Στο χέρι μας είναι και θα υπάρξει .. !!!

 

...Στο χέρι μας είναι και θα υπάρξει .. !!! 

 

Κάποια στιγμή μαζί με την ανατολή του ήλιου θα προβάλλει και η ανατολή του τέλους της καραντίνας ..

Οι δρόμοι οι πλατείες οι γειτονιές τα στέκια κυρίως τα στέκια θα ανακτήσουν την ζωντάνια τους …

Ευκαιρία λοιπόν οι άνθρωποι να ξανασυστηθούν … !

Καινούργιοι , αλλιώτικοι , εμπλουτισμένοι με τα χνάρια του αναστοχασμού , προικισμένοι με ελπιδοφόρα συναισθήματα …

Ίσως μια μέρα ο πρώτος πρωινός περίπατος μας , σκοντάψει σε ανταμώματα γνωστών , φίλων, συναδέλφων , συν-ανθρώπων κυρίως ανθρώπων με χίλιες δύο διαφορετικές συνήθειες .

..Όποτε και όταν συμβεί αυτό απολαύστε την στιγμή δώστε χώρο στον συνομιλητή σας ..

Τραβηχτείτε σε σκιερό μέρος και καλή σας τύχη ....!

____ Σε βλέπω από μακριά ... είναι... δεν είναι.. Τι γίνεσαι βρε ψυχή ???

____ Και να που είμαι ... και σύ όμως , για να σε δω , δεν έχεις αλλάξει πολύ ...

___ Πολύς ο καιρός , η ενηλικίωση της καραντίνας βλέπεις ??

____ Μη τα σκαλίζεις άστα...

____ ... Δεν τα σκαλίζω ...

____ ΑΑ!! Μπράβο μη τα σκαλίζεις γιατί η σκόνη τους θα μας πνίξει ..

____ Το δράμα είναι πως αργήσαμε φίλε μου , την σκόνη του χθες , μαδήσαμε ...

___ ( Γέλια ) Πάνω σε αυτήν την σκόνη οι διαδρομές μας σημάδια...

___ Άλλοτε προς αποφυγή και άλλοτε οδηγοί και συμβουλάτορες ....

___ Έλα φίλε μου στοπ οι φιλοσοφίες κερνάω καφεδάκι ....

___ Καφεδάκι ωραία θα ήταν όμως δεν έχω χρόνο φίλε μου πρέπει να προλάβω Τράπεζες και ΔΕΗ ... άλλη φορά ...

____ Αααα! Ξέχασα !! Επιστρέψαμε στην κανονικότητα εε ..?? Ελπίζω να υπάρξει άλλη φορά !

____ Στο χέρι μας είναι και θα υπάρξει ....!

... κυρ... σαμ ..

..... το σάλπισμα της νύστας .. !!!

 

..το σάλπισμα της ...νύστας !!!

  ......  Δεν  είχε  φαντασθεί   πως  η  διαδρομή   από  την  πλατεία     έως  τον  σταθμό  του  τρένου  θα  γινόταν   αφορμή   για  κολύμπι  στον  βυθό  του  παρελθόντος . 

 Κάμποσες  στιγμές  σαν  ανεμοστρόβιλοι  ζουζουνίζουν  στο  μυαλό  της  διάφορα ..
       Προχωρεί  και   κάθε  που  το  βλέμμα  της  σκοντάφτει   σε  βιτρίνες  καταστημάτων  νιώθει  την  θολούρα  ν  αβγαταίνει   κι  ένα   ξύπνημα  αναμνήσεων   από  το  σάλπισμα  της  διαδρομής .
      Η  περπατησιά  της  νωπή   ακόμη   στην  ράχη  του  πεζοδρομίου  .

  Πάμπολλες  μέρες  και  νύχτες  ακολουθεί  αυτήν την στεριανή    ρότα  .
         Όμως  δεν  είχε  φαντασθεί   πως  τούτη   την  φορά    αν   και  συνεπέστατη   στην  ώρα  και  με  εισιτήριο  προπληρωμένο  θα  περνούσε  την  νύχτα   στην  αποβάθρα  του  σταθμού . 

