... Κενά α-έρως ..!

   

  Κατά βάθος  ο ΄Άνθιμος  τρομάζει αν τα όνειρά του  κάποια στιγμή  σηκώσουν   το δικό τους πανί  και τον  αφήσουν αταξίδευτο , ναυαγό στην στεριά . 

  Νιώθει όμως πως η χάραξη τους και τα σημάδια τους είναι βαθιά ριζωμένα  στα κύτταρα του ..

Ζουμάρει τις ιστορίες   και δίνει  συνέχεια  με μυθοπλαστική διάθεση ..

        ………Ένα  .πρωινό ήταν λέει  στο προαύλιο του σχολείου

  …  Πριν χτυπήσει το κουδούνι  για μέσα  τρέχανε  λέει  στο διάδρομο  μπλεγμένοι  σ ένα κυνηγητό .

. Στο πρώτο πλατύσκαλο  λέει  σκοντάφτουνε … κι  εκεί  λέει  το άγγιγμα .. η επαφή .. το λαχάνιασμα  μέθη η ζαλάδα  η γλυκιά ζαλάδα

Τα πρώτα …ψήγματα  ερωτικά ,  που  αργότερα  η διήθηση τους  σημάδεψε για τα καλά  την εφηβική ηλικία ..    ….!

 Είναι αποδεδειγμένο πως όποτε  κι όταν   το ξεφλούδισμα  του θυμικού μας  προσεγγίζει  το κέλυφος  που κοσμεί τον εσωτερικό μας κόσμο  τα ανείπωτα αποκτούν φωνή  και η φωνή  αποκτά περιεχόμενο .

 Τα φαινόμενα   άμπωτις και παλίρροια  ξεβράζουν  θραύσματα συγκινησιακής μνήμης . 

  Κύμα  το κύμα !Λέξη  λέξη !.Πρόταση πρόταση  αποδρομούν από το κελί τους  και ζωντανεύουν στιγμές βαθιά χαραγμένες .

  Τα κενά α-έρως προκαλούν γλυκές  αναταράξεις .

 Τα χρόνια κυλούν .  Στα πρώτα του βήματα  κάτω από τον Αττικό ουρανό .Τόπος δράσης Αθήνα

    πρακτορεία λεωφορείων  του Κηφισού . Έτσι τα λέγανε από παλιά .

Γύρω του  στροβιλισμοί από θορύβους  αναμεμειγμένους  σφίγγουν περισσότερο  την θηλιά της αναποφασιστικότητας  .

 Μετρά  και ξαναμετρά  τα λιγοστά χρήματα  , κάνει  υπολογισμούς  για τον προορισμό  του .

 Τα βγάζει από την μία τσέπη και τα τοποθετεί στην άλλη , λες και με αυτόν τον  τρόπο  ως εκ θαύματος επρόκειτο  ν  αυγατίσουν . 

 Χώνεται  στην βουή  μπερδεύεται  στο πλήθος  και το βλέμμα   φωτογραφίζει  ανθρώπους  με ταξιδεμένη σκέψη  , άλλους  στον βηματισμό της βιασύνης , και άλλους να σέρνονται  σαν υπέργηροι  λεπτοδείκτες  βαριεστημένου ρολογιού ..! 
   Τα λεωφορεία  σε αργό  αλλά τακτικό τέμπο  ξεμυτίζουν  από τις αποβάθρες τους με προορισμό   πόλεις  της Πελοποννήσου  ..

  Ο ΄Ανθιμος   έχει  ήδη βρει καταφύγιο   σ ένα από τα πολλά ημικατεστραμένα  παγκάκια . 

 Από το στασίδι αυτό  το μόνο που του μένει ν  αρπάξει την ευκαιρία  ώστε  να φρεσκάρει  την γνώση της γεωγραφίας    . 

 Οι αφετηρίες των λεωφορείων  ορμητήρια  όπως για    Κόρινθος, ΄Αργος ,Τρίπολη , Ναύπλιο , Πάτρα, Πύργος , και λοιπές ονομασίες  κυρίως  πρωτευουσών Πελοποννήσου  .. !

 Ροκανίζει  αρκετό χρόνο  έως ότου  αποφασίζει  ν  αναβάλλει  αυτό που είχε στο μυαλό του .

