αμπωτις-- παλίρροια .. !

 

Και το λευκό χαρτί απορροφά την οπλή του αλόγου ,

 γίνεται λευκό σκαρί λάφυρο του θυμού των κυμάτων ....

 Και ο θυμός των κυμάτων κωφεύει μπρος στις παρακλητικές ιαχές των γλάρων ..

Και οι ιαχές των γλάρων μεσοπέλαγα με κυκλωτικές αργές κινήσεις ζωγραφίζουν μελωδικές νότες ..

. Και οι μελωδικές νότες φτερουγίσματα ,

Ερεβώδη η νύχτα  απλώνει τα δίχτυα της . 

Σκληρός φωτισμός  καθώς πέφτει  σαρώνει  και την απόκρυφη  κρυψώνα σκοταδιού .

Ενοχλητικό ??  Χωρίς άλλο .

Αργόσυρτος ήχος  με απροσδιόριστη  προέλευση  τρυπώνει στ αυτιά  σαν , απρόσκλητος  βαρετός  επισκέπτης .

Ενοχλητικό??  Χωρίς  άλλο .

Αδέσποτο  και ανυποψίαστο άστρο  ξεγελά τον ουράνιο θόλο  πέφτει  , βρίσκει απάγκιο στην παλάμη του χεριού μου .

Ενοχλητικό?? Όχι βέβαια .

Το περισυλλέγω με ευλάβεια  και στην συνέχεια  αναμοχλεύω τις σελίδες  του  εκκολαπτόμενου βιβλίου  και σαν ώριμο πλατανόφυλλο  τυχαία το ρίχνω  μέσα , τροφή  στο θρόισμα των σελίδων του . Σελιδοδείκτης !

Ένας  γάργαρος  ψίθυρος  γλιστρά από τα χείλη μου .

 Φρεσκάρω  το δέσιμο των κορδονιών των παπουτσιών μου  αφαιρώντας την χαλαρή  διάθεση τους  , παίρνω τα βήματα και αλλάζω θέση .

  Ανακαλύπτω έναν όμιλο από βράχια  με την θάλασσα μπροστά  να σπαρταρά  και την αλμύρα της να γαργαλά την όσφρηση .

    Λοιπόν που είχαμε μείνει ?  Στην σελίδα τριανταπέντε προς τριάντα έξη ?

    Το αστεράκι –σελιδοδείκτης-  πιστό στο ρόλο του  φωτίζει την μνήμη και τσεκάρει την συνέχεια της περιπλάνησης  στα χνάρια του φαινομένου  : άμπωτις – παλίρροια .. !!!

         κυρ..σαμ.. 

 

¨Αντε απ εδώ καρκινάκι μου .. !

        Τραβώ το χέρι  , ψάχνω  τα στοιβαγμένα χαρτιά . Κάπου στο βάθος ξετρυπώνω  το νεύμα  .. Παρά δίπλα διακρίνω  ξεθωριασμένους αριθμούς  με μολυβένια γραφή , και μια διεύθυνση  λιωμένη από την λάβα του χρόνου . 

Ακριβώς από κάτω  φάκελοι λευκοί  με υποσημειώσεις  φρέσκιας κοπής . Η παλάμη μου  χωμένη και χαμένη  στην ανασύνταξη  της σειράς . 

Σελίδες  με ιατρικό περιεχόμενο . Διαγνώσεις εξετάσεων , οδηγίες, υπενθυμίσεις , συνταγογραφήσεις  και άλλα  συμφραζόμενα των θεραπειών .

Τα μπρος πίσω τα πίσω μπρος  μια ροή ενεργειών και ξεχωριστών  στιγμών . Διπλώνω την υπομονή μου , προσεχτικά  μη και οι κόκκοι θορύβου  διαταράξουν  σύννεφα  αμφιβολιών  και φόβου  περί της ανάρρωσης .

  Αναδιπλώνω  χάρτες διαφυγής  προς τον ήλιο , την ζωή , τα χρώματα , την φύση  και το χαμόγελο ..

 Αφήνω το μολύβι . Κλείνω το συρτάρι . 

Κρατώ στα χέρια μου  απόκομμα γάζας . Πάνω της   σκιτσαρισμένο ένα χαμογελαστό  πρόσωπο  , από  καλοσυνάτη  νοσηλεύτρια . Συνέβη  στο τέλος των χημειοθεραπειών μου .

Τότε εκείνη την στιγμή   ζύγιασα την ισορροπία μου  δοκίμασα τα βήματα , ένιωσα να μου κρατά το χέρι  ένα χαμόγελο  ζωγραφισμένο  στην ταλαιπωρημένη γάζα ..

Τώρα πιάνω  το μολύβι  ενώ  ταυτόχρονα  ο βηματισμός  της νύχτας πριμοδοτεί την ανησυχία  των αδέσποτων σκύλων   .

  Μέσα  ο Περού  μικρόσωμο χαριτωμένο  σκυλί   ανταποδίδει την παρουσία του με σινιάλο φωνής .  

Και πιο μέσα μου καινούργια σελίδα,  καινούργιο βιβλίο .. Στο δε βάθος  η ευχή :

Α ντε  απ  εδώ  καρκινάκι μου ...! 