 Που  μυαλό  για  γυρισμό ,  θολούρα  και  ζάλη  δεν  είναι  και  ο καλύτερος  σύμμαχος  για  αποφάσεις ...
     Έτσι  ροκανίζει  τον  χρόνο   έως  ότου   τα  ματοτσίνορα πα   ραδωθούν   στις  διαθέσεις  του  ύπνου.    

Που  σημαίνει  πως  με  απλές   μηχανικές  κινήσεις   ταχτοποιεί   το  αυτοσχέδιο  παγκάκι .
     Κάθεται   για  λίγο   με  το  βλέμμα  της  καρφωμένο  στην  απέναντι  τζαμαρία  ,  στο  κλειστό  και  παραμελημένο  ξύλινο   γραφείο   με  την  πινακίδα  να  λέει

...Έκδοση  εισιτηρίων ....
       Αυτό  το  μοναχικό   γραφειάκι   φαίνεται  πως   ξύπνησε την   επικοινωνιακή  διάθεση  της. 

 Με  το  μισονυσταγμένο    αργό   βήμα   πλησιάζει  ,  στέκεται   απέναντι   απ  την  τζαμαρία   ,  ρίχνει  μια  λοξή  ματιά  δεξιά  και  αριστερά  και   με  το  δάχτυλο   του  χεριού  της πάνω  στην  πάχνη  του  χρόνου   ακουμπά  την  σκέψη  της  ..

....Το  μυαλό  μου  είναι  θολωμένο ....νυστάζω ..!!!

 Θα έλεγε κανείς πως έμοιαζε  με  σύνθημα ! Από αυτά που φιλοξενούνται  άλλοτε σε  φρεσκοβαμμένους τοίχους και άλλοτε σε  παλαιάς κοπής μαντρότοιχους ..

  …..  Το  μυαλό μου είναι θολωμένο .. νυστάζω ..!!!

  
      Ασάλευτη  για  δευτερόλεπτα  μπροστά  στην  τζαμαρία    σιγοψιθυρίζει   ένα  σκοπό  επιστρέφει  στο  παγκάκι  και    αργά- αργά  γέρνει …

  Το  ίδιο  αργά-  αργά  γέρνουν  και οι εικόνες  στο μυαλό της   .

...Παρά  δίπλα  οι  ράγες  του  τρένου   χαλαρώνουν   για  την άφιξη της  επόμενης  ημέρας  και την αναχώρηση της επόμενης νύχτας …

     Ωστόσο το σάλπισμα της νύστας  μελωδικό νανούρισμα θωπευτικό άγγιγμα , σαν  φιλόξενη κουβερτούλα ενώ  ο έναστρος ουρανός  τυλίγει την βραδιά της  και την βυθίζει σε  παράξενα όνειρα ….!

  

    Ήταν λέει πρωί . Ανοίγει την πόρτα του σπιτιού  για να βγει έξω και σκοντάφτει ξαφνικά σε μια πανομοιότυπη εικόνα . 

 Όλα . Μα όλα τα σπίτια  ίδιο σχήμα  μέγεθος  και χρώμα .  
     Λευκά  κατάλευκα  όχι από χιόνι , όλως περιέργως  από χτισιμιού  τους-- κατά το γεννησιμιού τους -- σύμφωνα με την λαϊκή ρήση . 

Ένας πάλλευκος μανδύας  ως Λευκός Πάνας  εύχαρις , αλλοπαρμένος .  

 Οι άνθρωποι ελάχιστοι  απελπιστικά ελάχιστοι  φορούσαν   λευκές προστατευτικές  μάσκες , σαν χειρούργοι  σε  αραιωμένη διαδήλωση . 