 Την επιθυμία  ν ανταποκριθεί  στο ένστικτό  που του λέει ότι στο σημείο αυτό θ ανταμώσει και πάλι  την κοπέλα που του έχει στερήσει τρόπο τινά μέρος από τον ύπνο του .

 Η ώρα περνά . Ήδη η νύχτα  στο ξεκίνημα της. Σουλατσάρει  όπως και οι λιγοστοί πια εκκολαπτόμενο ι επιβάτες  υπό το βάρος όχι μόνο των αποσκευών αλλά και της σκέψης τους αναχωρούν για τον προορισμό  τους. 

Οι ελπίδες  του   εξαερώνονται  ... ! Αντίθετα στο μυαλό  βαθιά παραμένει έντονα   η μορφή της  κοπέλας , το πέρασμα της , η αύρα της  . 

 …. Ίσως  την  επόμενη φορά  σταθεί  τυχερός .

     Ψιθυρίζει ! Σφίγγει  τα χείλη  δίνει ένα  σάλτο από το ημικατεστραμμένο  παγκάκι  αποφασιστικά  βαδίζει παράλληλα  τον δρόμο που οδηγεί στην έξοδο του σταθμού  των λεωφορείων .

Ένα μεσαίου μεγέθους περίπτερο  ηλιοκαμένο από τα χνάρια του χρόνου  τοποθετημένο με τέτοιο τρόπο σε τέτοιο σημείο που ο σωματότυπος του  περισσότερο σε παραπέμπει σε ξύλινο  φυλάκιο παρά σε κατασκευή με υπηρεσίες περίπτερου ..

.  Το πρόσωπο ενός ανθρώπου καδραρισμένο στο άνοιγμα , με φόντο πολύχρωμα κουτάκια  και άλλα μικροαντικείμενα

Το χαμόγελο του περιπτερά γάργαρο  ξεχειλίζει   υφαρπάζοντας  έτσι  και το δικό του ελαφρύ μειδίαμα ...
------  Πάλι εδώ φιλαράκο ...
-----   Σάμπως  μπορώ να κάνω και αλλιώς .  με  καίει  ...
-----  Τι να σου πω χαράς το κουράγιο σου .. 
Νωχελικά και κάπως μηχανικά  η παλάμη του βουτά στην τσέπη , σκόρπια κέρματα κι ένα χάρτινο νόμισμα  ανασύρονται και πειθαρχούν  στο καινούργιο μέτρημα .

 Το βλέμμα του περιμετρικώς σαρώνει την πραμάτεια του περιπτερά .  Σταματά σε μια στιβάδα από σοκολάτες .  Απελευθερώνει  την πολύχρωμη  και σχεδόν αμέσως ...
----  Τι σας οφείλω  ?? 
----   Δύο δραχμούλες !!
-----  Ορίστε ..!. Μου λέτε και την ώρα ?? 
-----  11.30 ...  Προλαβαίνεις δεν προλαβαίνεις  το  αστικό .... 
  Η τελευταία  ατάκα σαν  ν  αφύπνισε  την εγρήγορση   του..
 --- Σας  ευχαριστώ ..  τα  λέμε αύριο πάλι ... !  
 Και χώνεται  στο ηχηρό σκοτάδι ...
 Ο Περιπτεράς  έχει καρφώσει το βλέμμα του επάνω στο τρεχειό και την βιασύνη  του  και  παρά το γάργαρο γέλιο του ,σοβαρεύει ξαφνικά 
----- Αύριο πάλι ?? Τι μου είπε το άτομο ??  Βρε χαράς στο κουράγιο του ... !
  Με αργές κινήσεις ο περιπτεράς  επιστρέφει στο σκαμπουδάκι του , και αφήνεται στην μουσική περαντζάδα  όπως αυτή ξεδιπλώνεται από το τραντζιστοράκι που πάντα του κρατά συντροφιά ... ! 

Ο ΄Ανθιμος στο παρά τρίχα προλαβαίνει το αστικό  λεωφορείο . Καταλαμβάνει την αγαπημένη του θέση .

΄Ορθιος  στο πίσω μέρος του διαδρόμου .  Το μέτωπο  κολλημένο στο θολό  παρμπρίζ  του λεωφορείου .

