.... καλή μας από-δραση !!!

.....και η σιωπή εσιώπησε ...απόλυτη σιγή ! Στις ράγες του τετραδίου γλυστρούν θρυματισμένες λέξεις , φράσεις , συν-ταξιδιώτες ακολουθούν τα ρινίσματα μολυβιού ! Λέξεις φράσεις βαγόνια που γεύονται τις διαθέσεις της γραφίδας ! ....Καθώς οι ράγες του τετραδίου ξεδιπλώνουν το περιεχόμενό τους περι-συλλέγουν συν-επιβάτες... ανταμώνουν επικοινωνούν ...αόρατη κλωστη αφήνεται στην μύτη του μολυβιού και αποδρά άλλοτε από το μικρόφωνο του ραδιοφώνου και άλλοτε από την περιπέτεια της γραφής ......!!!
------ Πως γίνεται να βαραίνεις τόσο
μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας ??
Κλείνω το δάκρυ μου σε μια κόλα χαρτί
με την υγρή στάμπα του φτιάχνω την δική μου
γεωγραφία
το δικό μου νησί
την δική μου χώρα
τον δικό μου τόπο !!
Ναι αυτό ! -------
...από την χειροποίητη εκδοση .... Ημιθανή κεραμίδια .. ! κυρ...σαμ...

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019

Μάσκα .. !!!



.....   Δρόμος μεγάλος ! Πεζόδρομος Ναυπλίου  με το πηγαινέλα  των ανθρώπων να γεωμετρεί  το πλακόστρωτο  που οδηγεί στην πλατεία Συντάγματος .  Κάπου στο μέσον  της διαδρομής   τα λόγια του Διονύση Σαββόπουλου   σμίγουν τρόπο τινά  στην αγέρωχη  χειροποίητη  ξύλινη  πινακίδα  : ΜΑΣΚΑ ..!   
   << ... άσε  τα ψέμματα  τη ΜΑΣΚΑ  πέταξε  εδώ ειναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε - γέλασε .... >>....

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019

... Πως ν αδειάσω το μυαλό ... !

