στα απόνερα της πανδημίας .. !!!

 

.. Σε λεπτή κλωστή περιπλεγμένη σύρονται τα παρελκόμενα της πανδημίας ..! Η ανατολή της αλλιώτικης μέρας πόθος διακαής καταγεγραμμένος στην σπινθηροβόλα λάμψη του βλέμματος .. Λάμψη που αναρριχιέται και προβάλλει πίσω και πάνω από την προστατευτική μάσκα . Παρατηρείστε την αθώα ματιά όπως αυτή ανατέλλει πίσω και πάνω από την οριζόντια κλωστούλα -- κορυφογραμμή μάσκας -- Λιωμένες λέξεις , φράσεις , προ(σ)φέρονται από την ικμάδα των ματιών .. Χαρά , θλίψη , θαυμασμός, έκπληξη ποικίλα συναισθήματα φυγαδεύονται πίσω και πάνω από την προστατευτική μάσκα .. !

Και αυτό ίσως είναι από τα θετικά απόνερα της πανδημίας .. Το κοίταγμα . Η δύναμη των ματιών ,. και η επικοινωνιακή δεινότητα τους .. !!! 

                          κυρ  .. σαμ  

 

 

Στο άστραμα της πένας .. !!!

 ..Σεπτέμβρης ! Αυτή η λέξη μου ήρθε στα ακρόχειλα . Καθώς νιώθω το ψιθύρισμα της να αιωρείται σαν τις κοπέλες λίγο πριν πέσουν στο κενό , λίγο πριν τον χορό του Ζαλόγγου , ένα κράτημα της ανάσας μου και μια αργόσυρτη εκπνοή με κρατά σε εγρήγορση ! Αναπτύσσω το βήμα μου όσο κι αν η σκόνη του καλοκαιριού δεν πειθαρχεί στο τίναγμα . Κόκκοι άμμου βουτηγμένοι στην μέθη της αλμύρας ξεχασμένα λάφυρα ακολουθούν τον τερματισμό του Σεπτέμβρη .. ! Σε λίγο ανασκουμπωνόμαστε ξεφυλλίζουμε ιδέες όνειρα και σχέδια επί χάρτου ... Προσέχουμε , μένουμε ασφαλείς , παραμένουμε ενεργοί στην κοινωνία , στον συνάνθρωπό μας .. !

                                        κυρ  σαμ  

..... Στην ημέρα των Ζώων ... !

 

Ας ήξερα τι σκέφτεσαι

κυριακος σαμιος   ...θρυματισμένες λέξεις , φράσεις , ρινίσματα μολυβιού , αόρατη κλωστή παραμυθιού υφαίνει διαδρομές ... Περισυλλέγει στιγμές ζωής ... αόρατη κλωστή αφήνεται στην μύτη του μολυβιού και αποδρά αλλοτε απο μικρόφωνα ραδιοφώνου και άλλοτε απο θεατρικές χαραμάδες που σπέρνουν οι ράγες του τετραδίου ....! Ας εχουν καλούς αέρηδες οι απο-δράσεις μας .. !

Από καιρό στροβιλίζεται μέσα μου η επιθυμία να χαράξω δυο λέξεις για σένα. Για σένα που  την κατάλληλη στιγμή άθελά σου έγινες εισβολέας στη ζωή μου. Άνοιξες την πόρτα κι έφερες τον ήλιο! Αν ήσουν άνθρωπος παρακινδυνευμένη πρόβλεψη. Και τώρα που γράφω αυτές τις αράδες μου έρχεται στη μνήμη έντονα η δύσκολη εκείνη νύχτα και το μήνυμα της Μαρίας... ''Μη στενοχωριέσαι, έτσι είναι η ζωή. Μπορεί να έφυγε μια ψυχή αλλά ήρθε μια καινούργια, ήρθε ο Περού''. Κομβική στιγμή!

Αγαπημένε μου Περού. Κάθε φορά που η λαμποκοπή των ματιών σου διαπερνά την κουρτίνα που σα ριχτάρι καλύπτει το μικροσκοπικό πρόσωπό σου προσπαθώ να μεταφράσω τη γλώσσα του σώματος σου.


