.... καλή μας από-δραση !!!

.....και η σιωπή εσιώπησε ...απόλυτη σιγή ! Στις ράγες του τετραδίου γλυστρούν θρυματισμένες λέξεις , φράσεις , συν-ταξιδιώτες ακολουθούν τα ρινίσματα μολυβιού ! Λέξεις φράσεις βαγόνια που γεύονται τις διαθέσεις της γραφίδας ! ....Καθώς οι ράγες του τετραδίου ξεδιπλώνουν το περιεχόμενό τους περι-συλλέγουν συν-επιβάτες... ανταμώνουν επικοινωνούν ...αόρατη κλωστη αφήνεται στην μύτη του μολυβιού και αποδρά άλλοτε από το μικρόφωνο του ραδιοφώνου και άλλοτε από την περιπέτεια της γραφής ......!!!
....... καλή μας από-δραση !!!

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

.. Η ζωή μας σε λεπτή .... λούπα .. !

       Η  λεπτή  μύτη του μολυβιού σαρώνει στιγμές ,χρησιμοποιώντας την λέξη βαγόνι  << λεπτή >>  αναρριχάται σαν οδοντωτός σιδηρόδρομος  πατώντας  στα χνάρια που αφήνει  η
 λεπτή  γραφή πάνω στην λεπτή  οριζόντια γραμμή με αφορμή  λεπτό θέμα . Θυμός και οργή  μίγμα που σπαρταρά καρφιτσωμένο  με λεπτή κλωστή  σε φρεσκοβαμένο  τοίχο .  Η λοξή ματιά του ανυποψίαστου διαβάτη  σπάει την λεπτή ισορροπία , και  θρυματίζει  την βιασύνη του .
     Τα λεπτά κυλούν  από τους λεπτούς λεπτοδείκτες  του ρολογιού . Η ώρα περνά το ίδιο και οι λεπτοί  άνθρωποι  περνούν και πιάνουν θέση στην λεπτή  λωρίδα της πλατείας .  Εκεί όπου δεσπόζει  η λεπτή προτομή του ευεργέτου της πόλης .  Εκεί  όπου  ξεχωρίζει  μια λεπτή  επιγραφή  με λεπτά  γράμματα προιόν  οργής  και θυμού , ντυμένη με λεπτή περιβολή  στοχασμού .. :  << ... Η  ζωή μου  σε λούπα ξεκινάει με γκάζι τελειώνει με στούκα ... >>.  Και οσο να πείς  το << κρυμμένο  κείμενο >> που ρέει πίσω από το προ-κείμενο  προσδίδει  λεπτή οπτική γωνία αλλά και α-γωνία στην σκέψη  των περαστικών . Ερμηνείες και ερωτήματα  με ποικίλο  και συνάμα λεπτό  ενδιαφέρον  σμίγουν στ  ανθρωποπηγαδάκια , και δίνουν  εναυσμα για το ξεκίνημα της κουβέντας . Μία λεπτή κλωστή τυλίγει και ξετυλίγει   την ροή των συμπερασμάτων , καθώς και την λεπτή γραμμή των διαφωνιών . Σφυρίλατη σιωπή  δοκιμάζει τις αντοχές στο περπάτημα πάνω στην λεπτή  κλωστή  με την λεπτή εκκολαπτόμενη  ισορροπία .    Βουτάω βαθιά  στην λεπτή  σειρά των γραμμάτων  του λεξικού  και αντλώ  σχετικές πληροφορίες ....  Λούπα :  Ειδικός μεγεθυντικός  φακός που χρησιμοποιείται  στην τυπογραφία για τον έλεγχο των εκτυπώσεων . Στούκα:  Πολεμικό αεροσκάφος κάθετης  εφόρμησης . 
       Σχηματίζω μια λεπτή σκέψη  τόσο λεπτή ώστε να χωρά  στην λεπτή  τρυπιδούλα της βελόνας , και προσπαθώ -- οσο μου το επιτρέπει η όραση -- να την περάσω με την πρώτη . Ξεκινώ το λεπτό << κέντημα >>  των λέξεων  και φράσεων . 
       Ο  ανα-- γραμματισμός  των προτάσεων  και το παχύρευστο υγρό  του νοήματος περιλούει την λεπτή επιφάνεια  του συνθήματος και  εν--σαρκώνει  διαφορετικές λεπτές απο- χρώσεις που προκύπτουν κάθε φορά που λέξεις κλειδιά αλλάζουν θέση  προκαλώντας λεπτή απόκλιση  στην ζυγαριά των λεπτών νοημάτων . Λέξεις κλειδιά οπως ...  Ζωή ... Λούπα ... Γκάζι ... Στούκα ...
      Και οταν καμιά φορά φυσήξει ανεμοστρόβιλος τότε ειναι που ο  ανα-γραμματισμός  θα διασαλεύσει την ισορροπία  της ερμηνείας του λεπτού περιεχομένου .  Και τούτο γιατί πως να το κάνουμε ..αλλιώς  ειναι ... Η ζωή μου με στούκα  ξεκινάει με γκάζι  τελειώνει με λούπα ...  και αλλιώς βέβαια ... << Η ζωή μου σε λούπα ξεκινάει με γκάζι τελειώνει με στούκα .. >>  Λεπτές ισορροπίες πάνω σε  λεπτές  σκέψεις ! 
      Η ζωή μας  σε λεπτή  ..λούπα , μεσοπέλαγα  αρμενίζει και αναμετριέται πεισματικά με τα κύματα της καθημερινότητας . Αυτή η λεπτή  σπειρωτή   διαδρομή  μας δίνει άφθονη  τροφή για σκέψη , διαφορετικά   αν προτιμάται  << δουλειά >> για το   σπίτι , οπου σπίτι το προσωπικό  κρυσφηγετο μας .
      << Ζωή .. >> ... << Λούπα >>  .. << Γκάζι ...>> ... << Στούκα >> , κωδικοί που ανοιγοκλείνουν  το νεύμα του συν--θήματος ! Μέρος επιτραπέζιου παιχνιδιού λίγο πριν την λεπτή τοποθέτηση  στο παζλ των λεπτών ισορροπιών .. !!!
                                                                                     ..κυρ....  σαμ....