Μαυρόασπρες εικόνες τρέχουν στο μυαλό μου .  Μπρος  πίσω . Πίσω μπρος .  Κυλιόμενες σκάλες που με μεταφέρουν  στην σελίδα του ημερολογίου :  10 Μαρτίου 2017 .  Σκηνές  σαν βγαλμένες από σεκάνς κινηματογραφικής ταινίας .  Μακρόσυρτοι διάλογοι  περιφέρονται  σε μακρόστενους διαδρόμους  Νοσοκομείου . Ημέρα Παρασκευή ,  ηλιόλουστο σχεδόν μεσημέρι  10 Μαρτίου 2017  συνοδηγός  στο  αυτοκίνητο της Μαρίας  ζωσμένος αφ  ενός  με την ζώνη ασφαλείας αφ  ετέρου  από φρικτούς πόνους στην κοιλιακή χώρα .  Προορισμός ?? Εφημερεύων Νοσοκομείο ¨Αργους . 
    Δίπλα μου η Μαρία άριστη  οδηγός και στήριγμα ροκανίζει τα χιλιόμετρα  μοιράζοντας μου ταυτόχρονα  κουράγιο .  Φθάνουμε στα επείγοντα  ακολουθούν  οι σχετικές διατυπώσεις  εν μέσω  παράπλευρων περιστατικών .  Γύρω μου συνάνθρωποι   κυριευμένοι  από ανυπομονησία  και πιεζόμενοι από τον πόνο τους  με ταξιδευμένο βλέμμα  γύρευε που ??  Όταν ο πόνος γειτνιάζει  νιώθεις κοντοχωριανός  με τους υπολοίπους . 
     Τούτη  η στιγμή κομβική , απρόσμενη σελίδα της ζωής μου .
Ξαπλωμένος σε ύπτια θέση  βουτηγμένος  σε αγωνία προσπαθώ να χαλαρώσω  υλοποιώντας την προτροπή  του γιατρού . Δεν είναι κι εύκολο πράγμα . Ο συνεχιζόμενος πόνος έντονα  με την παρουσία του δηλώνει την διαφωνία του . Οι ερωτοαπαντήσεις των γιατρών πέφτουν σαν βροχή , κι εγώ κρέμομαι από τα χείλη και τα λεγόμενά τους . ¨Όσο η ώρα κυλά , όλο και περισσότερο  αρχίζω να συνειδητοποιώ  και να  ακούω την φωνή μιας καινούργιας περιπέτειας να μου γνέφει λέγοντας : << .. Έλα  σε  μένα .. >>  .  
  Πάραυτα  ξεκινώ την γνωριμία με  αξεσουάρ όπως οροί , σωληνάκια , τρυπήματα βελονών .   Επιβιβάζομαι  σε αμαξίδιο και γεύομαι το πέρασμα από τους διαδρόμους , βυθίζομαι  με το ασανσέρ  για να  φθάσω στα  μηχανήματα  για σχετικά << σκαναρίσματα >>  σε θώρακα , κοιλιακή χώρα κλπ .  Τελική κατάληξη στο δωμάτιο με θέα .  Να λοιπόν που το ευ - ρωστος παραχωρεί - δεν θα το έλεγα ιπποτικά - την θέση του στο ά-ρωστος .. !
    Η  σοφή κουβέντα  του λαού << μπήκα στον χορό θα χορέψω .. >>  νιώθω να με περιστοιχίζει . Και να που εκτός από τον χορό μπαίνω επειγόντως  και στο χειρουργείο .  13 Μάρτη 2017 .  Ημέρα Κυριακή .   Ξεχωριστή εμπειρία .  Παγωμένος κρύος χώρος , εκθαμβωτικός φωτισμός . Μεταλλικοί ήχοι  μπερδεμένοι  με ανθρώπινες φωνές  Σε ανύποπτη στιγμή  αισθάνομαι  κάποιον  να μου παρκάρει λόγια ψιθυριστά στ αυτί μου :  <<..  Είμαι φίλος του Γιάννη του γιατρού ... μη  φοβάσαι όλα θα πάνε καλά ... >> ..  Απαστράπτουσα φούρια  γενικώς  ανεμίζει γύρω μου , λευκές μπλούζες  στο κυνήγι   συνεργάσιμης φλέβας . Τρυπήματα στο χέρι  και μια νανουριστική φωνή : .. << ..τώρα θα κοιμηθείς ... ! .. >> .  ¨Έτσι  κι  έγινε .. !
    Αργότερα  μα  πολύ  αργότερα  μαθαίνω από τους γιατρούς  κ.κ. Καλδή , Ζαροκωστα, Γιαννακόπουλο -- τους οποίους ευχαριστώ θερμά  για τον χειρισμό  της περίπτωσης μου -- πως ήταν  βαρύ  χειρουργείο .  Προβληματίζομαι και  ξεκινώ εντός μου  πιθανά σενάρια .  Ο προβληματισμός μου αποκτά ιδιαίτερο  βάρος  όταν μπαίνει στο δωμάτιο ο γιατρός  και : << ... Οι συνοδοί του κ.Σάμιου να έρθουν στο γραφείο μου  για ενημέρωση ...>>   Η άμεση δική μου σκέψη , γιατί δεν τα λέει  εδώ μπροστά μου ?  Η Μαρία , Ο Πέτρος , Ο Θοδωρής  ακολουθούν τον γιατρό στο γραφείο του . Σε  λίγο η Μαρία  μ  εμφανή σημάδια ανησυχίας στο πρόσωπό της  σκύβει στο προσκέφαλο μου και   μου μιλά ραντίζοντας  με χρώματα και μυρωδιές από τα ταξίδια μας  στην Νότιο Αμερική .  <<  Θα  δεις κάνε κουράγιο θα βγούμε από εδώ  και θα σε ξαναπάω .. .. >>  Μού  λεγε  και  μου  ξανά  λεγε .. !  Χαμογελώ .. ! Μέσα μου όμως .... Σφίγγω τα χείλη  συνταξιδεύω  ,  κρατώ την ψυχραιμία μου , οσμίζομαι  την καινούργια κληρονομιά  , δεν δείχνω την ανησυχία μου , απλά μονολογώ ανεπαίσθητα .. καλώς ήλθες καρκίνε , και αφήνομαι στην ροή του ποταμιού  και στα χέρια της επιστήμης .. 
   Τα  βράδια στο Νοσοκομείο  πλέον κυλούν πάνω σε δυσκίνητους τροχούς  λες κι έχουν σκαλώσει στο σημειωτόν ... Το  μυαλό  τρέχει  στις εκκρεμότητες  μπαινοβγαίνει  απ τ όνειρο στην πραγματικότητα  και τ ανάπαλιν .. !  Και όταν επιτέλους φθάνει η στιγμή του εξιτηρίου , ταυτόχρονα  ξεκινά μια  δαιδαλώδη περιπέτεια   προκειμένου να καταλήξω  σε  Νοσοκομείο  για την διαδικασία των χημειοθεραπειών . ¨Έπειτα από αναζήτηση  και με την έρευνα  αγαπημένων φίλων  καταλήγω στην Ογκολογική κλινική  Αγ. Ανάργυροι Νέα Κηφισιά . 
    Φρεσκοβαμμένο συγκρότημα  με λειτουργική διαρρύθμιση  , τοποθετημένο  ανάμεσα  σε καταπράσινο περιβάλλον ..  Φρεσκάδα που ξεχωρίζει κανείς και στα πρόσωπα των ανθρώπων   γιατρών , νοσηλευτικό προσωπικό , γενικά των εργαζόμενων . Και αυτό όσο να  πεις ισορροπεί  κάπως την  γενικότερη γκρίζα εικόνα  που διατρέχει στους διαδρόμους στά δωμάτια , στο βραχείας νοσηλείας .. Εκεί όπου η χημεία σταλαγματιά σταλαγματιά  ρέει   ενδοφλεβίως . Έκτοτε  τ  απόνερα των χημειοθεραπειών  ακολουθούν το διάβα μου .  Ωστόσο προχωρώ  στην  επόμενη σελίδα , σταθερά προς το παρόν . Για πόσο ?? ...  !  Προσπερνώ  και περνώ στην επόμενη σελίδα όπου καρφιτσωμένο  περιμένει  ξεχασμένο το  σημείωμα :
   Εκεί όπου  η χημεία  
   σταλαγματιά- σταλαγματιά
  ρέει ενδοφλεβίως 
  Τι  να  πω
  Τι να γράψω
  Τι να θυμηθώ 
  Πως ν αδειάσω 
   το μυαλό ? 
                             ...κυρ ....  σαμ ...