Και τώρα που απολαμβάνεις τη χαρά του παιχνιδιού και υποβάλεις σε ''δοκιμασία'' το ταλαιπωρημένο πολύχρωμο κόκκαλο -λατρεμένο σου αξεσουάρ- ακολουθείς το τρέξιμο της μπάλας, κι ακονίζεις τ' αναδυόμενα δοντάκια σου, σε βλέπω ν' αλωνίζεις καταλήγοντας στον καναπέ σου. Αραιά και που αρθρώνεις γαβγίσματα σπάζοντας έτσι το φράγμα της ησυχίας.

Νιώθω  την ανάσα σου και πως το μια σταλιά σώμα σου αν και κουλουριασμένο πάλλεται  γράφοντας στον αέρα νότες ζωής. Παράξενα κοκτέιλ μας κερνά η ζωή, καιρό τώρα προσπαθώ να σκιτσάρω με λέξεις το ηχόχρωμα της φωνής σου, να μεταφράσω τα πως και τα γιατί σου...

Την ώρα που στο παιχνίδι μας κάνω πως υφαρπάζω το μπαλάκι σου, εσύ κυλιέσαι, κουλουριάζεσαι πάνω μου. Τα ποδαράκια σου κλειδώνουν τις κινήσεις μου, οι ανάσες σου ζεστές αποπνέουν αναπνόηχα σε τέμπο χαράς.

Σε  λίγο  το κουδούνι της πόρτας εντελώς αδιάκριτα παρεμβαίνει στο παιχνίδι μας, και αυτός είναι ο λόγος που η συγκέντρωση-προσοχή σου αποσπάται και με αλματώδη βηματισμό τρέχεις προς τα εκεί σχεδόν σκαρφαλώνεις στέκεις στα δυο ποδαράκια σου αφού τ'  άλλα δυο μπροστινά ακουμπούν την ξύλινη πόρτα κι έτσι όπως παρατηρώ μοιάζουν να παίζουν πιάνο στην κατακόρυφη ράχη της.
Και  όταν πια η πόρτα ανοίξει, με το παρατεταμένο γάβγισμα σου μοιράζεις τις δικές σου καλημέρες έως ότου βάλεις σ' ενέργεια την όσφρηση προς αποκατάσταση του πόθεν έρχεσαι...

Έτσι λύθηκε η απορία μου για το πως εκδηλώνεις τα συναισθήματα σου κάθε που το ασανσέρ σκορπά τη φλύαρη βαρυγκωμιά του καθώς μεταφέρει την αφεντιά μου με το φορτίο της ημέρας από το ισόγειο στον πρώτο όροφο!

Ωστόσο μετά από ποικιλόχρωμα γαβγίσματα έγιναν οι συστάσεις μεταξύ Περού και επισκέπτη και τανάπαλιν. Η  κουβέντα μας κύλισε. Παρομοίως κύλισε και το μπαλάκι του Περού με χαρακτηριστική αργή κίνηση, πέρασε κάτω από το τραπεζάκι για να καταλήξει σε γωνιά άλλου επίπλου. Όμως ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο! Ουδέν κρυπτόν από τον Περού! Δευτερόλεπτα  και να 'μαστε πάλι στο δίχτυ του παιχνιδιού με ολιγόλεπτα σταματήματα συνοδευόμενα από βαθιά σιωπή και το βαθύ ερώτημα... Ας ήξερα τι σκέπτεσαι;

Στην πλατεία Δέγλερη .. !

 

.. Πατώντας στο τέμπο της βροχής , νιώθω πως πατώ στα λιθαράκια του Κοντορεβιθούλη .. Διάσπαρτα στην πάλαι ποτέ χωματένια αυλή περνώ σε μονοπάτια του χρόνου . Ξεφυλλίζω τα βαριεστημένα δευτερόλεπτα από το δάνειο ρολόι , δώρο μανιακού συλλέκτη .. Προσεχτικοί δρασκελισμοί από λιθαράκι σε λιθαράκι με οδηγούν στην γερασμένη μουριά . Φορτωμένη με καρπούς στο μωβί χρώμα , αλώβητη από το σάρωμα του αγέρα ελέγχει τα πέριξ της πλατείας .. Περιστέρι . Αγ. Ιερόθεος ! Πλατεία Δέγλερη .. ! Στιγμές από το απώτερο παρελθόν ..