 Οι αναταράξεις και το τράνταγμα  σε συνδυασμό με τα κενά α-έρως   δίνουν ρυθμό στις  σκέψεις του :

 Πως ξέμεινα  σε άγνωστη πόλη .  Με τα κτίρια  αλώβητα  στον χρόνο  και λουσμένα  από την οχλοβοή  των αστεριών της νύχτας που ήδη  έχει προχωρήσει .

 Τότε  σχεδόν μηχανικά  και αρκετή βιασύνη  μη και δεν προλάβει  γέρνει περισσότερο στο  θολό  παρμπρίζ του παράθυρου  και πάνω στην θαμπάδα    δια μέσου του δαχτύλου του προσθέτει και την δική του  θολούρα :

  Ο άδειος χώρος  κρύβει

 ένα γεμάτο παρελθόν ,

ένα βουβό τηλεφώνημα

μια ολόγιομη ευχή

Ένα κρυφό χαμόγελο

Μια φανερή επιθυμία

Ένα ηχηρό παραμιλητό

Μία σιωπηλή περιπλάνηση …

Σε λίγο   εγκαταλείπει την ιδιότητα του επιβάτη  κατεβαίνει από το λεωφορείο και συνεχίζει  πεζός πια την νυχτερινή  διαδρομή . 

Με την άκρη των ματιών του αντιλαμβάνεται να τον ακολουθεί ένα αδέσποτο σκυλί .

 Σταματά. Αυτό φαίνεται να τον μιμείται. Μένει ασάλευτο , στέκεται απέναντι του , σκύβει προσεχτικά μη και το φοβίσει.

 Το βλέμμα του  ως μη ανθρώπου  το νιώθει  να τον αγκαλιάζει , και όσο αυτό τον τυλίγει όλο και περισσότερο  το γαλήνεμά του  διαπερνά εντός του .

   Αφήνει το χέρι   να τρέξει πάνω στο πυκνό τρίχωμα του .

 Το χάδι  απορροφά την αγάπη   όπως αυτό – ως μη άνθρωπος – γνωρίζει  να προσφέρει .

   Και από τότε δικαιωματικά  πήρε θέση στην έγνοια του .

 Την επομένη  το έψαξε  όπως και την μεθεπομένη  λίγο πριν αναχωρήσει  στα πατρώα εδάφη  για το Αυγουστιάτικο χαρτζιλίκι . 

Ναι. Η σύντομη ευκαιριακή  επίσκεψη του ΄Ανθιμου  στην Αθήνα  απέφερε μόνο  γεύση φραγκοστάφυλου .  Ας είναι ..

(  Μέρος υλικού εργασίας  δημιουργικής γραφής μυθιστορήματος )

                                                   κυρ..σαμ..

 

Grupo Contadores de Estorias-- Paraty Brazil 2006 !

 

2006 !!  Grupo Contadores de Estorias --- Teatro Espaco – Paraty, Rj  --Brasil  

 

Μικρό  αλλά οικείο περιβάλλον αρκετά ζεστός θεατρικός  χώρος  πενήντα  ατόμ ων   στο  κέντρο του   Paraty  Brasilia  .

Κυκλική διαρρύθμιση των θέσεων  ευλαβική προσέλευση θεατών  που δείχνει να σέβεται  την αυτοσυγκέντρωση των χειριστών κουκλοθέατρου  που με τόση  αγάπη διοχέτευαν την ενέργεια τους στις  ολόσωμες ανθρωπόμορφες κούκλες.  Λεπτομέρειες μαριονέτων αξιοσημείωτη .

 Η πλαστικότητα η ακρίβεια της κίνησης , το χρώμα της φωνής , ο ρυθμός της ροής , όλα μαζί και το καθένα ξεχωριστά , φανέρωναν  την ικανότητα των χειριστών κουκλοθέατρου  .

Εκπληκτικό παιχνίδι μαριονέτας , συναισθηματικό ,δραματικό , σε κάνει να αισθανθείς  την ποικιλία συναισθημάτων  μέχρι ακραίου  απροσδόκητου σοκ .

Οι μαριονέτες ήταν εκεί για την τελειότητα  και οι χειριστές τις έκαναν να φαίνονται  εκπληκτικά ζωντανές .