 Και  τ  αυτοκίνητα λέει  στο δρόμο επίσης ελάχιστα   πειθαρχημένα  στα χιλιόμετρα τους , ντυμένα και αυτά  στο λευκό  χρώμα , διέλυαν   το ήσυχο  τοπίο   συνθλίβοντας  τον μελωδικό οίστρο της φύσης .

 
    Τα δε περίπτερα -- εναπομείναντα -- λέει  πάνω σε ρόδες  διέσχιζαν  τους δρόμους  της πόλης  μ ενδιάμεσες στάσεις . 
   Την ίδια στιγμή λέει  ένα  σμήνος από λευκά κάτασπρα  πουλιά  πετούσαν  σε χαμηλό  ορίζοντα . Τότε  λέει  ξεσπά   καταρρακτώδης  βροχή ..  Γίνεται  μουσκίδι , παρ  όλα  αυτά   δεν  ένιωθε  κρύο , παρά μόνο  ένα  ακατάπαυστο  νευρικό γέλιο .

Σε λίγο το γέλιο της  σβήνει .  ΄Όχι όμως και η ίδια !
   Η απρόσμενη  λευκή ισοπαλία   δημιουργεί  ασυνείδητα  το σύνδρομο  του λευκού χρώματος .

 Από την άλλη  μία λευκή περιστέρα  εκτελώντας  πτήση σε χαμηλό  ορίζοντα  αναγγέλλει  με περίσσια λευκή  λαλιά  τ  ακόλουθα : 
  Παρακαλούμε   κρατάτε αποστάσεις !

 Μην συνωστίζεστε !!!..…

 Υπάρχει κίνδυνος  διασποράς ιού .. !

 Επαναλάμβανε συνεχώς  φτερουγίζοντας σε χαμηλή πτήση πάνω από την  σχεδόν άδεια πόλη .. διαλαλώντας  επίσης :

….  Τ  αυτοκίνητα λέει  θ  αποκτήσουν  δική  τους φωνή , έτσι ώστε  να επιλέγουν  τους ιδιοκτήτες . 

 Τα περίπτερα λέει  θα μετατραπούν  σε κυλιόμενα , ώστε  να μπορούμε  να τα καλούμε  ανά πάσα  στιγμή  με ειδικό  χειριστήριο , το λεγόμενο  περι- κοντρόλ .  

 Οι εφημερίδες  λέει   θα έχουν  τουλάχιστον  μια λευκή  σελίδα , οι δε λοιπές  σελίδες  θα φιλοξενούν  ειδήσεις  με ψιλά  γράμματα .

Αυτά είπε  η λευκή περιστέρα  και συνέχισε  την  πτήση  της  .
    Τότε λέει καλεί   με το περι-- κοντρόλ  ένα περίπτερο , ζητά χαρτί , μολύβι  και προσπαθεί λέει  ν  αποτυπώσει  ότι δια γυμνού οφθαλμού  προλαβαίνει η ταπεινή της όραση .

  Ταράζεται .! Ξυπνά !  Και τότε  είναι που  μέσα από την λευκή σκόνη – απομεινάρι  του ονείρου -  προέβαλλε  πάνω  στις  χορταριασμένες ράγες το φως της  καινούργιας ημέρας

  ΄Ήδη το σάλπισμα της νύστας σίγησε ..

    Για μια  στιγμή είπε μέσα της  να συνεχίσει  το λευκό υφάδι  , αλλά σκέφθηκε πως  τώρα πια  δεν … λέει !

 

 

    

        .....  Μπουχτίσαμε   από θάλασσες 

           ξεμείναμε από πλοία .......!!!

          .......  η ελπίδα μας σε 

                  αναμονή 

                  προσμονή 

                  υπομονή ..... !!!

              κυρ... σαμ

Πρόζα καραντίνας ( 4 )

 

                   Αργεί άραγε το απανέμι 

 

         Εγκαταλείπω την στάση οκλαδόν 

       προαυλίζομαι  στο διάδρομο του χολ ...