Ωστόσο η βροχή κάποια στιγμή βρίσκει στασίδι για αναπαμό , κι εγώ ευκαιρία για να χωθώ , να απαγκιάσω σε ξεχασμένα χειρόγραφα τυλιγμένα με καρτερικότητα στοιβαγμένα στο συρτάρι της μνήμης .. Αφιερωμένο στην φοιτητοπαρέα μας πολύ πριν εισβάλλει στην καθημερινότητα ο ηλεκτρονικός έρωτας .. !

.......... Στη πλατεία Δέγλερη ... !

 

΄Ένα βραδάκι στο συρτάρι

βρήκα το γράμμα σου εκεί

Διαμάντι μέσα στο σκοτάδι

ψυχούλα πάνω σε χαρτί ..

Γραμμένο όχι με μελάνι

από το τέλος ως την αρχή

ορθογραφία όλο πλάνη

και προσκέφαλο ψυχή .

Η λάμψη του φωτοβολίδα

πάνω μου σκάει σαν το είδα

Νύχτα βαθιά Κυριακής

πέταξα με φτερά γιορτής .

Ταξίδευα στον ουρανό του

λέξη λέξη το θυμικό του

Σειρές δύο πριν το τέλος

μορφή αλλάζει γίνεται βέλος ..

Το άρωμα του αγγίζει τ άστρα

και με του βέλους την ορμή

πέφτει στην πλατεία ενταύθα

γίνεται φως και αστραπή...

                κυρ  σαμ 

 

...Ναι... Θα μιλήσουμε πάλι!

κυριακος σαμιος   ...θρυματισμένες λέξεις , φράσεις , ρινίσματα μολυβιού , αόρατη κλωστή παραμυθιού υφαίνει διαδρομές ... Περισυλλέγει στιγμές ζωής ... αόρατη κλωστή αφήνεται στην μύτη του μολυβιού και αποδρά αλλοτε απο μικρόφωνα ραδιοφώνου και άλλοτε απο θεατρικές χαραμάδες που σπέρνουν οι ράγες του τετραδίου ....! Ας εχουν καλούς αέρηδες οι απο-δράσεις μας .. !

Είναι καιρός που στριφογυρίζουν  στον εναέριο χώρο του μυαλού μου σκέψεις απροσδιορίστου  μορφής .
Σκέψεις που φέρνουν λίγο  σαν τα αποδημητικά πουλιά , εκείνα τα  φτερωτά πλάσματα  που ψάχνουν θερμά κλίματα  για να κουρνιάσουν  και να ροκανίσουν τον χρόνο τους. Διανύουν αποστάσεις  για να καταλήξουν  σε φιλόξενες θερμοκρασίες.
Και όταν αυτό συμβαίνει  ανοίγουν οι  κρουνοί  της μνήμης σαν επίδοξοι  καταρράκτες που ξεκινούν και σκοντάφτουν  στα ορεινά χιλιόμετρα  και τις βαθύπνοες  κοιλάδες  πριν ξεβράσουν  το υγρό φορτίο τους.

Καλοκαίρι ! Βουλιάζουν οι μέρες στα νερά του Αυγούστου. Γύρω μας  κάτω από τον ίδιο ουρανό συν-άνθρωποι μας  λες και είναι  αντίγραφα  ναυαγίων , σαν από το βυθό της θάλασσας βγαλμένα.  ΄Αντικατοπτρισμοί  ανασύρουν στην επιφάνεια  τα χαρακτηριστικά τους όπως αυτά διαθλώνται στο γαλάζιο  υγρό καθρέφτη. Την  στάση  του σώματος , την γκριμάτσα του προσώπου ,   το αναμάλλιασμα  της τύχης τους.

Καταρρακτώδεις εικόνες   τρέχουν σαν ντοκιμαντέρ συνθέτοντας το παζλ της καθημερινότητας μας .
Οι αφροί  που γεννούνται από την ελεύθερη πτώση  του κοινωνικού καταρράκτη  δεν είναι τίποτε λιγότερο  μήτε περισσότερο  από το καταλάγιασμα  των φορτισμένων στιγμών των ημερών μας.
Είναι πρωί και οι δείκτες του ρολογιού , όπως χθες και προχθές , έτσι και σήμερα επιμένουν  πιστοί στο ρουτινιάρικο  παιχνίδι τους. Ο μεν μικρός  δείκτης ακουμπά τον αριθμό επτά  , ο δε μεγάλος τον αριθμό  τέσσερα . Επτά και είκοσι , και τα βήματα μου  διεκπεραιώνουν την  καθημερινή δεκάλεπτη  διαδρομή  η οποία περνά μέσα από τον πεζόδρομο  που οδηγεί στην παλιά πόλη.

