.

Αυτή άρχισε να σκέφτεται, να θυμάται πού είχε πάει ο άντρας της τον τελευταίο καιρό και αν την είχε πάρει μαζί του...

- Άκουσε, είπε τέλος, θυμήθηκα. Την πήρες, όταν απολύατε εκείνον τον Συμεόνωφ, που τον κυνηγούσε ο Γενικός για κάποιες εκεί μεταρρυθμίσεις, για κάποιες δηλώσεις... Δε θυμάσαι;

- Θυμάμαι, είπε ο Πετρώφ, πολύ καλά θυμάμαι. Τότε ζητούσαν απλώς να υποστηρίξουμε την απόφαση, δε ζητούσαν γνώμη.

Η γυναίκα του πήγε στη ντουλάπα και την άνοιξε.

- Δεν είναι στην ταυτότητά σου του μέλους; είπε. Αφού την κρατούσες στα έγγραφα;

- Την κρατούσα, συμφώνησε ο Πετρώφ. Όμως την έβγαλα κάποτε και δε θυμάμαι πού την έβαλα μετά.

- Όμως γιατί σου χρειάζεται τόσο; είπε η Πέτροβα, αφού κοίταξε και στα έγγραφα, και δεν ήταν ούτε εκεί. Τι τη θυμήθηκες; Μα δεν πας στη δουλειά; Θα πεις ότι την ξέχασες στο σπίτι.

- Καλά λοιπόν, και αν την έχω χάσει; είπε ο Πετρώφ. Ε;

- Πολύ σπουδαίο! απάντησε η γυναίκα του. Δε σου χρειάζεται. Ακόμη καλύτερα.

- Παρ' όλα αυτά, παρ' όλα αυτά, είπε ο Πετρώφ. Τουλάχιστον να ξέρω πού είναι. Δεν μπορεί έτσι! Δεν είναι σωστό.

Η γυναίκα του άρχισε να σκαλίζει ξανά τη ντουλάπα, ξανάψαξε τα ρούχα...

- Νάτην! φώναξε. Στο παλιό σου το παλτό την άφησες, που δεν το έχεις φορέσει δυο χρόνια...

- Ναι βρε! θυμήθηκε ο Πετρώφ. Πήγα κάπου τον προπέρσινο χειμώνα και από τότε την έχω ξεχάσει...

- Αλλά εγώ το έδωσα στο καθαριστήριο αυτό το παλτό, είπε η Πέτροβα. Για να δούμε μήπως έπαθε τίποτα η γνώμη...

Κοίταξε απ' εδώ, απ' εκεί, τη φύσηξε από τη σκόνη και τις τριχίτσες και την έδωσε στον άντρα της.

- Τίποτα δεν έπαθε, είπε η Πέτροβα. Είναι σαν καινούργια.

- Μα ναι, είπε ο Πετρώφ. Πώς δε θα είναι καινούργια, αφού είναι σχεδόν αχρησιμοποίητη.

- Έχεις τύχη, είπε η γυναίκα του. Ίσα-ίσα ετοιμαζόμουν να ανεβάσω το παλτό στη σοφίτα, δεν το φοράς εσύ αυτό το παλτό.

- Μα έχω καινούργιο, είπε ο Πετρώφ. Δερμάτινο.

- Και άλλη φορά να τη βάζεις σε πιο εμφανές μέρος, είπε η γυναίκα του. Σε κάποιο κουτί ή στα έγγραφα. Στο βιβλιάριο αποταμιεύσεως! Εκεί είναι το πιο σίγουρο μέρος.

- Εκεί θα τη βάλω, είπε ο Πετρώφ. Αλλιώς πάλι θα πρέπει να την ψάχνουμε...

Έβαλε την γνώμη στο πορτοφόλι του, φίλησε την γυναίκα του στο μέτωπο και βγήκε.

 

(Αντιγραφή από το πρόγραμμα της πρώτης παράστασης του "Σακακιού που βελάζει" - κείμενο του Βούλγαρου συγγραφέα, αποκλειστικά για το πρόγραμμα του Αμφι-θεάτρου, 1980 - 81)

 

              

          ΄Όταν η απώλεια της γνώμης   προξενεί τριγμούς  και πανικό .. !

    Το σακάκι που   βελάζει ...   Στανισλάβ  Στρατίεβ  



πίνακας      Maria    Maska   !!!