       Προσπερνώ  τις αναταράξεις της καραντίνας 

       Τρέχωωωω    μεθώωωωωωω 

       από το άρωμα  και την ορμή των λέξεων ...

        Πέφτω   βουλιάζω στον βυθό τους 

       πιάνομαι  σηκώνομαι 

       πετώ  στον ουρανό τους ...

       Κι   ύστερα  γλιστρώ 

       στου μελανιού  την τελευταία ρανίδα ...

       Τώρα πια ότι κι αν συμβεί 

        το  όνειρο  καλά  κρατεί ..

         Αργεί άραγε το απανέμι ?? 

        Πηγή ζωής   γοργόφτερο  μολύβι 

        βάζει πλώρη  σαν δελφίνι 

        Στα μισά της ρότας  το χάνω ..

        Για  δες 

       ξάφνου πετά επάνω 

       Βουτιά  που γεννά δίνη 

       Μια  με πιάνει  μία με αφήνει ...

       Αργεί  άραγε  τ   απανέμι .. ?? 

                                   ...κυρ ..σαμ ..

 

    

Πρόζα καραντίνας ( 3 )

 

                                    Το παταράκι … !!!

 

…….. Καμιά φορά ακόμη και στο ημίφως βρίσκεις στιγμές συμφιλίωσης με το βαθύ σκότος .

Το χέρι ψηλαφεί την ξύλινη κουπαστή της σκάλας και με το πόδι , αριστερό η δεξιό δεν έχει σημασία , δοκιμάζει επαφή με το πρώτο σκαλοπάτι .

   Προορισμός ?? Η ανάβαση στο παταράκι με τα λιγοστά υπάρχοντα τα περισσότερα λες και είναι ραντισμένα με ασημόσκονη περασμένης πρωτοχρονιάς …

    Η εναλλαγή του δρασκελισμού από σκαλοπάτι σε σκαλοπάτι συνοδεύεται και από την εναλλαγή της σκέψης :

 

----- Το έψαξα και στην πρώτη καραντίνα αλλά μάταια …

------ Μήπως δεν θυμάμαι καλά που το είχα σιγουρέψει μην χαθεί ?

------ Δεν χάνω και τίποτα γιατί να μην δοκιμάσω ίσως αυτή την φορά σταθώ τυχερός και το βρώ .. !

 

      Κάπως έτσι αργά αργά διανθίζω την αναρρίχηση μου τιθασεύοντας ταυτόχρονα τις αδύναμες δέσμες φωτός προερχόμενες από εξοστρακισμό παρακείμενου προβληματικού λαμπτήρα .

     Σε λίγο κατακτώ την κορυφή ! Πατώ στο ξύλινο παταράκι ξεπερνώντας κάθε λογής εμπόδια με κυρίαρχο αυτό της υψοφοβίας .. ! 

 Τώρα πια το ημίφως παραδομένο στο σκοτάδι ..!

    Επιστρατεύω ένα φακό που βρίσκεται πάντα εκεί περιμένει καρτερικά και αναλαμβάνει δράση ..

Η παλάμη μου πιλότος καθοδηγεί τον φακό και αυτός με την σειρά του γράφει στον χώρο γενικά κινήσεις άλλοτε κυκλικές άλλοτε ευθείες άλλοτε χιαστί με αποτέλεσμα σκόρπιες πυκνές λωρίδες φωτός να διαλύουν το σκοτάδι γεγονός που μου επιτρέπει να βρεθώ απέναντι σε ένα πολυκαιρισμένο χαρτόκουτο .

    Με την βοήθεια του φακού ξεκινώ την εξερεύνηση . 

.Νοσταλγικά ξεσκονίσματα ,ταξίδια που σου ανοίγουν τους ορίζοντες .

   

Ναι .! Οι αναταράξεις της καραντίνας μοιάζουν λίγο πολύ με αναταράξεις αεροπλάνου σε ώρα πτήσης .

