Καταπιάνομαι..!

 

 

                              Καταπιάνομαι ..!  

 

Φρεσκαρισμένα υποδήματα – υπό-δειγμα- βηματισμού  , αφενός  ζύγι της βιασύνης , αφετέρου  υπό την σκιά  της άργητας , μπερδεύονται  στην βουή της πόλης .

Αθήνα. Πολυσύχναστος  δρόμος . Το πρωινό στην νηπιακή του ηλικία . Κάτι  σαν αόρατη  κουρτίνα , ριχτάρι , αυλαία  στα νωπά όνειρα της απερχόμενης  νύχτας .

Συνοικιακή  ατμόσφαιρα  με ρουτινιάρικους πρωτόμπαρκους  φυσικούς ήχους … ¨Όλα στην θέση τους . Πολυκατοικίες , μαγαζάκια, κόσμος να πηγαινοέρχεται  τα δε φανάρια – λογοδιάρροια  του Γρηγόρη και του Σταμάτη -  να σπέρνουν  τον εκνευρισμό  στους ανυπόμονους  διαβάτες

Από  τον ανατέλλοντα  πίνακα διακρίνω  κάπου στην ακρίτσα  βολεμένο  και το υπαίθριο καφέ  της γειτονιάς .

Σε αυτό λοιπόν το εκκολαπτόμενο στέκι  μετρώ το βήμα των περαστικών .

Γουλιά—Γουλιά .  ΄Όπως  και το  καφεδάκι .  Ρουφώ τις εικόνες  ,ναι όπως και το καφεδάκι . Γουλιά—Γουλιά  ρουφώ την ζωή .

Γουλιά—Γουλιά όπως και τις ακάλεστες  σκέψεις  για το επερχόμενο  ιατρικό ραντεβού .

Ενδοφλέβια συνάντηση . Καινούργια γνωριμία . Συστάσεις γελάκια αμηχανία  …   Ναι !  Μα   αυτό συμβαίνει  όταν πρόκειται  για   αντάμωμα ανθρώπων ..  Στην παρούσα  περίπτωση  δεν ισχύει αυτό  .  Αλλά ??   … Μετάγγιση !!! Καινούργιος όρος,  μου φαντάζει  σαν αληθινό όρος .

Μετατοπίζω την σκέψη μου  και αναπαύομαι .  Μα.. Τι  λέω ? Αναπαύομαι ..!  Και πάνω που γράφω τούτη την ατάκα το ουρλιαχτό  του ΕΚΑΒ  αιτία διακοπής της ροής … Που είχαμε  μείνει??  Αααα.. Ναι  στο  περίφημο αναπαύομαι ..  Μα  αυτό γεννά συνειρμούς  αρνητικούς .. Με παραπέμπει στην  οδό αναπαύσεως  .  Στον Άγιο  Μηνά , κοιμητήριο της γενέτειρας μου ..   Όχι.. Όχι… !

Γυρίζω πλευρό  και … καταπιάνομαι .  Καταπιάνομαι από χειρολαβές . Καταπιάνομαι  από τα μικρά και ασήμαντα , ταυτόχρονα  μεγάλα και σημαντικά .

Έτσι αυτό που  έμοιαζε με όρος , γίνεται ορός .  Σταλαγματιά  σταλαγματιά  πέφτει  σε συνεχή ροή  σβήνει την δίψα  όμορφα ήσυχα  ήρεμα κυλά  το ποταμάκι  διασχίζει την πεδιάδα  της ζωής …

Ναι. Από το αναπαύομαι    προτιμώ  το καταπιάνομαι !!!

                                                         κυρ..σαμ..

 

Ενός λεπτού σιγή ... !!!

 

         Ενός  λεπτού  σιγή … !!!

 

Νοτισμένες λέξεις  από την υγρασία της θάλασσας απαγκιάζουν σε φιλόξενα  λεξικά . Έως την επόμενη στιγμή που θα κληθούν για πολλοστή φορά  να φωτίσουν  θλιβερά γεγονότα .

     Παράξενη εποχή . Ανάμεσα  στις ευχές , τα λαμπιόνια , βεγγαλικά, πυροτεχνήματα , κυρίως τις παρενέργειες  που αφήνει  στο διάβα της  η λαίλαπα  της πανδημίας ..

   Ανάμεσα στο  αναπνόηχο του Αι  Βασίλη  : Χο.! Χο! Χο! Υπάρχει  δυστυχώς μία γκρίζα ζώνη που έρχεται να προστεθεί στην μελαγχολία των Χριστουγέννων .

