<< Θα κατέβω Ναύπλιο να πιούμε καφέ .. >>
Τελικά δεν προλάβαμε . Αυτή ήταν η τελευταία επικοινωνία μας με τον αείμνηστο αγαπημένο δάσκαλο Κώστα Φαρμασώνη .
Ο Χρόνος τρέχει το ίδιο και οι μνήμες . Η απώλεια, το κενό, που αφήνει αγαπημένο πρόσωπο , όταν με αυτό έχεις συμπορευθεί , έχεις συνδημιουργήσει , έχεις γελάσει , έχεις κλάψει , παραμένει στη σκέψη σου ανεξίτηλα ολοζώντανο .
Αγαπημένε δάσκαλε . Ανάμεσα σε γιατρούς ,Νοσοκομεία, φόβους, και ανησυχίες , βρίσκω τρόπο να ταιριάξω λέξεις , προτάσεις , εικόνες ..
Μήτε η μουρμούρα των θαμώνων στο πνιχτόλουστο καφενείο με διακόσμηση εορταστική , μπορεί να σταθεί ανάχωμα στην ροή της πένας .
Κι όπως κοιτάζω μοναχός
Λέξη βρεγμένη 
Ρυάκι στο χαρτί
Λευκό φως
Λούζει το μαύρο κουτί
Συντρίμμια
Μια γερμένη φωτεινή επιγραφή :
….. Εδώ χάθηκε τ όνειρο …
Κι όπως λιώνουν τα χιόνια , λιώνουν και οι αμφιβολίες μου . Στην σκέψη αυτή νιώθω την στεντόρεια φωνή σου :
<< …..Οχι! Οχιιι!!! Δεν τελείωσε τίποτα ….. Προχωράμε… Προχωράμεεε ! >>
Πνιγμένη η μορφή σου στην κάπνα του τσιμπουκιού με αργό σταθερό βηματισμό ν ανεβαίνεις στην σκηνή και με αυτοπεποίθηση να κεντρίζεις το ενδιαφέρον μεταλαμπαδεύοντας την θεατρική σου γνώση επί σκηνής …
Σε φαντάζομαι το ίδιο πνιγμένος στην κάπνα καθισμένος στην καρέκλα σου να ξεδιπλώνεις η μάλλον να ξεκλειδώνεις με μαγικό τρόπο << Το γιοφύρι της Άρτας >>.
Να ξεκλειδώνεις και να συναρμολογείς με ζωγραφισμένη στο πρόσωπο την χαρά μικρού παιδιού καθώς λύνει και συνδέει το παιχνίδι του ..
Ανάγνωση εξαντλητική , επιμονή σου , ο ενθουσιασμός μας όπλιζε με σιγουριά , αυτοπεποίθηση , η μεθοδολογία σου , δική σου ξεχωριστή σχολή ..
Το καθιερωμένο σου μότο πως το θέατρο είναι πράξη όπως ο σεβασμός της διαφορετικότητας δεν σημαίνει ισοπέδωση της διαφοράς …. Στην συνεργασία μου με κοινωνικά ευάλωτες ομάδες ( ΚΑΠΗ, ΦΥΛΑΚΕΣ, ΡΟΜΑ ) έπαιξαν υποστηρικτικό ρόλο κάτι που φάνηκε σαν αποτέλεσμα επί σκηνής .
Θυμάμαι εκείνο το απόγευμα στην παραλία στο Ναύπλιο . Κουβεντιάζαμε για την Χώρα Χωρίς γάτες του Ευγ. Τριβιζά … Με τόση αγάπη μ ενθάρρυνες να το δοκιμάσω με την θεατρική ομάδα του ΚΑΠΗ … Σου εξέφρασα τους ενδοιασμούς και συ αφιέρωσες χρόνο ν ασχοληθείς και να μου πείς : << Προχώρα ….απολαύστε την διαδρομή σας .. >> Ετσι πραγματικά ΄.εγινε …
Αμ…! Εκείνη η μαγική σπηλιά στο Μαρμάρι??? Το καλοκαίρι . Τόσοι άνθρωποι ανά την Ελλάδα . Μια θεατρική απόβαση στο Μαρμάρι Λακωνίας …Επικοινωνία , ενέργεια , αφήγηση . Το θέατρο τόπος συνάντησης …
Συμπερασμ ατικά δάσκαλε εκείνη η μαγική σπηλιά επιβεβαίωσε οτι μπορεί να υπάρχουν πράγματα που δεν τα ζούμε με το σώμα αλλά με την ψυχή .
Και η ψυχή έχει περίεργο τρόπο και μας ταξιδεύει , εκεί όπου τα πόδια δεν μπορούν .
Καλοκαίρι . Ναύπλιο. Θυμάμαι σε περιφερειακό σεμινάριο μετά το τέλος των μαθημάτων , συνήθως το βράδυ λειτουργούσε σαν προέκταση σεμιναρίου , όλοι μαζί για φαγητό καλύτερη γνωριμία , ανταλλαγή τρόπου δουλειάς στις αμάδες κλπ .
Νύχτα.Στα στενά δρομάκια του Ναυπλίου περασμένη η ώρα έπειτα από φαγητό και η καθιερωμένη βόλτα μας στο παλιό Ν αύπλιο.
Δύο φιγούρες σε αργό τέμπο διασχίζουν την νυχτωσιά .
Η αφεντιά μου και ο δάσκαλος .. Αραιοκατοικημένες σιωπές . Σιωπές γεμάτες !
----- Δάσκαλε θαρρώ πως η παλιά πόλη του Ναυπλίου την νύχτα αλλιώς μιλάει , τα παλιά κτήρια λες και στάζουν νοσταλγία ….
Ο μορφασμός που διέγραψε το πρόσωπο του , μάρτυρας ότι του άρεσε , επί προσθέτως σαν υπογράμμιση σκάει χαμογελάκι προτάσσοντας τον αντίχειρα προς τα επάνω ως εικονίδιο επιβράβευσης ??
Ροκανίσαμε έτσι τον χρόνο περπατώντας εως ότου φθάνουμε στο ξενοδοχείο υπολείπονται τρία τέσσερα σκαλοπάτια και ο δάσκαλος γυρίζει και:
------ Αγαπητέ φίλε μου πολύ μου άρεσε εκείνο που είπες …. Ναι τα παλιά σπίτια στάζουν νοσταλγία …. Και μελαγχολία ….
Κούνησε το κεφάλι του μ ελαφρύ μειδίαμα αργό βήμα χώθηκε στην τρύπα του σκοταδιού .----
-- Καλή ξεκούραση αγαπημένε δάσκαλε …
κυρ..σαμ..