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Α-- τιτλο ... !!!


........  και ύστερα  τα νέα έρχονται απανωτά /...δεν ειναι αστεία  μήτε χωρατά /  δεν  ειναι οι  ριπές που μας σκοτώνουν /  ειναι ειδήσεις  που  μας πληγώνουν / . Μπαίνουν  εντός / μας  βγάζουν εκτός/  στην πορεία του αιώνα / ζούμε μόνιμα χειμώνα .. / ..
                                                                                          ...κυρ...σαμ..

..Τηλεγράφημα με βραχνή φωνή ..... STOP ..!!!

Λοιπόν κύριε Κλόουν πως τα  πέρασες κατά την απουσία μου ??  Δεν μιλάς??  Ε βέβαια  τι να μου πείς ,  κωμικός τύπος του θεάτρου ποικιλιών εισαι  σε χαρακτηρίζει  κυρίως η αδεξιότητα .. Εσύ  μόνο να μπερδεύεσαι  και να μπουκάρεις στην σκέψη μου , δεν κάνεις και τίποτα άλλο . 
   Χωρίς καλά- καλά να τελειώσει  την φράση του , ο Φίλιππας  βάζει πλώρη για την κουζίνα .
  Διασχίζει  τον όχι και τόσο ουρανομήκη διάδρομο , καθ  όδόν  ελέγχει το φωτάκι  του οποίου η εκθαμβωτική δέσμη   διαλύει κάπως την σκοτεινιά , στρίβει δεξιά φθάνει  στην κουζίνα και αποφασιστικά κατευθύνεται  προς το παν-λευκο  ψυγείο.  Αποστάσεις γνώριμες  γιαυτόν και διαδρομές εσωτερικές  που σκαρίζουν  πολύχρωμα κουβάρια . Σκηνικό στο περίπου κατά πως σκαρίζει το κοπάδι για βοσκή . 
   Εμφιαλωμένο νερό , κάμποσα πολυκαιρισμένα ασχετα μεταξύ τους μικροαντικείμενα  συνθέτουν ενα ανάγλυφο τοπίο , εναν αυτοσχέδιο γεωφυσικό χάρτη  τοποθετημένο γύρευε πόσο καιρό , πάνω από την οροφή του ψυγείου . Οχι... Οχι ... !  Ο παυσίλυπος  βρόγχος  του ψυγείου  διόλου δεν σχετίζεται  με εκκολαπτόμενη πράξη διαμαρτυρίας . Μια στοργική κίνηση του χεριού του  τον   φέρνει  στην ευχάριστη θέση   να σβήνει την δίψα του με το εμφιαλωμένο νερό .Ωστόσο τα ενοχικά ψήγματα για την άργητά του , διακριτικά μεν εμφανως δε υποβόσκουν στο πρόσωπό του .  Στα επόμενα λεπτά ανοίγει την πόρτα του ψυγείου και ο βρόγχος αυτόματα σωπαίνει . Τοποθετεί την φιάλη , βγάζει μία μπύρα , κλείνει την πόρτα . Ο βρόγχος επανέρχεται και διαχέεται  μέσα σε όλο τον χώρο , στον διάδρομο ,  υπνοδωμάτιο, στο χώλ , κυρίως  στο  << πολιορκιμένο >> από χάρτινους ήρωες  γραφείο .  Παντού βρόγχος. Μέσα κι έξω !!! Το ίδιο και η νύχτα , γλυστρά από τις γρίλιες και τις χαραμάδες  των παραθυρων . Νύχτα παντού ρέει  σαν παχύρευστο υγρό , πηρουνιάζει παραβγαίνοντας στην ορμή με το κρύο .
   Και είναι ο ίδιος βρόγχος  με αυτόν που αποπνέει  το τηλεγράφημα που ηδη εχει αιχμαλωτίσει την προσοχή και το ειναι του Φίλιππα . Ενα ταλαιπωρημένο χαρτί στην παλάμη του παίζει τραμπάλα στα δάχτυλα  του και προσπαθεί να συνυπάρξει  με το κουτάκι της μπύρας.  Η ώρα περνά και η σκοτεινιά φουντώνει . Μισογερμένος στον τοίχο ο Φίλιππας , γέρνει πιότερο  πάνω στο τηλεγράφημα και αφήνει την ματιά του  να τρέξει στις λιγοστές αράδες του : 