  Παράξενη εποχή .  Η ανθρωπιά  παγκοσμίως  συνεχίζει να δοκιμάζεται  με τα πιο ακραία  παιχνίδια της απληστίας  και αλαζονείας  του ανθρώπου .

  Οι  αιτίες του πολέμου  παραμένουν αλώβητες  και οι ρίζες του κακού  φουντώνουν , διακλαδίζονται  επικίνδυνα , κι εμείς ως ανθρώπινο είδος  τρέμουμε  μη και χάσουμε  τα ψευδεπίγραφα άλλοθι μας .

   Κάτω από τον ίδιο ουρανό πλεούμενα  φορτωμένα με αθώες ψυχές  ρισκάρουν την ζωή τους  αλλά  και την ζωή των παιδιών τους – αλίμονο- γαντζωμένοι  όλοι τους στο δέλεαρ της ελπίδας  αναμετρώνται με τα κύματα της εκμετάλλευσης.

    Βυθίζονται  !  Προξενούν έκτακτα δελτία ειδήσεων .  Υγρός θάνατος … τραγωδία στο Αιγαίο ..  Φυγή προς  τα πού ???

   Μάνη , Αντικύθηρα , Πάρος ..  Πρόσφατα τρία ναυάγια  τόσο κοντά  μας  και ταυτόχρονα μακρινά μας .

    Παράξενη εποχή .   Την ίδια στιγμή ο Άι Βασίλης επιμένει  : Χο.. Χο ..  Χο .. Χο …φωνάζει δυνατότερα πια μήπως   και  καλύψει  το κλάμα του μικρού παιδιού  λίγο πριν το βύθισμα του .!!!   Κάπως έτσι η ζωή συνεχίζεται  όπως δυστυχώς και ο υγρός θάνατος αθώων συν-ανθρώπων μας …! 

   Θαρρώ πως δικαιούνται  ενός λεπτού σιγή .. !!!

       κυρ..σαμ..

Αγαπητοί επιβάτες σας ενημερώνουμε ............!

 

 

 

 Αγαπητοί    επιβάτες  σας  ενημερώνουμε ………

 

Δεκέμβρης .   Μήνας  σκληρός , οδεύει ασθμαίνων λίγο πριν κόψει το νήμα της  καινούργιας χρονιάς . 

    Πρωινό ηλιόλουστο  με τους δείχτες του ρολογιού να δείχνουν , βαριεστημένα  μεν αλλά να δείχνουν  λίγο μετά τις δέκα .

   Περιπλανώμενος  στην πολύπαθη Ερμού  στο κέντρο της Αθήνας  σχεδόν αόρατος στο πάζλ της ανωνυμίας , ορατός όμως στο παιχνίδι του μυαλού .

  Με  βλέπω να περιδιαβαίνω  σε διαδρόμους μακρόσυρτους  και θαλάμους , σε χώρους όπου φως  μπαινοβγαίνει  στο σκοτάδι  και ανάστροφα σκοτάδι διαχέεται στο φως .

   Προσπερνώ την αγωνία μου  για την έκβαση  επικείμενων  ιατρικών εξετάσεων , δεν προσπερνώ  τις ανάσες του πλήθους που με επαναφέρουν επί γης .

   Αντιλαμβάνομαι  το σώμα μου να διαγράφει  σε αργό τέμπο  την πλακόστρωτη Ερμού .

Κράμα ανθρωπογεωγραφίας . Το αποκορύφωμα της ανωνυμίας . Πρόσωπα με σφιγμένα χείλη  αλλά και  πρόσωπα λαλίστατα .

  ΄Ανθρωποι διαφόρων ταχυτήτων  με εμφανή την διαβαθμισμένη βιασύνη τους , εξαιρετικά ρυθμισμένη  σαν κυλιόμενα συγκρουόμενα  αυτοκινητάκια  του λούνα παρκ .

   Οχλοβοή αναδυόμενη . Αναδυόμενος όμως και ο χρόνος – καίγομαι δεν έχω χρόνο --  που το κύλισμα του όμοιο  στο πέρασμα  με  εκείνο  το καυτό σίδερο  της γιαγιάς , τότε το πάλαι  ποτέ , όταν τα ροζιασμένα χέρια της  αναμετριόνταν  με ροζιασμένα ρούχα .  Μάχες προκειμένου να τιθασεύσει τις ζάρες . Το σιδέρωμα .