  
 

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2019

.. Αγάπη μόνο ρεεεεε ... !!!


  .....  Ο  ουρανός στάζει  . Μια χαραμάδα  αδύναμη δίνει χώρο και σχηματοποιεί  δίοδο . Στάζει μέρες της εβδομάδας .  Μέρες της εβδομάδας σ ελεύθερη πτώση , πέφτουν , σταλαγματιές από τον θόλο τ  ουρανού στο θολό  τοπίο της γης .  Ποτιστική βροχή  αφήνει τα χνάρια  της σε κάθε κομβικό σημείο της καθημερινότητας μας . Συνήθως τα πρωινά Σαββάτου  κρύβουν κάτι από το καταλάγιασμα  της υγρής διαδρομής .  ¨Όλο και κάποιος μίνι απολογισμός  συνοδεύει  το καφεδάκι .  Τι έγινε ?? Τι  δεν έγινε ?? Πως και δεν έγινε ??  Καφεδάκι .. !  Χμ !  Θείον δώρον  ζωής , για όσους μπορούν  και γεύονται  το χαλαρωτικό άρωμα . Τούτες τις μέρες  μέσα σε αυτό το χαλαρωτικό άρωμα  αχνοφαίνεται μια πολύχρωμη μάσκα .  Μια  μάσκα αιωρούμενη  ν  αλλάζει  σχήμα και μέγεθος , αλιεύοντας πρόσωπα , άλλοτε  χαμογελαστά , άλλοτε θλιμμένα . Μια ευμετάβλητη μάσκα μπαίνει στην πρόσφατη καθημερινότητα  και εντελώς αυθόρμητα  διοχετεύει προς τα έξω  τ  ανείπωτα και τα κρυμμένα . Πέφτουν τα τείχη . Η αλήθεια διαθλάται  σε μια ομαδική παράκρουση . Το πλήθος  μασκαρεμένο  αλαλά-- ζει  και  μεθά με μουσικές  στη διαπασών !  
   Οι πλατείες , οι πεζόδρομοι , χώροι ανοιχτοί , χώροι που συμβάλλουν  και συμπληρώνουν το αποκριάτικο σκηνικό .  Στην άκρη  του λιθόκτιστου ελαφριά αποφλοιωμένου  τοίχου  στέκει  ημιγερμένος  στην ράχη του  ένας κλόουν . Από τις κινήσεις του καταλαβαίνει κανείς πως καταπιάνεται με την προετοιμασία  του προσώπου  για την μεταμόρφωση του . Ένα καθρεφτάκι παιχνίδισμα στα μαγικά δάχτυλά του , χρώματα φωτεινά , καπέλο τεράστιο , λευκά γάντια  καταφύγιο για τ ακροδάχτυλα του . Τον παρατηρώ  πως από το καθρεφτάκι  περνά  στον άλλον  καθρέφτη όπως αυτός  σχηματοποιείται  από το  αλαλάζων  πλήθος . Τον παρατηρώ πως μπαίνει στα είδωλα που εκπέμπει  αυτός ο συγκεκριμένος  ομαδικός καθρέφτης . Πως αλλάζει βηματισμό  , γεννά γκριμάτσες , παίζει με την θλίψη την χαρά , μετεωρίζεται  από το δάκρυ στο χαμόγελο , πολλές φορές  σμίγουν  και τα δυό  με  απόλυτη ισορροπία .  Και να που η φιγούρα  του κλόουν  μέρα με την μέρα  μπερδεύεται  στην καθημερινότητα  έως ότου κορυφωθεί  το  εορταστικό  αποκριάτικο  πρωτόκολλον  ! 
   Την επόμενη μέρα   θεωρητικά τουλάχιστον μάσκες τέλος !  Ο κλόουν συρρικνώνεται  εντός μας , ο καρνάβαλος   ρίχνεται στην πυρά (  τιμωρία ?? ) .   ΄Άλλοθι  τέλος !!! 
   Ο ελαφριά αποφλοιωμένος λιθόκτιστος τοίχος   μπορεί
να μην  φιλοξενεί την ημιγερμένη πλάτη του κλόουν , πλην όμως  στην θέση του υπάρχει καρφιτσωμένο  το σύνθημα : Αγάπη μόνο ρεεεεε .... !!!   
                                               ....κυρ ...  σαμ ....
                                                