......   Ορίζοντας   θολός  καθώς και η μέρα και τόπος συνάντησης μας ....STOP....
Τραβω γραμμές στοιχίζω λέξεις  στέλνω μήνυμα .......STOP
Κάτι σαν αφιέρωση από ραδιόφωνο......................  STOP....
Βραχνή  φωνή .... Βραχνή  γραφή ......................  STOP......
Aγαπητέ _________________   (  χώρος αυτοσχεδιασμού ) ..... STOP....
Ζητώ ταπεινά συγγνώμη  που δεν μπόρεσα  να σου σταθώ  δίπλα τις τελευταίες στιγμές της ζωής σου  .................................   STOP.......
Τα ψαλιδισμένα φτερά κρατούν το φευγειό μου .....................    STOP ......
Χάρτες  α-- γεωγράφητοι ορφανεμένοι από αζιμούθια .............. STOP ......
Ωστόσο η σκέψη μου αερικό και σ ακολουθεί ........................   STOP  .........

Οσο  το  περιεχόμενο του τηλεγραφήματος  σμπαράλιαζε τον Φίλιππα , στο διπλανό δωμάτιο ο φιλαράκος ο κλοουν  με καταπληκτική σβελτάδα  ανακαλύπτε μια φυσαρμόνικα  και ξεκινά  να παίζει  χωρίς σταματημό . Στο λεπτό  η υγρή ρευστοποιημένη νύχτα  , κυματώδης  και ορμητική , νότα με την νότα , μεταμορφώνεται  σε πλημμυρίδα .
    Ο  βρόγχος , η νύχτα , και ο έναστρος ουρανός , ενα σμίξιμο  που ξυπνά από την ύπνωση τον Φίλιππα , που έχει ηδη περάσει  το δάχτυλό του  στην << περόνη >>  της μπύρας , απορροφημένος , αταλάντευτος ,  παρακολουθεί τα δρώμενα του κλόουν . Σε λίγο ενστικτωδώς  τραβά την ντενεκεδένια << περόνη >> . Ενα επιτόπιο συντριβάνι  με σπαρταριστές εκσφεδονίσεις αφρού σκορπά τον πανικό .  Κόκκινη μύτη , φυσαρμόνικα , και λοιπά  εξαρτήματα του κλόουν  πλέουν σε πελάγη ...αφρού .. !!!    Ενω ο Φίλιππας πάνω στα νερά περπατά  χαμογελαστός . Ενας άλλος μικρός Μωυσής ... !!!
      Τώρα πια  το τηλεγράφημα με την βραχνή φωνή  γίνεται ενα με τον αφρό και τα κύματα της πλημμυρίδας . !!!
                                                               ...κυρ...  σαμ...


    

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

Το << Θήτα >> από το Αγα(θ)ονήσι ... !!!