     Σχεδόν  ανεπαίσθητα  το σκιάξιμο  για το απογευματινό ραντεβού – διαγνωστικό κέντρο – εξαερώνεται θα έλεγα προς στιγμή  ότι  μεταλλάχτηκε  σε σκιαμαχία ..

    Απορροφημένος πια  από  τα χρώματα , και το τιτίβισμα  των εικόνων  αφήνομαι  στο κολύμπι  των συναισθημάτων τα οποία κατά ριπάς --- θα  έπρεπε τουλάχιστον – πλήττουν , διαταράσσουν  και προβληματίζουν  το είδος των ανθρώπων ..

       Κόντρα στην ροή  της ευτυχίας  μας   ένθεν  κακείθεν της Ερμού  διάσπαρτες  σποραδικές κινητές  βόμβες .

    ΄Ανθρωποι  συνάνθρωποι μας  εκτεθειμένοι  στο κρύο τυλιγμένοι μόνο  με το ρούχο  της πείνας και της εξαθλίωσης .

    Σε πλήρη  ακινησία  και με την στάση  του σώματος  τους  να σε παραπέμπουν  σε αγαλματίδια , γλυπτά , ανθρώπινα σώματα  με βαριά  βιογραφικά . 

    ….  Πινάο ……  Ασταιγως …..  Βοιθια  παρακαλο .. 

   έστω  και ανορθόγραφα  η αλήθεια  γυμνή .. !  Καθρεφτάκια που  τρεμοπαίζουν  με τις ακτίνες  του ήλιου .  Παιχνιδίζουν  στέλνοντας σινιάλα στο αμήχανο πλήθος .

     Στιγμιότυπα    που αναχαιτίζουν  το χαμόγελο  και το ευδιάθετο πέρασμα  από την αποκαλούμενη  αγορά της Ερμού .   Διάσπαρτες  κινητές βόμβες  κόντρα   στην εφήμερη  ευδαιμονία μας .  Εκρήξεις  που ανοίγουν  ατέρμονες  συζητήσεις  για την ανισότητα , αλληλεγγύη , κοινωνική πρόνοια , πρόληψη , κράτος … !!!

   Οι  συνειρμοί αβάσταχτοι στο  μυαλό μου πληθαίνουν . Σε λίγο  πέφτω πάνω σ έναν  κύριο που διαλαλούσε την πραμάτεια του , κουλουρτζής :

…..  Μου  τυλίγεται τρία παρακαλώ .. !

……. Βεβαίως …..  ορίστε …!

Ανταλλάξαμε χαμόγελα  και ρέστα  . Κάπως έτσι προστέθηκε στην παρέα μου  και η  χάρτινη σακουλίτσα με τα κουλούρια.    .   Στα επόμενα βήματα  αντικρίζω την εικόνα :

 Καθισμένος σε στάση οκλαδόν η πλάτη του αδύναμη στηριγμένη στην κολόνα , ασάλευτος , συντροφιά με τον επίσης ασάλευτο  σκύλο του . Μια πρόχειρη επιγραφή βουτηγμένη στην ανορθογραφία  πάνω σε ένα μικροσκοπικό  χαρτόνι --- κομμάτι από χαρτοκιβώτιο --   έτρεχε σαν υπότιτλος ντοκιμαντέρ : …  Πιναο …. !

 Πλησιάζω διακριτικά και προσφέρω  την σακουλίτσα με τα κουλούρια , χαμογελώντας  χαϊδεύω το  τρομαγμένο  σκυλάκι …  τελετουργικά με αργές κινήσεις  τοποθετεί το δωράκι  στο σακίδιο του  και με την γλώσσα του σώματος του  ανταποδίδει το ευχαριστώ του ..

      Κάνω σούμα στην θλίψη και απογοήτευση μου , χώνομαι  περισσότερο στο πλήθος , προσανατολίζω τον βηματισμό μου  προς το μετρό  , Σύνταγμα .. !

  Ο  άπλετος χρόνος  που μεσολαβεί  ανάμεσα στο ραντεβού μου  και η ανάγκη αποφόρτισης  διευκολύνει  την συνάντηση μου με αγαπημένο φίλο .

   Και  να  μαι  τώρα  έρμαιος   της κυλιόμενης σκάλας  η οποία αγκομαχώντας  με οδηγεί στην αποβάθρα .

     Προορισμός??  Δουκίσσης Πλακεντίας …  Στάση  ?  Χαλάνδρι

  Αναμονή … Ελαφρύ πηγαινέλα ανυπόμονων ανθρώπων ..