Η παράσταση δόθηκε το 2006  στο Paraty  Βραζιλίας ,  Συγγραφή επτά  σύντομων διηγημάτων και συντονισμό  Marcos Caetano Ribas -  2006

Υστερόγραφο : ….  Ανασύρω τούτη την στιγμή  από το ..<< μαύρο  κουτί >>  των ταξιδιωτικών πτήσεων …  ηθικός αυτουργός το σκουντούφλημα στο πρόγραμμα της παράστασης …! Τα  συρτάρια κρύβουν παγίδες .. !

                                  κυρ.. σαμ ..

 

 

 

 

 

Ο θρύλος της σύντομης λάμψης !

 

Στον βυθό του ενυδρείου .. !

 

Αν η ζωή μας είναι ένα βιβλίο κάθε καινούργια σελίδα κουβαλά στην ράχη της εκπλήξεις, προβλεπόμενα αλλά και απρόβλεπτα , ελπίδες, όνειρα , που σπρώχνουν το κουβάρι προς τα εμπρός ...

Κάθε στιγμή και μια γραμματοσειρά η οποία ξεδιπλώνεται στο ανυποψίαστο χαρτί ..

Κάθε σελίδα κρύβει κι ένα επιμύθιο , καταλάγιασμα σαν το κατακάθι που αφήνει το Ελληνικό καφεδάκι στον πάτο του φλιτζανιού .. ! Η ουρά της απόλαυσης στέκει στον πάτο , στον βυθό , σχεδόν κουλουριασμένη και πιθανά αναπαυμένη σε συμπερασματικά μαξιλαράκια ...

Ίσως οι ώμοι του παραδείγματος είναι αδύναμοι και να μην μπορούν ν αντέξουν το περιεχόμενο και την αλήθεια που κυοφορεί η εν λόγω παρομοίωση ... Από τον πάτο του ενυδρείου και σε θέση οκλαδόν παρατηρώ τις μπουρμπουλήθρες ν ανεβαίνουν έως τα πάνω και να πιτσιλάνε τον τοίχο . Σήμερα λέω αυτό ..! Αύριο άλλο .. ! Φυσαλίδες ενυδρείου που εκτός από τον τοίχο ραντίζουν και το πρόσωπο μας . ¨Άδειος λόγος ! Τόση άφρη .. !!! κυρ...σαμ...

 

Το αχ ! Της Α(χ)νατολής με το βλέμμα της Ελλης Παπαδημητρίου .. !

      

  Τελευταίος αιχμάλωτος:

..... Λοιπόν θα παρασταίνουμε  το χρόνο 2 φορές  τα όσα πάθαμε 

το τελάρο μισό Ανατολή , μισό Ελλάδα 

Κουκουλώθηκα το τσουβάλι -- να  στε  καλά 

που μαζέψατε , ταιριάξατε τόσα κουρέλια 

η πέτρα  τούτη μπρος  -- μπρος  είναι θυμητικιά 

καθίζω αρχίζω ...... 

          Ελλη  Παπαδημητρίου    

    ΑΝΑΤΟΛΗ 

   ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ

 ΕΛΛΗΣ  ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 

 

 

 

              Το   αχ! Της α(χ)νατολής  !

                                    Με

  το βλέμμα της Έλλης Παπαδημητρίου .. !

 

Σε λίγες ημέρες (  15 και 16 Ιουλίου ) παρουσιάζεται  στα πλαίσια των εκδηλώσεων  << ΄Όλη η Ελλάδα  ένας πολιτισμός .. >>  στον Αρχαιολογικό  χώρο της Μυκηναϊκής  Ακρόπολης Τίρυνθας  στην Αργολίδα ,  το θεατρικό πείραμα της Έλλης Παπαδημητρίου   ΑΝΑΤΟΛΗ  από το Θέατρο  του Νέου Κόσμου  σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου .

Διοργάνωση  Υπουργείο Πολιτισμού .

 Ανυπομονώ να την απολαύσω  και σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα  .

Το μαντάτο αυτό με  χαροποιεί ιδιαίτερα  και με συγκινεί  για πολλούς λόγους , κυρίως όμως γιατί ξυπνά  αναμνήσεις  από την γνωριμία μας με την Έλλη Παπαδημητρίου .