Η ώρα  απαγκιάζει  στην φωλιά των λεπτοδεικτών ηδη  έχει φουλάρει  από δευτερόλεπτα  και οδεύει  προς  ενα ακόμη  από-γιομα . Παραλία! Λιγοστοί εως ελάχιστοι  θαμώνες , μετ  εμποδίων  γράφονται  τούτες εδώ οι αράδες . Ισως να φταίει ο υπερβάλον  ζήλος του γκαρσονιού  σε συνδιασμό  με την επιμονή του  στο άσχετο ερωτηματολόγιο , τ οποίο βέβαια με πετά έξω  από την σκέψη που κουβαλά το μυαλό . Με βγάζει  από την πορεία  οπως  συνήθως λέγεται στην γλώσσα  των μηχανόβιων . Ευτυχώς ανώδυνο  << τρακάρισμα>> .
    Ομως  επανέρχομαι και το ημερολόγιο , μου  τσιγκλά την μνήμη . Ρατσισμός και φασισμός  λέξεις ανεπιθύμητες . Ανατρέχω στο μπαουλάκι της ιστορίας  και αφουγκράζομαι  την μυρωδιά που αναδύεται απο συμπεριφορές  και πράξεις  που κάθε άλλο τιμούν το ανθρώπινο είδος . Αγαθονήσι ! Ξανά στο ίδιο έργο θεατές ,  τα κύματα της θάλασσας  ξεβράζουν    ανθρώπινες ψυχές ! Το << θήτα >> απο το Αγαθονήσι  σημάδι θανάτου .
   Τρέχω . Μεθώ  απ το άρωμα και την ορμή των λέξεων που  περιγράφουν   τέτοιου είδους καταστάσεις .Πέφτω , βουλιάζω  στον βυθό τους . Σηκώνομαι , πιάνομαι  απ  τον  ψίθυ
ρο  οπως αυτός γλυστρά  από την λιγοσύνη  της χαραμάδας, σπαρακτικός θρήνος τα λόγια Σύριου πρόσφυγα  μόλις φθάνει στα Ελληνικά παράλια :

   << .....  Θάλασσα δώσε μας αγάπη , μη στέλνεις τα κύματά σου εναντίον μας . 
                Είμαστε Σύριοι  στ  ορκίζομαι  η ιστορία μας ειναι λυπητερή .
               Αφήστε μας να έχουμε ειρήνη , μόνο αυτό θέλουμε .
                 Κοίτα τι μας συνέβη . 
                Υπάρχουν παιδιά στις βάρκες που είναι οι αναμνήσεις μας οι ζωές μας .....>> 

Μα πριν καλά καλά εξατμισθεί και η τελευταία απόχρωση  του σπαρακτικού θρήνου , ενας  κουρνιαχτός από θορύβους περιστυχίζει τα περιξ .  
     Η προσπάθεια  τακτοποίησης  καρεκλοκαθισμάτων  σε πειθαρχιμένη σειρά δεν μπορούσε να μην με αφήσει αδιάφορο.  Ετσι να  μαι  πάλι  έξω από την ρότα  του μυαλού . Κλείνω το σημειωματάρι , ανασηκώνομαι λίγο  για να ξεμπλοκάρω  το κασκολ  από το κάθισμα , επανέρχομαι στην θέση μου , και αντιλαμβάνομαι  πάνω στο τραπέζι οτι υπάρχει  ενα σημείωμα . Φαίνεται πως θα είχε ξεφύγει από τις σελίδες του ημερολόγιου . Το περισυλλέγω  μ ευλάβεια αφου το περιεχόμενό του προήλθε από τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν τα νερά του Αιγαίου . Τότε το Φαρμακονήσι .. !  Τώρα εκ νέου το Αγαθονήσι ..! Χωρις καθυστέρηση  ξεκινώ το φρεσκάρισμα της διαδρομής :
         ......    Η βάρκα γέρνει μαζί με την ελπίδα , ανθρώπινες ψυχές γίνονται βορρά των κυμάτων . Αλίμονο !  Ο υγρός θάνατος παραμονεύει στον βυθό . Κατάνυξη περισυλλογή !  Κλείνω τα μάτια  η σκέψη μου αλλάζει πλευρό . Ονειρεύομαι . Αναζητώ στασίδι και ...ιώδιο  τόσες πληγές πως να επουλωθούν ??
     Λέω να τρέξω δυο λέξεις στο λευκό χαρτί , έτσι κάτι σαν ξεμούδιασμα του θυμικού . Η οχλαγωγή  τους κυματάκι  απλώνει  θεριεύει και γεννά φράσεις όπως :
   Φαρμακονήσι !
   Φουσκωτό  ! 
    Φυγή  !
   Φαγητό !
   Φωτιά !
   Φαρμακείο ! 
   Φονεύω !
    Φόβος !
    Φιλία !
    Φως ! 
    Φτάνει πιά !!!!
Είπα να τρέξω δυό λέξεις στο λευκό χαρτί  μα  μ  έβγαλε το κύμα στο σύνδρομο του < Φ >. !
                                                                                                          ....  κυρ..σαμ..

   
   
    
   
   
  
   

    

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

.. Κόσμε ρηχέ αδιάβα(σ)τε ... !!!