Κατά μήκος του  πλακόστρωτου  δρόμου  διάσπαρτα ξύλινα παγκάκια  σε ετοιμότητα προκειμένου  να απορροφήσουν  την  κούραση των περαστικών και το ολιγόλεπτο  ξαπόσταμα τους.

Λιγοστοί και με φρεσκαδούρα στο πρόσωπο  διαβάτες  συμπληρώνουν το σκηνικό  με την γοργή κίνηση τους σε διαφορετικούς προορισμούς .

Με απομεινάρια νύστας  ακολουθώ τα βήματά μου.  Πρώτη σύντομη στάση  στο περίπτερο  για την  ανταλλαγή καλημέρας  και λοιπών  ενθαρρυντικών φιλοφρονήσεων  περί της ζωής. Συνεχίζω την πορεία μου όταν στην άκρη των ματιών μου διακρίνω  γνωστή  ανθρώπινη φιγούρα  να στέκει με στωικότητα σε αμαξίδιο  και   δίπλα στο παγκάκι σκόρπια προσωπικά του είδη...

Το πουκάμισό του  παραδομένο στις διαθέσεις του Αιόλου  και μονίμως σταυροκουμπωμένο  ανεμίζει σαν παντιέρα   πλοίου  ευρισκόμενου  εν πλώ! Αυτό το συγκεκριμένο παγκάκι  είναι σχεδόν το πρωινό στέκι του. Αίολα όμως είναι και τα μέσα του , παρότι αντιμετωπίζει ψύχραιμα την κινητική δυσκολία  που του προέκυψε κάποια στιγμή στο .. διάβα της ζωής του.

Εδώ στο συγκεκριμένο παγκάκι  διασταυρώνουμε  τα βλέμματά μας , τα λόγια μας , τον θυμό μας , την οργή μας . ΄Όλα σε τίτλους  φευγαλέα και σύντομα..
Εδώ στο   συγκεκριμένο  παγκάκι  με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο  ρίχνει τα δίχτυα του  στους περαστικούς:

-- Έτσι που λες φίλε ... Οι  άνθρωποι  είναι  σαν τα θηρία , σε πολεμάνε , έχουν ζήλια και κακία ..  Ενώ τα σκυλάκια  είναι καλύτερα από τους ανθρώπους ... Γνώμη μου ..

Χωμένος στο χειροκίνητο  αμαξίδιο του  διαλαλούσε  τον θυμό την οργή  την σκέψη του   με καταρρακτώδη  διάθεση , ενώ ταυτόχρονα  τα χέρια του  έγραφαν στον αέρα  με την κίνηση τους , τους υπότιτλους  του κρυμμένου κείμενου ..
Ανταλλάσσουμε  χαμόγελα  και προσπαθώ  να  χαλαρώσω  την  κατάσταση ...

-- Τα είπαμε αυτά  φίλε μου  μην συγχύζεσαι ...
-- Δεν συγχύζομαι  απλά θέλω σε κάποιον να τα πω ... ο  κλήρος έπεσε σε σένα , ένεκα που σε βλέπω συχνά  να μοιράζεσαι τον περίπατο με το σκυλάκι σου ...

Την ίδια στιγμή από το  πάρκο  το θρόισμα  των φύλλων εξαίσια  μουσική μελωδία  στο Αυγουστιάτικο πρωινό .. !
-- Ναι  θα μιλήσουμε πάλι!
Και  χάνομαι στο  βάθος  της ημέρας.

... ΄Οταν τα όνειρα , μας σέρνουν ... !!!

 

       Αφήνει έναν  μακρόσυρτο αναστεναγμό και ψιθυρίζει το ξάφνιασμα της . Με τα μουσκεμένα χέρια κολλημένα  στο  πάτωμα προχωρεί _

_  Ωωωωωχ..!  ...Κλειδώθηκα μέσα , λες?? Γούστο θάχει ..!  