 

( Οι πενιχρές τούτες γραμμές αφιερωμένες στην καλοσυνάτη νοσηλεύτρια   Ογκολογικής Κλινικής Αγ. Ανάργυροι ..-- Κηφισιά  ) 

                                       κυρ .. σαμ

 

 

¨Ωσμωση...!!!

 

 

 

                                ΄Ωσμωση  ( 47 )

 

                      Περιμένοντας το κύμα

 

                        Περιμένοντας το κύμα

                        ήρθε  και με βρήκε  ένα ποίημα

                        Μου μίλησε  σχεδόν ψιθυριστά

                        τα λόγια του μου φάνηκαν γνωστά

                        Στάθηκε πλάι μου παρέα

                        με κέρασε λόγια ωραία

                        έρχομαι λέει από μακριά

                        ζω  στην ορφάνια  από παλιά

                        Περιμένοντας  το κύμα

                        ήρθε και με βρήκε ένα ποίημα

                        έγιναν  αμέσως συστάσεις

                        ανταλλάξαμε  παραστάσεις

                        Με  άγγιξε  θαρρώ στην πλάτη

                        κι  άρχισε  εντός μου  να γράφει

                        Μα από την πρώτη την στροφή

                        πιάνει δυνατή  βροχή

                        Τα λόγια του τώρα υγρά

                        βρεγμένα  μα ονειρικά

                        Λαμπυρίζουν  μες  στο  σκοτάδι

                        της νυχτιάς  γλυκό  χάδι

                            

                                    ΄Ωσμωση   (46)

                          Με  μελάνι  ρεφενέ

 

                        Στην σελίδα την ριγέ

                        με  μελάνι ρεφενέ

                        γράφω λέξεις  από το χθες

                        Τρέχω σε άλλες εποχές

                        βόλτα κάνει το μυαλό

                        στον παλιό καλό καιρό

                        Ξάφνου  στο δρόμο σκαλώνει

                        το μελάνι θολώνει

                        Στο  υπόλοιπο  της σελίδας

                        η  μορφή σου γεννά ελπίδα

                        Καθώς  με βλέπει  πως την κοιτώ

                        σινιάλο κάνει από τον βυθό

                        Κλέβω  μια στάλα της βροχής

                        το κλάμα σου ρότα γραφής

                        Ρέει στην κόλα την ριγέ

                        καίει  όλα τα του χθες ….

 

       κυρ.... σαμ..

Μισάνοιχτο παράθυρο .!

 

Μισάνοιχτο παράθυρο, τι ν' αποσώσει από τους διψασμένους θορύβους που εισβάλουν σαν εξαγριωμένο μελίσσι και σου λοξοδρομούν τη ροή της σκέψης σου. Τι  ν' αποσώσει κανείς από τις μισάνοιχτες αλήθειες που λαμπυρίζουν στη γενικότερη σκοτεινιά που εισρέει από τις γρίλιες του μισάνοιχτου παράθυρου.

Τι ν αποσώσει κανείς όταν σκοντάφτει στις αράδες ενός σκονισμένου σημειώματος που ως πουλί πετούμενο λικνίζεται στον αγέρα, αιωρείται και περνά από το μισάνοιχτο παράθυρο  για να προσγειωθεί εντός .
Τινάζω τη σκόνη του χρόνου και αφήνω το βλέμμα μου να περιπλανηθεί στις πολυκαιρισμένες γραμματοσειρές :

Είπα μέσα μου, πάλι είσαι μόνος κι απ τον πιο μόνο.
Ντάνιασε λοιπόν τον πόνο

 το φορτίο είναι βαρύ κι ο δρόμος μακρύς.
Έχει αρκετές παγίδες μα και φτερωτές ελπίδες.
Όσο για τις στροφές, μην ελπίζεις όπως χθες.
Είπα μέσα μου

 είσαι πιο μόνος απ τον μόνο
ντάνιασε λοιπόν τον πόνο.

Φρόντισε παρών να είσαι
την σιωπή των αμνών λύσε.
Βρέχει τόση μοναξιά

 πρωτοσέλιδα ρηχά.
Υγρά χιλιόμετρα υγρή διαδρομή
ίσως το δάκρυ είναι που ηχεί.
Και τι δε θα έδινα τώρα δα
να σταματήσω εδώ να
στη μέση αυτού του δρόμου
δόξα και τιμή του πόνου.

Συντροφιά μου η μάννα πένα
το μελάνι της φόβου γέννα.
Θέλω να φύγω να σωθώ
 με κρατά όμηρο και πονώ.

Γυρίζω σελίδα στη ζωή μου
θανάτου χρώμα η ευχή μου.
Σημείωμα αφήνω

 βουτιά στο κενό
η μέθη της νύχτας  δίνει  ρυθμό.
Το νιώθω πως θα τα καταφέρω
άλλο πια δεν υποφέρω.

Ζητώ συγνώμη απ τους λίγους
τους ανθρώπινους τους ήλιους.
Τούς ευχαριστώ πολύ
θα τους αγαπώ κι εκεί.

            κυρ..σαμ