Το πρώτο φως της ημέρας με βρίσκει  οπως  χθές και προχθές  περιπατητή  ΄παρέα με τον Περού . Πρόκειται για ενα πανέξυπνο και συμπαθέστατο σκυλάκι  αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας , αληθινός φίλος .  Για του λόγου το αληθές  σας λέω πως τούτη την στιγμή  ο Περού  οπλισμένος με την εξαιρετική όσφρηση  καθοδηγεί την πρωινή βόλτα μας ανάλογα  κατα που  πηγάζουν  μυρωδιές με  σκυλίσιο ενδιαφέρον .  Εξερευνεί χώρους , τρέχει, παίζει , που και που γυρίζει το βλέμμα του με ψάχνει , βεβαιώνεται για την παρουσία μου και με σιγουριά δείχνει ν   α πολαμβάνει  τον περίπατό μας .!
   Σε λίγο  η  διαφαινόμενη βιασύνη του  διοχετευεται στο λεπτεπίλεπτο λουράκι τ  οποίο   ξεδιπλώνεται μ ενα απότομο τέντωμα . Ενστικτωδώς η παλάμη μου σφίγγει τη  χειρολαβή , αποτρέποντας πιθανή  επικίνδυνη διαφυγή του  στο απέναντι πεζοδρόμιο .   Και ειναι αυτό το πεζοδρόμιο που περικλείει  γειτονιές με σπίτια  όχι κατ ανάγκη παλιά , αλλά σπίτια κλεισμένα . Τα παράθυρά τους  όμοια με σφιχτά  ανθρώπινα χείλη  σαν παραδοσιακοί κρουνοί  στάζουν την σιωπή τους . Χείλη σφραγισμένα που έχουν να σου πουν , να σου μιλήσουν , αλλά παραμένουν κλειστά ! Παραθυρόφυλλα ραντισμένα με την σκόνη του χρόνου , ανταποδίδουν  υπομονετικά  μ ενα ελαφρύ τρίξιμο , κάτι σαν στιγμιαίο θρόισμα ,   στο  αεράκι που δέρνει κατά καιρούς αυτά τα κλεισμένα σπίτια. Αυτή η στιγμιαία αντίδρασή τους  ειναι σαν να σου ψυθιρίζουν  τους στίχους του Νίκου Γκάτσου :
     << .... Τα  παλιά τα σπίτια  τα κλεισμένα 
                πάντα κρύβουν κάτι για σένα 
                πράγματα γνωστά πράγματα πιστά
                 πράγματα κρυφά λησμονημένα ... >> 
 Κι ενω παρόμοιοι συλλογισμοί αυλακώνουν το μυαλό  , στην παλάμη μου η χειρολαβή  χαίρεται την σιγουριά , στο επόμενο λεπτό ο Περού  αλλάζει ταχύτητα  και μ ενα επιδέξιο άλμα  σαν  αιωρούμενη περισπωμένη  διαγράφει εναέρια καμπύλη  πάνω από  λιμνάζοντα νερά που εμποδίζουν   την τετράποδη βάδιση του . Ακολουθεί η επιβράβευσή  :<<  Μπράβο Περού ..μπράβο ...Πάμε  τώρα .. πάμε .. >> ...
        Προχωρούμε πλέον σε κοντινότερη απόσταση από τα κλεισμένα σπίτια . Ενα πρόχειρο στασίδι μας ανοίγει την όρεξη  να καθήσουμε  για λίγο  σ ενα μισογερμένο  ξυλινο κορμό  προκειμένου να ζυγιάσουμε την ορθοστασία μας . Ιδέα που προφανώς αρέσει και στον Περού αφου ηδη εχει βολευτεί δίπλα μου σε θέση σχεδόν οκλαδόν .  
       Λίγα μέτρα  από το σημείο που επιλέξαμε για το διάλλειμμα μας  ειναι το παρκάκι , ακριβώς από πίσω μας ενας δρόμος με σχετική κίνηση , απέναντι μας  η γειτονιά με τα κλεισμένα σπίτια . Οι θόρυβοι στα πάνω και στα κάτω τους . Κάποια στιγμή το γάβγισμα του Περού σε συνδιασμό  με το παρακλητικό βλέμμα του  με βάζει σε σκέψεις . Προσπαθω να μεταφράσω  και ηταν σαν να με ρωτά :
----  << .... Αφεντικό τι έχεις να πείς για τα κλεισμένα σπίτια ?? >>
 Ξαφνιασμένος  τον κοιτώ στα μάτια  του προσφέρω ενα ελαφρύ μειδίαμα  και του εξηγώ .
  << ... Ακου Περού θέλω να σου πω πολλά για τα κλεισμένα σπίτια αλλά δεν ξέρω πως ??  Ομως θ αφήσω τα μάτια της φαντασίας μου να σου διηγηθούν πιθανα στιγμιότυπα που θα μπορούσαν να εχουν συμβεί  εντός  με πρωταγωνιστές/στριες  τους ήρωες και αντιήρωες  ... >>
   << .. Αφεντικό άσε καλύτερα αλλη ώρα .... αλλά  οχι  πές μου πλάκα θά χει , το πολύ πολύ να με πάρει ο ύπνος ... >> 
  << Αν ειναι ετσι σταματώ εδώ . .. >> 
    <<  Αααα  ρε  αφεντικό  εσεις οι άνθρωποι  σε τι κόσμο ζείτε ?? >>
  << .. Το λέμε συχνά ο ενας για τον άλλο .. >>  
   << .. Τι  λέτε δηλαδή ?? >> 
    <<  Θα σου πω μια σκέψη που διάβασα και την βρίσκω ευστοχη .. >>
      Ζω στον κόσμο μου μακριά σας άνθρωποι . 
 Κι όμως  χρειάζομαι την επαφή σας  για να μην ξεχνώ .
Να μην ξεχνώ  γιατί  είμαι μακριά σας .
Γιατί οχυρώθηκα  σε κάστρο απόρθητο . 
Γιατί η ψυχή μου έγινε πέτρα  που σμίλη  γλύπτη  δεν την πιάνει .
Ζω στον κόσμο μου  και γελώ με τον δικό σας .
Κι  εσεις με το δικό μου  !!!! 
 <<...  Αφεντικό  βρείτε τα μεταξύ σας ... >>
Κάτι τέτοιο μου πέταξε ο Περού  και αρχίζει ενα ανεξήγητο γάβγισμα ! Τότε  δεν ξέρω πως μου καρφώθηκε μια ιδέα . Καλμάρω λίγο τον Περού και τραβώ από την τσέπη  πρόχειρα λευκά χαρτιά --- πάντα κουβαλώ τα σύνεργα -- ξεκινώ  να τραβώ γραμμές  και στο κάτω μέρος   συμπληρώνω:
.....   Κόσμε ρηχέ αδιάβα(σ)τε
   μη μου τους κύκλους τάρατε 
   δεν μένω πια μαζί σου 
   ληγμένα τα γιατί σου ...
    Στα επόμενα πέντε λεπτά  ο Περού  ξεδιπλώνει  το τρεχαλητό του  στις σκάλες της πολυκατοικίας που οδηγούν στο ασανσερ. 
    Εξω την ιδια στιγμή  το φως της ημέρας  συνεχίζει να λούζει με την λαμποκοπή του  ανθρώπους  και ριχτάρια  χαρμολύπης τα οποία πέφτουν σαν υγρές κουρτίνες  στα διάσπαρτα κλεισμένα σπίτια .. ! 
                                                                                κυρ... σαμ...