 Η  Θωμαΐς  έχει ήδη γείρει το σώμα της στην πόρτα και την σπρώχνει , κι αν κρίνει κανείς από τις γκριμάτσες του προσώπου της καταλαβαίνει τον βαθμό δυσκολίας που αντιμετωπίζει η προσπάθειά της .
____  Φύγανε όλοι  , πως έγινε ??  Φύγανε και με ξεχάσανε  μέσα !
Λέξεις  βαπτισμένες  στην κολυμπήθρα της αγωνίας . Φράσεις  που κατρακυλούν  από τα χείλη της , όσο δε  ωριμάζει  εντός της η διαπίστωση  ότι -- παρά την θέληση της -- θα περάσει μια νύχτα  κλειδωμένη  στην μεγάλη αίθουσα σεμιναρίου στον  ημιώροφο  όλο   και πιότερο κρύος ιδρώτας  λούζει το πρόσωπο της .
Από κλειστοφοβία μηδέν πρόβλημα , παρ  όλα αυτά  αρχίζει να υφαίνεται ατμόσφαιρα μικρού πανικού ! Βηματισμοί χιαστί οριοθετούν τον βαθμό της ατυχίας της , κάποια στιγμή πλησιάζει το παράθυρο που βλέπει προς το λιμάνι . Πίσω από την τζαμαρία του η νύχτα προβάρει το καινούργιο πουκάμισό της . Τά  πλοία στο λιμάνι άλλα είναι αραγμένα και περιμένουν καρτερικά  και άλλα σαλπάρουν !  Ασάλευτη  ακουμπά την σκέψη της στην ρότα τους .
___  Για δες ...!.. Φεύγει το πλοίο ... φεύγει η έγνοια !.. Να  έφευγα κι εγώ .. !
Μουρμουρίζει  συνεχώς  κι άλλα παρόμοια , ενώ δείχνει να ξεχνιέται . Σε λίγο  νιώθει  σαν να ξυπνά .Επιστροφή  στο παρών .
____  Πως  θα περάσω την νύχτα ?? .. Πρέπει  να δράσω , πρέπει κάτι να κάνω ….!!!

 Ο θυμός της ξεχειλίζει και την οδηγεί  σ ένα πέρα - δώθε , διασχίζει   οριζόντια την μεγάλη αίθουσα  σεμιναρίου .
Στον ίδιο χώρο συνυπάρχουν  μια ανθοδέσμη σε χυμώδη ανεμελιά , δύο ποτήρια μισογεμάτα , ένα χειρόγραφο κείμενο , αφημένα όλα πάνω στο κατάλευκο τραπέζι  που δεσπόζει  περίπου στο κέντρο . Παρά δίπλα σκόρπια στο δάπεδο κάτι σαν χαλιά , παντού άτακτα τοποθετημένες καρέκλες . Η Θωμαΐς επιστρατεύει το χιούμορ της καταπιάνεται
με την παρατήρηση  των αντικειμένων   και προσπαθεί να εκμαιεύσει έστω ...δυό λέξεις !!!
____  Καλώς ήλθατε καλοί μου συγκάτοικοι ...!  Καλώς ήλθατε και καλώς ηλθαααααα!!!
Κάπως έτσι ξεκινά η πρώτη γνωριμιά .   Τα δάχτυλά της φυλλομετρούν  ένα χειρόγραφο κείμενο .
____  Χμ! Χμ!  Ψιλούλια γράμματα , όμορφη πένα .
Το βλέμμα της ταξιδεύει στις πρώτες αράδες ...  << .. Μιχάλης.. >> ... << .. Δεν είναι παραμύθι .. >>  και χαριτολογώντας ψιθυρίζει .
____ ΄Οχι  βέβαια  δεν είναι παραμύθι , είναι πραγματικότητα αυτό που μου συμβαίνει τώρα . Μουρμουρίζει  συνεχώς ενώ ταυτόχρονα επιταχύνει την βιασύνη της  στο ξεφύλλισμα του κειμένου  ώσπου φθάνει  στην τελευταία σελίδα .
____  Χμ!.. Και όμορφη ... και  ευγενική  πένα !
Αφορμή για το σχόλιο της ??  Μια χαριτωμένη .. καληνύχτα   καρφιτσωμένη στο κάτω αριστερό μέρος της τελευταίας σελίδας ..
___  Καληνύχτα κι εσένα
Αφήνει  το κείμενο  στην θέση του , απλώνει το χέρι της και μισοκλέβει  ένα λουλούδι  από την ανθοδέσμη . Προχωρεί  προς το βάθος  της αίθουσας -- χώρος άπλετος -  όπου βρίσκονται  κρεμασμένα  με σοβαρή επιμέλεια  ασημένια κουδουνάκια .
Πριν καλά --  καλά προφτάσει να κάνει τρία βήματα  και ωωωωωππππ !!! ... Σκοντάφτει  , σωριάζεται κάτω !  Αιτία της πτώσης ??? Μια λεκάνη γεμάτη νερό  και ...βιβλία .
Σωριασμένη  καθώς βρίσκεται  η Θωμαΐς  στέκεται  για κάποια δευτερόλεπτα  ώσπου ν απεμπλακεί  αποσπασθεί  ν αποκολληθεί .
Στην προσπάθειά της  επάνω  από μια μικρή σχισμή  των ματιών της εισβάλλει φως της ημέρας . Νιώθει τα ματοτσίνορα  ν αλαφραίνουν  λες και συμβιβάζονται  στην ήττα.  Νικημένα  από  την ονειρική περιπλάνηση  τελικώς ανοίγουν ! Ξυπνάει ! Το βλέμμα της  φωτογραφίζει την πραγματικότητα .  Γύρω της όλα στη  θέση τους .
____  ¨Όνειρο  ήταν .!!!   