 Ελέω καραντίνας χρόνος υπάρχει .. Χρόνος άπλετος … !!!

 

΄Ο χρόνος τρέχει παρασύρει τις ημέρες , τις νύχτες …

Το συνολάκι της πανδημίας ρούχο καθημερινό πια

φιγουράρει μπρος σε ολόσωμους καθρέφτες .

Προβάρει και προβάρεται

Δοκιμάζει δοκιμάζονται :

Ανθρωπιά - Αλληλεγγύη

Μέσα - ¨Έξω

Όνειρο -- Πραγματικότητα

Ημέρα --- Νύχτα

Ζωή -- Θάνατος 

     

               κυρ .. σαμ ..

Πρόζα καραντίνας ( 2 )

   ... κόσμε ρηχέ  αδιάβα(σ)τε ... !!!  

              ( απόσπασμα )
 

.... Ένα πρόχειρο στασίδι μας ανοίγει την όρεξη να καθίσουμε για λίγο σ ένα μισογερμένο ξύλινο κορμό προκειμένου να ζυγιάσουμε την ορθοστασία μας . Ιδέα που προφανώς αρέσει και στον Περού αφού ήδη έχει βολευτεί δίπλα μου σε θέση σχεδόν οκλαδόν ..

Λίγα μέτρα από το σημείο που επιλέξαμε για το διάλειμμα μας είναι το παρκάκι , ακριβώς από πίσω μας ένας δρόμος με σχετική κίνηση τόση όση επιτρέπει ο μαγικός αριθμός 13033 ..! Απέναντι μας η γειτονιά με τα κλειστά σπίτια . 

 Κάποια στιγμή το γάβγισμα του Περού σε συνδυασμό με το παρακλητικό βλέμμα του με βάζει σε σκέψεις . Προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω το σινιάλο του :

------ Αφεντικό τι έχεις να πεις για τα κλεισμένα σπίτια ??

Ξαφνιασμένος τον κοιτώ στα μάτια χαμογελώ και του εξηγώ .

------- ΄Άκου Περού θέλω να σου πω πολλά για τα κλεισμένα σπίτια αλλά δεν ξέρω πως ?? Μπορώ να φανταστώ και να σου διηγηθώ πιθανές ιστορίες , στιγμιότυπα , που θα μπορούσαν να κρύβουν μέσα τους . ΄Ήρωες αντιήρωες .....

------- Αφεντικό άσε καλύτερα άλλη ώρα ... αλλά όχι πές μου πλάκα θα έχει , το πολύ πολύ να με πάρει ο ύπνος ...

------ Οκ! Σταματώ εδώ ...

------- Αααα ρε αφεντικό εσείς οι άνθρωποι σε τι κόσμο ζείτε??

------- Το λέμε συχνά ο ένας για τον άλλο ...

------- Τι λέτε δηλαδή ...

------ Θα σου πω μια σκέψη που διάβασα κάπου δεν θυμάμαι , την βρίσκω εύστοχη

------ Για λέγε ... στάσου να ρθω πιο κοντά σου ....

------- Ζω στον κόσμο μου μακριά σας άνθρωποι . Κι όμως χρειάζομαι την επαφή σας για να μην ξεχνώ . Να μην ξεχνώ γιατί είμαι μακριά σας . Γιατί οχυρώθηκα σε κάστρο απόρθητο . Γιατί η ψυχή μου έγινε πέτρα που σμίλη γλύπτη δεν την πιάνει Ζω στον κόσμο μου και γελώ με τον δικό σας . Και σεις με τον δικό μου ..!!!

------- Πω...πω ... αφεντικό μπερδεύτηκα .. εσείς οι άνθρωποι βγείτε από τον λαβύρινθο σας ..... βρείτε τα μεταξύ σας ...

