< …
μια βουή σαν αφρισμένο ποτάμι .. >
Δανείζομαι την ατάκα : Ει σεις οι απ
έξω ,από το εξαιρετικό ομότιτλο θεατρικό μονόπρακτο του Ουίλιαμ
Σαρογιαν .
Στρέφω τον προβολέα στην
παρακλητική κραυγή του .
Τόσο τα δρώμενα όσο
και η πορεία του ήρωα δικαιολογεί
την απόπειρα ιχνηλάτησης αυθορμήτων σκέψεων και συλλογισμών .
΄Ένα κιτρινισμένο χαρτί
λαβωμένο από τα χνάρια του χρόνου τραμπαλίζεται στα δάχτυλα μου .
΄Αγριος καβγάς μεταξύ μνήμης και λήθης . Αποτέλεσμα ??
Η λήθη στα σχοινιά , ενώ η μνήμη
πληγωμένη μεν αλλά κραταιά και όρθια στο κέντρο του στίβου .
Με αργές κινήσεις ξεδιπλώνω και
διαβάζω , ταυτόχρονα τοποθετώ τα στιγμιότυπα
όπως αυτά μου έρχονται στο νου .
<<…Από
μακριά ακούγεται ο θόρυβος της πόλης ,
μια βουή σαν αφρισμένο ποτάμι . Φόβοι
και εφιάλτες της νύχτας , αλλάζουν μορφές πολιορκώντας ακόμα και τα όνειρά μου ..>.
Το κάτοπτρο της φυλακής απορροφά ποικίλες ατμόσφαιρες . Τι κι αν το μολύβι γλιστρά
από το χέρι .
Κρατιέμαι από την εικόνα και τα χρώματα που εκπέμπει το σημείωμα του έγκλειστου .!
<< … Μια βουή σαν αφρισμένο ποτάμι ..>>
Σκιώδη μηνύματα φιλτραρισμένα
μέσα από τα κιγκλιδώματα
της φυλακής αναδύονται και δυστυχώς αναμετρώνται
με την γνωστή ρήση : .. Γαία πυρί
μιχθήτω….
Κι
έπειτα ..<< ..οι φόβοι
της ημέρας .. >> πιασμένοι χέρι – χέρι με τους
<<..εφιάλτες της νύχτας
>> .
Ένας καθ
όλα ρομαντικός περίπατος στον
προ-θάλαμο της μνήμης .
Μια και ο θάλαμος είναι
κατακλεισμένος από την ηχηρή βουή που
αφήνει στο διάβα του το … < .. αφρισμένο ποτάμι >
κυρ..σαμ..