              

     

  ... όπου ακουμπά η βαλίτσα 

  αφήνει το αποτύπωμα του περιεχομένου ...  είτε όνειρα είτε σχέδια είτε ελπίδα είτε το κενό .....!!!

      ... κυρ .. σαμ

  

                                                                                                                                                        

                                                        ....Εδώ στη ακρούλα της νύχτας                                                        ανεξίτηλος  ύπνος στου ονείρου τα                                                     τα δίχτυα .....   κυρ ..σαμ    

Προσθήκη λεζάντα

.... Γλυκός απόμακρος ενεστώτας .. !

 

....  Η ορχήστρα των τζιτζικιών στο αποκορύφωμα  ! Τηρώντας τις αποστάσεις υφαίνει την μελωδία   στο πάλκο του πλατάνου.  Τα  μέλη της  χωμένα στις φυλλωσιές  απορροφούν την δροσιά  και στήνουν το φόντο  του πρωινού .. 
 Καλοκαίρι , μήνας Ιούλιος στο τελείωμα του .  Λίγες ώρες μετά το ξεκίνημα  καινούργιας μέρας . Ελάχιστοι άνθρωποι με  την φρεσκαδούρα στο πρόσωπο τους  διασχίζουν την κεντρική πλατεία του Ναυπλίου . Πλατεία Συντάγματος . ¨Όπου  να  είναι  καταφθάνει και το καφεδάκι ..  Το ήσυχο τοπίο αδιασάλευτο  συμβάλλει  στο ταξίδευμα , την αναπόληση , την πρωινή απόδραση .Γύρω διάφορα ερεθίσματα και αφορμές .. Διαβαθμισμένα   και ζυγιασμένα  εντός μου  σαν επίδοξοι σεισμογράφοι  καταγράφουν τις δονήσεις των συναισθημάτων  που  προξενούν  κάθε φορά που γεύομαι το άγγιγμά τους ..  Το δε υδατογράφημα  των δονήσεων  αποτυπώνεται   εν θερμώ  στην ράχη των λέξεων :

.... Νωρίς  μου βγήκε για τσιγάρο 
     κομμένη ανάσα 
     ανάβει ο φάρος .
    Αμήχανες λέξεις καραδοκούν 
    της αγάπης την φέξη  λαχταρούν .
     ΄Άηχες   σκέψεις εντός μου 
    εγγονάκια τέρψης το βιός μου .
    Νιώθω να συνομιλούν 
     κάτι  λέγουν 
   μα  κατά βάθος σιωπούν ..
  Σε λίγο  ο βρόντος της πόρτας 
  γλυκός απόμακρος   ενεστώτας .. !!!   
                        ... κυρ ... σαμ ..