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018

.. Και ειναι αυτή η σκόνη της ελπίδας ...... !

 Ναυπλιο! Πρωινή ώρα  8.30 . Η μουσική στ άκρα , και ανθρωποι διαφορετικών ηλικιών με φρεσκο  ξύπνημα στο πρόσωπό τους , αθλητική περιβολή  μ ενα χαρακτηριστικό καρτελάκι πάνω στο οποίο δεσπόζει ενας τετραψήφιος αριθμός , διαφορετικός για τον καθένα .  Ανθρωποι και αριθμοί , αριθμοί και άνθρωποι --- η  σειρά ανάγνωσης δική σας -- εχουν κατακλύσει την πλατεία στο σημείο εκκίνησης του Μαραθωνίου !
    Στο Ναυπλιο το ρήμα τρέχω  είχε την επίσημη  τιμητική του. Και λέω επίσημη γιατί στην καθημερινή μας σχόλη ούτως η άλλως όλοι μας τρέχουμε . Τρέχουμε την ημέρα . Τρέχουμε το βράδυ. Τρέχουν τα πόδια μας . Τρέχει το μυαλό μας ! Και σαν να μην φθάνει αυτό , μιμητές στο τρέξιμο  ειναι οι ποικιλόμορφες εκκρεμότητες που άλλοτε  μας προσπερνούν αφήνοντας πίσω πυκνή σκόνη αναβλητικότας , και αλλοτε με διακριτικότητα και χαρακτηριστική ευκολία εμείς οι ίδιοι   παραμερίζουμε .
   Και από την άλλη  ειναι  αυτή η σκόνη που βγαίνει από το ποδοβολητό της πιτσιρικαρίας  με τα ξυρισμένα κεφάλια, τ  αθώα παιδιά  που τρέχουν  για να σωθούν από την φονική βόμβα  , αθώες ψυχές τρέφονται με τρόμο που σκορπά η λαίλαπα του πολέμου .  Οσο για την εκεχειρία  δυστυχώς κινείται στην σφαίρα του δήθεν στο βωμό της απληστίας του χρήματος .
     Στοχευμένα θύματα  παιδιά που αντιμετωπίζουν  τις ορέξεις του χειμώνα  μ ενα και μοναδικό ρούχο . Το ρούχο της ανεμελειάς και της αθωότητας .
    Και ειναι αυτή η σκόνη που  μας τυλίγει καθώς  όλο ενα και περισσότερο το ψέμα στην υπηρεσία  πάντα του συμφέροντος πληγώνει  << δολοφονεί >>  συνειδήσεις , καλλιεργεί  και διογκώνει την δημόσια  μοναξιά .
       Μέσα από τον μπουχό  που γεννά το ποδοβολητό  του ανέφικτου  διακρίνουμε την ταραχή των λέξεων και την βιασύνη τους προκειμένου  ν αναριχηθούν μ εξαιρετική σβελτάδα στην κορυφή της είδησης . Και ειναι αυτή η σκόνη που αφήνει  η εξαέρωση  της είδησης!
     Οταν κοπάσει το τρεχειό , απλά βάζεις τά χέρια στις αλήτικες τσέπες , και συνεχίζεις να βαδίζεις κόντρα στούς αέρηδες , ώσπου ο τόπος συνάντησης μας γίνει ορατός  μέσα από την δημιουργική μοναχική  πορεία μας . Οι άνθρωποι χάνονται  μεταξύ τους μονάχα αν τους ξεχνάς .. !  Ας μη χαθούμε  στο τρέξιμο  της καθημερινότητας  που ειναι για τον καθένα μας ενας ξεχωριστός Μαραθώνιος .. ! Επιστρέφουμε  στο ερέθισμα και την αφορμή   που πυροδοτεί  την πένα .. !