Κάτι τέτοιο μου πέταξε ο Περού και ξεκινά ένα ανεξήγητο γάβγισμα ... Τον καλμάρω χαϊδεύοντας τον στο απαλό τρίχωμα του και στα χνουδωτά αυτιά του ρίχνω μια ματιά στην ώρα το μηνυματάκι : 13033 αριθμός 6 σταθερό .

 Σταθερό και το βήμα της επιστροφής μας στο σπίτι .. Μια χλιαρή στάση στο πέρασμα μας μπρος από τα κλειστά σπίτια και στα επόμενα λεπτά ο Περού ξεδιπλώνει το τρεχαλητό του στις σκάλες της πολυκατοικίας που οδηγούν στο ασανσέρ .

΄Εξω την ίδια στιγμή το φως της ημέρας συνεχίζει να λούζει με την λαμποκοπή τους ανθρώπους και ριχτάρια χαρμολύπης τα οποία πέφτουν σαν υγρές κουρτίνες στα διάσπαρτα κλεισμένα σπίτια ...!

 

( απόσπασμα από .. Κόσμε ρηχέ αδιάβα(σ)τε....!!! )

κυρ...σαμ ..

 

Πρόζα καραντίνας ..! ( 1 ) ( Μικροδιήγημα ..)

 

                             ΔΙ ΄’  ΕΥΧΩΝ !

 

 

 << …  Μα    τι  γράφει στο κουδούνι του . Μένουμε σπίτι …>>

<< .. Δεν πρέπει  να   είναι   κανείς σε αυτό το διαμέρισμα .. >>

<< .. Βλέπω φως κάποιες  φορές .. >>

 

 

Ατάκες που εισβάλλουν από την χαραμάδα της πόρτας  και ψάχνουν αποδέκτη . Ενώ αυτά συμβαίνουν στον διάδρομο  της πολυκατοικίας  την ίδια στιγμή μέσα στο διαμέρισμα  το φάντασμα του Εγκλεισμού  πλανάται από δωμάτιο σε δωμάτιο.

 Ο Εγκλεισμός  ένας καινούργιος φίλος , λίγο ντροπαλούλης , ψηλός λεπτεπίλεπτος  με αργό βηματισμό . 

Δάσκαλος και φίλος  με δική του ντοπιολαλιά , και ξεχωριστή παραξενιά  αρνείται να ενδώσει στα κελεύσματα  των φωνών που κατακλύζουν  τον διάδρομο .  

 Μονίμως  με μία κούπα καφέ στο χέρι αναμετριέται  με τον χρόνο . Ο Εγκλεισμός  εκτός από ντροπαλούλης είναι και δοτικός  σ ερεθίσματα και αφορμές  για παιχνίδι . 

 Κάποιες φορές - θα έλεγα συχνά -  στο μπαλκονάκι του  στήνει πρόχειρο τερέν  προκειμένου να μοιραστεί με τον χρόνο μία παρτίδα τάβλι . Ευκαιρία βέβαια γιαυτόν  να καμαρώσει έξω   τα έργα του . 

Το βουβό τοπίο της γειτονιάς , και την ανασαιμιά της φύσης . Ν ακούσει το κελάηδισμα των πουλιών , και να ταξιδέψει το βλέμμα του σε καθαρό ουρανό .

    Αυτός λοιπόν ο κυριούλης , τραβά την κουρτίνα του παραθύρου  και κατευθύνεται προς το γραφείο του .   Για δες  εικόνα . Το ένα χέρι υποβαστάζει το κεφάλι , η καρέκλα ολάκερο το σώμα , η παλάμη   την πένα  και η  πένα την σκέψη του .

 Ο Εγκλεισμός φανατικός οπαδός του  μένουμε  σπίτι !!!

   Είναι οι  μέρες ?  Είναι τα παθήματα  που συνωστίζονται  με τα πάθη του πλανήτη γη ?  Ίσως !

Τι μένει λοιπόν ! Από το να ψελλίσουμε … Δι  ευχών .!

                                                 κυρ .... σαμ ..