Κάτω από τον Αττικό ουρανό . Ήταν δεν ήταν 1980 ! Τότε ήμουν ενεργό μέλος  του Συλλόγου Απανταχού Κιωτών όπως  και  η   αγαπημένη φίλη Βιργινία Ματσέλη  η οποία  φρόντισε  για την επαφή μας . Στόχος της επίσκεψης , πέραν της ανθρώπινης γνωριμίας  ήταν  και  το πρώτο αντάμωμα  με  το πνευματικό  τέκνο της την .. ΑΝΑΤΟΛΗ . !

  ΄ Έξω  ο ήλιος έγερνε προς την δύση του .

 Μέσα  το  αχ  της  α(χ)νατολής   δακτυλογραφημένο  σε κάμποσες σελίδες  με περίμενε πάνω στο ξύλινο γραφειάκι της Έλλης Παπαδημητρίου .

Λίγα σκαλοπατάκια στην είσοδο της πολυκατοικίας . Φωκυλίδου . ΄Ονομα του δρόμου  θυμάμαι , αριθμό δεν θυμάμαι .

Με το άνοιγμα της πόρτας  μια γλυκύτατη  γυναικεία μορφή  υποβασταζόμενη ελαφρώς με μπαστουνάκι ,  μειλίχια φωνή , ευχάριστο καλωσόρισμα  .

 Σε λίγο  οι δακτυλογραφημένες σελίδες έπαιζαν  στις παλάμες της και στο βλέμμα της  ..

   Με πραότητα  κουβεντιάζαμε γενικώς περί θεάτρου , οπτικές γωνίες , ανταλλάξαμε απόψεις  έως ότου ανοίγει την αυλαία  ξεφυλλίζοντας  τις σελίδες που συνεχώς πολύ τρυφερά και αγαπησιάρικα  κρατούσε στα χέρια της .

Καθώς μου ανέλυε  το περιεχόμενο τους  τα μάτια της  πνιγμένα  στο πάθος .

Εξηγούσε κάθε λεπτομέρεια  που θα μπορούσε  να φωτίσει το κείμενο .

ΑΝΑΤΟΛΗ ! ΄Ετσι το ονόμασε  . Με υποσημείωση : Θεατρικό πείραμα .

Πνευματικός άνθρωπος η Ελλη Παπαδημητρίου  με υποδειγματική σεμνότητα , ευγένεια , και αστείρευτη αφοσίωση στο προσφυγικό  θέμα .

 Ακολούθησαν  αρκετές συναντήσεις κατά την διάρκεια των δοκιμών . 

Η ΑΝΑΤΟΛΗ ανέτειλε επί σκηνής   από την θεατρική ομάδα Συλλόγου Απανταχού Κιωτών  , αρχικά   στην Εστία Νέας Σμύρνης  19 Οκτωβρίου  1980  Στα πλαίσια  εκδηλώσεων για την ίδρυση  του Λασκαρίδειου  λαογραφικού κέντρου στη Νέα  Κίο   .

 Επίσης μετέπειτα  δόθηκε  παράσταση  25 Οκτωβρίου 1980 στον κιν/φο ΑΡΓΩ  στην Νέα Κίο .

Αργότερα πολύ αργότερα – δεκαετίες - ανταμώσαμε   τα λοιπά πνευματικά τέκνα της Έλλης Παπαδημητρίου  παρουσιάζοντας  με το Εργαστήρι Θεατρικής πράξης Θεατροδρόμιο Ναυπλίου , συμπαραγωγή με Πύλη  Πολιτισμού Ναυπλίου , αποσπάσματα από τον ΚΟΙΝΟ ΛΟΓΟ .

 Γράφονται αυτές οι αράδες   γιατί νιώθω την ανάγκη με αφορμή  την αξιόλογη παράσταση ΑΝΑΤΟΛΗ ( 15 και 16 Ιουλίου  2022 στον  Αρχαιολογικό χώρο Μυκηναϊκής Ακρόπολης Τίρυνθας )  να ανασηκώσω το βλέμμα στον ουράνιο θόλο  και να στείλω το νεύμα μου  , την ευγνωμοσύνη  μου ,  για την  στιγμή γνωριμίας , στιγμή ευλογημένη . 

                    κυρ ... σαμ ...