     5ος  Μαραθώνιος  Ναυπλίου ! Σκοπός ιερός !  Επομένως ειναι φανερό πως κάθε προσπάθεια  εμπορευματοποίησης  καταρρακώνει αγνές προθέσεις των συμμετεχόντων , το δε ρήμα τ ρ έ χ ω  φιλτράρεται , παραμένει ανενεργό , και από ανα-- στάσιμο  καταλήγει  ...  στάσιμο .. !
    Δεν χωρεί αμφιβολλία  οτι ο αθλητισμός  και ο εθελοντισμός  ενισχύουν τον κύκλο προστασίας , προωθούν την ελπίδα !
      Και ειναι αυτή η σκόνη της ελπίδας που  γίνεται ευεργετική .. !!!
                 ....  Κι  αν  τον εαυτόν μου νίκησα
                       τον κόσμο πριν τον μάθω
                      Να  μαι στο βαγόνι της ζωής
                       με μολύβι και χαρτί
                      τα γιατί να ψάχνω 
                              ....  Ας  ειναι .... !
                                                                            ....  Κυρ....Σαμ...
   

Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

... Μακρόσυρτες σκέψεις ... σε κοντομάνικα λόγια .!!!. !!!

Ενισχυμένος  ο βηματισμός αναπτύσσεται  και μας σπρώχνει στον διά-δρομο  της καθημερινότητας . Κάθε καινούργια μέρα που ανατέλλει ταυτόχρονα ανα (σ)τέλλει  τυχόν αρνητικά αποτυπώματα της προηγούμενης μέρας , αφού είναι βέβαιο πως δεν γνωρίζουμε τι μας επιφυλάσσει  η επόμενη στιγμή . Τα τετράγωνα της πόλης χρωματίζονται  με το πηγαινέλα των ανθρώπων , και όσο να πεις αυτό το πέρα δώθε  μας παραπέμπει  σε βιομηχανοποιημένη &lt;&lt; κορδέλα &gt;&gt;  που πριονίζει  τον χρόνο , απομεινάρια του οποίου  απορροφούνται  πάνω στους μπετονένιους  πανύψηλους τοίχους των πολυκατοικιών . 
      Σφιγμένα πρόσωπα , βιασύνη  στην δίποδη βάδιση , γλαφυρή ζωγραφιά , αδιάψευστη μαρτυρία  για το δρομολόγιο της σκέψης . Εστιάζουμε  τον προβολέα μας στις γειτονιές της πόλης .  Ποιας πόλης ?? Δεν έχει σημασία τ όνομα αφού η ανασαιμιά της ασφυκτιά  ανάμεσα σε στιγμιότυπα άλλοτε μικρής και άλλοτε μεγάλης διάρκειας , σε θορύβους και μυρωδιές  που τραυματίζουν την ατμόσφαιρα .  Διάσπαρτοι κάδοι απορριμάτων , διάσπαρτες και οι εικόνες που σε βάζουν σε σκέψη , σε βυθίζουν  σ ένα εσωτερικό διάλογο . Εικόνες που λειτουργούν  σαν καθρεφτάκια , απογυμνώνουν το ανθρώπινο είδος , αποκαλύπτοντας την σκληρή πραγματικότητα . 
       Η πόλη στο πρώτο ξύπνημά της . Καθ  ότι ο χειμώνας  θεωρητικά  τουλάχιστον καλά κρατεί  ακόμη , όμως το πουκάμισό του φαίνεται πως έχει μακριά μανίκια , ίσως γιατί οι νύχτες του είναι μακρόσυρτες και δημιουργικές ..! Μακρόσυρτος και ο θόρυβος της εξώπορτας  της πολυκατοικίας που μου επιτρέπει  να περάσω  στα πρώτα της καινούργιας ημέρας .. 