Δευτερόλεπτα μετά  μια γλυκύτατη φωνή  από τα μεγάφωνα  σπάει την κραταιά σιωπηλή ατμόσφαιρα  …

….  Αγαπητοί επιβάτες  σας ενημερώνουμε  ότι ο ανελκυστήρας  στον σταθμό :   … Η  ζωή είναι ωραία ???   Δεν λειτουργεί  προσωρινά .. !!!

           κυρ..σαμ..

  

....  Μουσκεύουν  οι λέξεις /από το τέμπο της βροχής / βαραίνουν / κλέβουν  λίγο από την αλμύρα των δακρύων .../...

Γέρνει η πλάστιγγα ??

     .......  Ρούχο Κυριακάτικο  ριγμένο στην άδεια καρέκλα  της αίθουσας αναμονής  ήδη από την μισάνοιχτη πόρτα φεγγίζουν  σκέψεις και βήματα φθινοπωρινής χροιάς .  Σχεδιασμοί ανακατατάξεις , προτεραιότητες .

Ποιός μετράει ?

Ποιός κερδίζει ?

Ποιός χάνει ?

Παιχνίδισμα του αγέρα που σαρώνει το άδειο Κυριακάτικο ρούχο ..

Ζυγιάζεις τις στιγμές ... τα λεπτά  της ώρας .. τα  δευτερόλεπτα ... Ζυγιάζεις τις χαρές  και τις λύπες ... 

Γέρνει η πλάστιγγα ??  Προς τα πού ?  .. Ας είναι ... ΄Έχεις και ζυγιάζεις  σκέψου να μην είχες ??

 Γέρνει η πλάστιγγα  ... Ε  και ... ? 

                                      ... κυρ  σαμ ..

.... Χρόνος λεωφορειόδρομος ... !!!

…..  Τρέχει το μυαλό μη και προλάβει την χαραμάδα  κλειστή . Με τόση συννεφιά πάνω από την πόλη , αλλά και στην  μέσα  μας πόλη . Στην πόλη που κρύβεται μέσα μας . Στην πόλη που ανασαίνει μέσα μας .  Δεν έχει σημασία  τόσο το όνομα της όσο  η ανθρωπογεωγραφία που  αναπτύσσεται  εντός μας .

Τρέχει το μυαλό μη και προλάβει ίχνη  ηλιαχτίδας ,  και από το ποδοβολητό  πάνω στα χωματένια χνάρια νιώθει την σκόνη , τον μπουχό που γεννά αυτή  η αναπόληση ..

   Σκόρπια  συννεφάκια λικνίζονται  στον αέρα της καραντίνας  , σχηματοποιούν  ανθρώπινα πρόσωπα , αγαπημένα ανθρώπινα πρόσωπα  βαπτισμένα στην κολυμπήθρα της απουσίας .. Με  ευμετάβλητα χαμόγελα , γκριμάτσες ,  και χίλια  δύο  κολπάκια τους .

    Και είναι τόσο έντονη η εικόνα τους που θαρρείς πως τρυπούν τους τοίχους  του δωματίου  γλιστρούν   από τις ρωγμές του χρόνου  σαν την κάπνα του τσιγάρου  που συνεχίζουν  να παιχνιδίζουν όπως τότε .. !!!

    Η γεωγραφική  θέση του …τότε ..  χαρτογραφείτε διαφορετικά  και αναρτάται στο πρόσωπο  κάθε ανθρώπου με ανάλογη διάθεση και έκφραση .. Ο  εγκλεισμός    αναζωπυρώνει τα ταξίδια του μυαλού . Υπάρχει χρόνος .. ¨Άπλετος χρόνος. Χρόνος λεωφορειόδρομος που διευκολύνει την περισυλλογή  επιβατών . Είτε ανθρώπων , είτε στιγμών , που περιμένουν καρτερικά  έστω την εξ  αποστάσεως έγνοια μας .  Το  φτερούγισμα της θετικής σκέψης  βρίσκει τις κρυψώνες , βρίσκει τα θερμά κλίματα , όπως τα αποδημητικά πουλιά  που αλλάζουν τόπο …

 Ναι! Υπάρχει άπλετος χρόνος , χρόνος λεωφορειόδρομος .. !  Προσοχή  στα  άσκοπα κορναρίσματα  είναι κρίμα να ρυπαίνουμε τις ψυχές μας .. !

                                                      ... κυρ .. σαμ ..