  

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

... Από την εκ-- σκαφή του κε-- νού στην εκ--σκαφή του νού .. !



... κι  έτσι  καθώς  η παγωμένη παλάμη  βουλιάζει  στο παχύρρευστο  χιόνι . Λίγο  πριν  τ  ακροδάχτυλα  μορφοποιήσουν  την χιονόμπαλα  διαταράσσοντας  σχήμα  και μέγεθος  χιονιού , απρόβλεπτο  συμβάν , απρόσμενη ανακάλυψη  εμπρός μου . 
    Εκσκαφή  κενού  τίτλος θεατρικής παράστασης    από το πρόγραμμα της οποίας  αλιεύω  και σας παραδίδω  μια από τις πολλές εικόνες  ειπωμένες  με λέξεις :  <<  ... Κάπου  στις  ακτές  στις νότιες θάλασσες , όπου  τ  αστέρια είναι πιο  μακρυά  από τις εικόνες τους μες στο νερό , οι επιβάτες σε κάποιο καράβι  έφαγαν μια τεράστια χελώνα . Μετά από πεντακόσια χρόνια , σ  εκείνη την ίδια ακτή , κάποιος ναύτης  βρήκε το καβούκι της  και μπήκε μέσα του να κοιμηθεί .  Το πρωί ξεκούραστος  και χαρούμενος , ξύπνησε , έβγαλε  από τις τρύπες του καβουκιού  τα χέρια , τα πόδια ,  και το κεφάλι του , και βούτηξε στην θάλασσα  παίζοντας  με τον ίδιο τον εαυτόν του . Στο καβούκι της χελώνας , μετά από μιση χιλιετία , ξαναχτυπάει  μια καρδιά , και ξέρει πάλι  να κολυμπάει . ¨Ετσι  χτυπάει η καρδιά σου μέσα μου .. ! .>>    Μίλοραντ  Πάβιτς  --- Τοπίο ζωγραφισμένο με τσάι 
                                                       ...κυρ  ... σαμ  ...

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

... Στιγμές από ημερολόγιο δοκιμών .. !