    Στο τρίλεπτο επάνω η ματιά μου σκοντάφτει στο απέναντι πεζοδρόμιο  όπου διακριτικά παρατηρώ μια  ανθρώπινη σιλουέτα μισογερμένη σε κάδο απορριμάτων  να προσπαθεί ν  αλιεύσει  κάτι προφανώς χρήσιμο . Λίγα μέτρα  παρά δίπλα  σ ένα όχι και τόσο προνομιούχο  παρκάκι , παρεούλες ανταλλάσσουν γνώμες  και ιδέες , συνομιλούν για το μέλλον .  Έτσι οπως είναι  καθισμένοι στο αυτοσχέδιο παγκάκι , άλλοι ακίνητοι , άλλοι εκδηλωτικοί , η εικόνα τους δεν εχει να ζηλέψει τίποτε από ένα εκφραστικό γλυπτό που ξαποσταίνει περιμένοντας το βάθρο , πάνω στ  οποίο  πρόκειται να στηθεί .  Πιθανός τίτλος ?? Προσεχώς άγαλμα .. !!! 
     Με την λέξη άγαλμα μου έρχονται στο νου οι στοχασμοί του Μίλτου Σαχτούρη :  &lt;&lt;  .. Βροχή από μέλι  στα πεινασμένα μου χέρια .. στεφάνια ..στεφάνια ..στεφάνια .. στα πικρά μου μαλλιά , όμως το βάθρο  του αγάλματος μένει πάντα άδειο , όμως το στόμα του αγάλματος μένει πάντα βουβό... &gt;&gt; ... Άραγε για ποιά πλατεία , ποιά πόλη , ποιό δρόμο  ταιριάζει ο στοχασμός  του Μίλτου Σαχτούρη ?   
      Στρέφω το πρόσωπο μου προς  τον απόμακρο πια κάδο απορριμάτων , αρχίζει ήδη το ψιλοβρόχι, το μυαλό μου πλάθει σκέψεις , μπλέκει και μπλέκεται  σε περιπλανήσεις , σε ατραπούς  και βρόχινους διαδρόμους . Ασάλευτος στο πρώτο απάγκιο  ανατρέχω στο μελάνι , σκιαγραφώ συναισθήματα :
           .....  Παράξενο τρένο  το μελάνι 
                  ράγες που σε βγάζουν από την πλάνη 
                 Όμορφα απρόσμενα ταξίδια 
                 επιβάτες δραπέτες από τα ίδια ..... 
     Η ώρα περνά ! Το ψιλοβρόχι μεταλλάσσεται σε βροχή  , η ατμόσφαιρα  απρόσμενα θολή  σκεπάζει την περιοχή . Στρέφω το βλέμμα μου προς τον κάδο απορριμάτων ,  το μισάνοιχτο καπάκι του σαν τραυματισμένο χαμόγελο   βουτηγμένο σε βρεγμένη μεμβράνη  περιμένει ίσως την επόμενη ανθρώπινη σιλουέτα ,  ενώ  παρά  δίπλα από το τραύμα , σε  φρεσκοβαμμένο τοίχο δεσπόζει  το λαλίστατο  σύνθημα ..:  .<< ...  Μες στο μπετο της πόλης , αγάπη μου , για σένα έγινα ανθοπώλης .... >>
     Να ομως που η βροχή δυναμώνει εκ νέου   , τα όνειρά μουσκίδι ! Δεν μου μένει παρα να  κλείσω το δάκρυ  μέσα σε μια κόλλα χαρτί , και με την υγρή στάμπα του , να φτιάξω την δική μου γεωγραφία , το δικό μου νησί , την δική μου χώρα , τον δικό μου τόπο ..! 
    Σ  ενα τέτοιο σκηνικό ειναι αλήθεια , αναρωτιέται κανείς  πως μπορεί να << στριμώξει >> μακρόσυρτες σκέψεις  σε κοντομάνικα λόγια ???
                                                                           ...κυρ...σαμ...