ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ν ΑΝΤΕΞΕΙΣ....!

 

 

  ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ  ΕΙΝΑΙ   Ν  ΑΝΤΕΞΕΙΣ …..!

Το πέπλο της νύχτας  ριχτάρι  και το μαυρόασπρο  σε συνδυασμό  με τις φωτολάμψεις των οχημάτων  παρα πέμπει σε πλήκτρα πιάνου   που όμως δεν είναι , αλλά σμίγουν στο πληκτρολόγιο , καθώς τούτες οι αράδες  ενώ  αρχικά  είχαν  γραφτεί σε ηλιόλουστα σημειώματα  πρόχειρες σελίδες , σταχυολογούνται  στο ημίφως του φεγγαριού  και κατά βάθος κρύβουν  μια μελωδία .

Θα προσπαθήσω να  ταιριάξω το σκορποχώρι των σκέψεων , αν και  η φόρτιση της  χθεσινής ημέρας  και νύχτας  δεν  μου επιτρέπει και πολλά

Φορτωμένος το σακίδιο , συμφιλιωμένος  με τα όσα διαδραματίστηκαν  την προηγούμενη ημέρα  σε ότι αφορά τον επανέλεγχο της υγείας μου  . οδεύω προς την επιστροφή (?)  κυριολεκτικά και μεταφορικά . Ωστόσο σκιάζομαι --- αν φυσικά πάνε όλα καλά --  αυτή η επανεκκίνηση που  προτίθεμαι  να κάνω αν έχει ενδιαφέρον  σ ένα περιβάλλον  όπου  ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα .

 Οι άνθρωποι  ανταμώνουν  για να καταναλώνουν και όχι για να παράγουν πολιτισμό . Διεκπεραιωτές  , παγιδευμένοι  στο  Lifstyl συμμετέχουν άθελα τους  στην   << παρακμή του εφήμερου >>….

Λένε  πως το αυτί , νεόκοπος αποροφητήρας  ακουσίως ρουφά  το εκστασιασμένο λαγκριντί  των θαμώνων .

Υπαίθριο καφέ  απέναντι  από διαγνωστικό κέντρο .  Άνθρωποι με κοινές εμπειρίες , κοινοί  πόνοι,  κοινή αγωνία και προσμονή ..

Οι σκέψεις ,οι προτάσεις,  παραδομένες στην μέθη της βιασύνης

Πέφτουν η μία πάνω στην άλλη , σαν να βάλλονται από αδέσποτες τρικλοποδιές .  Καταλήγουν βέβαια σε μια χαριτωμένη οχλοβοή .

12.30 το ραντεβού της εξέτασης . Για πολλοστή φορά ενδοφλέβια  περιπέτεια . Αναμονή – Προσμονή  !

Η βουή ωστόσο σαν ουράνιος θόλος . Και από την σχισμή αυτού του θόλου ακούω  μια φωνή :

-------Εεεε  Ψιτ  !  Σε  σένα μιλάω …Κάνε λίγο πιο πέρα ….

------ Προς τα πού??

-----  Στάσου εκεί στην ουρά των ανθρώπων . Το παιχνίδι της ζωής σε θέλει  εκεί, στην ουρά των ανθρώπων ,  κάτω από το μεγάλο ερωτηματικό ..!  Καλά δεν σε δίδαξε ο καρκίνος???

------  Πολλά και ενδιαφέροντα με δίδαξε … π.χ.

Το εύθραυστο της ζωής  , την δύναμη που κρύβω μέσα μου , την σημασία της συνειδητότητας , γενναιότητα και πάλη για την ζωή, μονόδρομος είναι  ν αντέξεις , ο καρκίνος δεν έχει την τελευταία λέξη …

Όπως γράφει και η ομοιοπαθούσα Μάγια Τσόλη : << Ίσως  το πιο ενδιαφέρον  να είναι αυτή η επανεκκίνηση που – αν πάνε όλα καλά --- αναγκάζεσαι να κάνεις . Δηλαδή σου δίνεται η ευκαιρία να ξαναρχίσεις  μ ένα  συγχωροχάρτι  για τις μέχρι τότε αστοχίες  σου …>>

Κατά τα λοιπά σας στέλνω την σκέψη μου  φίλες και φίλοι  διαδικτυακοί  και μη , σας  αγκαλιάζω , σας ευχαριστώ , σας ευγνωμονώ  για την στήριξη σας . Και μην ξεχνάτε πως  όταν η αγάπη μοιράζεται  ταυτόχρονα πολλαπλασιάζεται …   Και αυτό είναι κάτι….

κυρ..σαμ..