..... και η βροχή  αναπτύσσει σφοδρό  φλερτ με την ομπρέλα . Διόλου  διακριτικά. Ωστόσο το Σαββατοκύριακο , αφού προηγουμένως   σβήσει  την θολούρα  του καθρέφτη ,  καθαρίζει τρόπο τινά τα διάσπαρτα χνώτα .  Δοκιμάζει  πιθανές γκριμάτσες άλλοτε έντονες , άλλοτε χαλαρές , ισιώνει τον μανδύα , τον φέρνει από εδώ , τον φέρνει από εκεί , ισιώνει , τσαλακώνει  , τεντώνει .   Μια διαρκή αναζήτηση . Μία κανονική πρόβα ! Μια αποτελεσματική δοκιμή ! Υπό τον ήχο της βροχής ξεφυλλίζω  το  δικό μας ρούχο ! Τον  δικό μας μανδύα ! Ταξιδεύω... !  Ακούω  τις φωνές σας , τα βήματά σας .  Αναμοχλεύω τα υλικά  επεξεργασίας  και φαντάζομαι  ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ  επί σκηνής .  Έναν ενιαίο  θεματικό άξονα  που διαπερνά  και τροφοδοτεί  με ρυθμό  και  θεατρική ροή  σε όλη την διάρκεια  μιας χειροποίητης παράστασης . Ήρωες από τον παρελθόντα χρόνο  έρχονται στο θυμικό της δημοσιογράφου  .    Ζωντανεύουν επί σκηνής .  Αντικείμενα συναισθηματικής αξίας  μας οδηγούν στην αρχική πηγή συγκίνησης .  Υπάρχει τρόπος ΄?? Υπάρχει χρόνος??  Να  σπάσουν ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ  που  κουβαλούν   μέσα τους  οι άνθρωποι που  ξεπηδούν  από το θυμικό  της απολυμένης δημοσιογράφου ?? 
                                                           κυρ...σαμ... 

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2019

Χάρις Τσεκούρα Μαύρη Ομπρέλα




                  

  Χάρις  την ... Μαύρη  ομπρέλα / με λόγια στεγνά / γράφω στον αγέρα / σκόρπια χρώματα / σκόρπιες φωνές/ αρώματα κι  εμμονές / .    κυρ... σαμ..

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

... ενός λεπτού σιγή .... !!!

  Τα καιρικά φαινόμενα  είχαν προαναγγελθεί  , πλην όμως  δεν περίμενε κανείς  το μέγεθος  και την σφοδρότητα τους .  Αέρηδες  ηψηλόκορμοι  με  φουσκωμένα  μάγουλα   διασταυρώνουν την μανία τους  κι  εν  μέσω  αστραποβροντών εκτοξεύουν λόγια ,  λόγια του αέρα ..!  Σκόρπια στον ορίζοντα  φωνήεντα, σύμφωνα, προσπαθούν να βρούν  το ταιριαστό  τους  σημείο στίξης .  Η παρουσία της ομπρέλας δεν αποδίδει κι  έτσι το μουσκίδι από την γραμματο-βροχή  γεγονός αναπόφευκτο , μου προσθέτει  κάτι από  στιβάδες  λεξικο-σελίδων  .! 
    Νοτισμένα  λόγια  από το μένος της βροχής  αναζητούν το νεύμα του ήλιου .  Βρίσκω καταφύγιο  στην  κοντινότερη  δέσμη  όπως αυτή προβάλλει εν μέσω νεφών . Δοκιμάζω  , προσπαθώ ν απεμπλακώ  και να βάλω σε  σειρά  τα υγροποιημένα  γράμματα ..  Προσπαθώ να ταιριάξω νοήματα  αλλά  σχεδόν  πάντα μου λείπει το  σίγμα τελικό .  Κατά περίεργο τρόπο  δεν ξέρω πως  η έλλειψη  αυτή  σημαδεύει  και απορροφά  την σκέψη  ..  Και όσο να πεις η ορφάνια  αυτή  μοιάζει με  αεροπλάνο εν πτήση  που για κάποιο λόγο  χάνει  την .... ουρά του  !  Δικαιολογημένη θαρρώ  η ......ενός λεπτού σιγή  που ακολουθεί !  .........................................  !!!!
    Έτσι  απλά για το ανολοκλήρωτο .. ανέφικτο ...  ημιτελές ... Για το  δεν έχω  χρόνο ..  Δεν  προλαβαίνω ...  Για  το  γαμώτο  της ζωής .. !!! 
                                                                                 .....  κυρ ... σαμ ...