..Τίτος Πατρίκιος...!!!

...... Ξεριζώνω τις λέξεις μία μία απ το λαρύγγι μου / αν στάζουν αιμα / τύλιξτες στο μαντήλι σου / τύλιξτες με μπαμπάκι / η πάλι πιάσε τις με την λαβίδα και πες...ετσι τα λέει , για εντύπωση / Κάνε επιτέλους οτι θες / Ομως δεν φτάνει πια η σιωπή / Δεν φτάνουν πια τα λόγια/ Ξεριζώνω μία μία σκέτες λέξεις / και σου τις στέλνω....
.....Τίτος Πατρίκιος.....

...διαδρομές βιασύνης....!!!

....Καθώς η νύχτα καταλαγιάζει ξεκαθαρίζει η θέα και οι ερμηνείες των γεγονότων προβάλουν με διαύγεια...το πέπλο της ημέρας γίνεται πιο καθαρό και ευήλιο!!!!! Η ηχώ που γεννά το αντίο σκιτσάρει στον ορίζοντα με τα μαυρόασπρα ιχνη του!!!!Πρωί μεσημέρι βράδυ τα βήματα μας φορτίζονται με διαδρομές βιασύνης εως οτου καταλήξουν μπρος στον καθρέφτη της αλήθειας !!!!
..Και οταν οι αντικατοπτρισμοί μας κλείνουν το μάτι εμείς φτιασιδώνουμε την σκέψη μας κατά πως μας ταιριάζει.... Για δες μπρος στον καθρέφτη η σιωπή μας θρύψαλα ψάχνει το πλοίο του Φελίνι για να φυγαδεύσει την ...αμηχανία ... κι όμως θαρρώ πως κάπου διάβασα οτι ...δεν μπορεί σε κανένα αντίο να μην κρύβεται μια σπίθα καλωσορίσματος....!!!!!
......( απόσπασμα από ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΜΕ ΡΑΓΕΣ...) κυριάκος σάμιος-- κική νταβίλη

....Εν--τοιχισμένο επιπλο...!!!

...Αραγε τι ειναι προτιμότερο ν αντιμιλήσεις στην βροχή;;; Και μάλιστα φλύαρα με λέξεις φράσεις φτιαγμένες με ζύμη του ήλιου του ηλιάτορα;;;
Η να ξεγυμνωθείς κι ετσι μουσκίδι όπως είσαι να νιώσεις τα ρίγη της;;;
....Τι ειναι προτιμότερο ν αντιμιλήσεις στον ήλιο;;; Και μάλιστα απροκάλυπτα με λέξεις φράσεις πλασμένες με το <ρο> της βροχής με το <ρω > του έρωτα;;;
... Η να κλείσεις τ αυτιά σου και απο-μωνομένος από τις σειρήνες της φύσης , εν-τοιχισμένος στην πολύχρωμη ταπετσαρία -- ως πειθαρχιμένο επιπλο ---στην πολύχρωμη ταπετσαρία της καθημερινότητας να στέκεις ασάλευτος παρατηρητής;;;
....( απόσπασμα από ραδιοφωνική εκπομπή ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΜΕ ΡΑΓΕΣ... )

...Προσοχή ευθραστον !!!

....Γυρίζω την σελίδα με φανερή βιασύνη μη και δραπετεύσει η έμπνευση ...μη και φτερουγίσουν οι λέξεις ...οι φράσεις...γίνουν αποδημιτικά πουλιά και χαθούν στον ορίζοντα της φυγής τους.!!!!
Γυρίζω την σελίδα με φανερή βιασύνη προφθαίνω και βάζω σε σειρά την νοτισμένη σκέψη μου...Στρέφω το βλέμμα μου στην πρώτη γραμμή ..διαβάζω...ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΥΘΡΑΣΤΟΝ.... παίρνω μια ανάσα... Δυό λέξεις υπολοίπονται , αφήνω το μολύβι στο πλάί , παραδίπλα το ραδιοφωνάκι μου γρατζουνάει την μνήμη...επιμένει στον σκοπό του ..ΘΑ ΠΑΩ ΚΙ ΑΣ ΜΟΥ ΒΓΕΙ ΣΕ ΚΑΚΟ... Δανείζομαι εκ νέου την διάθεση του μολυβιού καί συμπληρώνω..ΘΑ ΠΑΩ ΠΡΙΝ ΜΕ ΚΛΕΙΣΕΙ Η ΝΥΧΤΑ....Εξω φυσάει πολύ !!!Ο αγέρας ανοίγει το παραθύρι . Το φως εισβάλλει το ιδιο και η ανάσα της νύχτας ,εισβάλλει και τυλίγει τους πανήψυλους λευκούς τοίχους!!!!

....στο μεταίχμιο της ...νύστας !!!

....Επειτα από μια κωπιαστική μέρα η Θωμαϊς επιστρέφει στο σπίτι της. Ο κρότος που αφήνει το κλείσιμο της πόρτας, υπογραμίζει τον θυμό που την ταλανίζει .... Τα βήματα της μαρτυρούν τις πρόθέσεις της. Σε λίγο χωρίς να το καταλάβει βυθλιζεται στο καναπεδάκι. Τα ματοτσύνορα της βαραίνουν καθώς το τρέϊλερ των ονείρων μπερδευεται στο μεταίχμιο της νύστας !!!!
.... Αϋπνες ώρες πνιγμένες στην σκέψη δραπετεύουν απ το μυαλό της..!!!
Μουσκίδι από την υγρασία της μοναξιάς...!!! Ωρες καλοσυνάτες , Νύμφες , Νεράϊδες παραμυθιών αναδύονται από ξεχασμένα λιθόκτιστα πηγάδια..!!!
Νεράϊδες με ψάθινα καπέλα μπλέ κορδέλες , χορεύουν και ντύνουν την Θωμαϊς με τον κυκλοτικό τους χορό!!!! Απαλαίνουν το βάρος της νύχτας!!!
Η σκέψη αλαφραίνει.. και ο ύπνος βαθαίνει πιότερο...!!!

Botero Μποκοτα ( Κολομβία ) .. στα κορίτσια της συγνώμης !!!