.. Κόσμε ρηχέ αδιάβα(σ)τε ... !!!

Το πρώτο φως της ημέρας με βρίσκει  οπως  χθές και προχθές  περιπατητή  ΄παρέα με τον Περού . Πρόκειται για ενα πανέξυπνο και συμπαθέστατο σκυλάκι  αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας , αληθινός φίλος .  Για του λόγου το αληθές  σας λέω πως τούτη την στιγμή  ο Περού  οπλισμένος με την εξαιρετική όσφρηση  καθοδηγεί την πρωινή βόλτα μας ανάλογα  κατα που  πηγάζουν  μυρωδιές με  σκυλίσιο ενδιαφέρον .  Εξερευνεί χώρους , τρέχει, παίζει , που και που γυρίζει το βλέμμα του με ψάχνει , βεβαιώνεται για την παρουσία μου και με σιγουριά δείχνει ν   α πολαμβάνει  τον περίπατό μας .!
   Σε λίγο  η  διαφαινόμενη βιασύνη του  διοχετευεται στο λεπτεπίλεπτο λουράκι τ  οποίο   ξεδιπλώνεται μ ενα απότομο τέντωμα . Ενστικτωδώς η παλάμη μου σφίγγει τη  χειρολαβή , αποτρέποντας πιθανή  επικίνδυνη διαφυγή του  στο απέναντι πεζοδρόμιο .   Και ειναι αυτό το πεζοδρόμιο που περικλείει  γειτονιές με σπίτια  όχι κατ ανάγκη παλιά , αλλά σπίτια κλεισμένα . Τα παράθυρά τους  όμοια με σφιχτά  ανθρώπινα χείλη  σαν παραδοσιακοί κρουνοί  στάζουν την σιωπή τους . Χείλη σφραγισμένα που έχουν να σου πουν , να σου μιλήσουν , αλλά παραμένουν κλειστά ! Παραθυρόφυλλα ραντισμένα με την σκόνη του χρόνου , ανταποδίδουν  υπομονετικά  μ ενα ελαφρύ τρίξιμο , κάτι σαν στιγμιαίο θρόισμα ,   στο  αεράκι που δέρνει κατά καιρούς αυτά τα κλεισμένα σπίτια. Αυτή η στιγμιαία αντίδρασή τους  ειναι σαν να σου ψυθιρίζουν  τους στίχους του Νίκου Γκάτσου :
     << .... Τα  παλιά τα σπίτια  τα κλεισμένα 
                πάντα κρύβουν κάτι για σένα 
                πράγματα γνωστά πράγματα πιστά
                 πράγματα κρυφά λησμονημένα ... >> 
 Κι ενω παρόμοιοι συλλογισμοί αυλακώνουν το μυαλό  , στην παλάμη μου η χειρολαβή  χαίρεται την σιγουριά , στο επόμενο λεπτό ο Περού  αλλάζει ταχύτητα  και μ ενα επιδέξιο άλμα  σαν  αιωρούμενη περισπωμένη  διαγράφει εναέρια καμπύλη  πάνω από  λιμνάζοντα νερά που εμποδίζουν   την τετράποδη βάδιση του . Ακολουθεί η επιβράβευσή  :<<  Μπράβο Περού ..μπράβο ...Πάμε  τώρα .. πάμε .. >> ...
        Προχωρούμε πλέον σε κοντινότερη απόσταση από τα κλεισμένα σπίτια . Ενα πρόχειρο στασίδι μας ανοίγει την όρεξη  να καθήσουμε  για λίγο  σ ενα μισογερμένο  ξυλινο κορμό  προκειμένου να ζυγιάσουμε την ορθοστασία μας . Ιδέα που προφανώς αρέσει και στον Περού αφου ηδη εχει βολευτεί δίπλα μου σε θέση σχεδόν οκλαδόν .  
       Λίγα μέτρα  από το σημείο που επιλέξαμε για το διάλλειμμα μας  ειναι το παρκάκι , ακριβώς από πίσω μας ενας δρόμος με σχετική κίνηση , απέναντι μας  η γειτονιά με τα κλεισμένα σπίτια . Οι θόρυβοι στα πάνω και στα κάτω τους . Κάποια στιγμή το γάβγισμα του Περού σε συνδιασμό  με το παρακλητικό βλέμμα του  με βάζει σε σκέψεις . Προσπαθω να μεταφράσω  και ηταν σαν να με ρωτά :
----  << .... Αφεντικό τι έχεις να πείς για τα κλεισμένα σπίτια ?? >>
 Ξαφνιασμένος  τον κοιτώ στα μάτια  του προσφέρω ενα ελαφρύ μειδίαμα  και του εξηγώ .
  << ... Ακου Περού θέλω να σου πω πολλά για τα κλεισμένα σπίτια αλλά δεν ξέρω πως ??  Ομως θ αφήσω τα μάτια της φαντασίας μου να σου διηγηθούν πιθανα στιγμιότυπα που θα μπορούσαν να εχουν συμβεί  εντός  με πρωταγωνιστές/στριες  τους ήρωες και αντιήρωες  ... >>
   << .. Αφεντικό άσε καλύτερα αλλη ώρα .... αλλά  οχι  πές μου πλάκα θά χει , το πολύ πολύ να με πάρει ο ύπνος ... >> 
  << Αν ειναι ετσι σταματώ εδώ . .. >> 
    <<  Αααα  ρε  αφεντικό  εσεις οι άνθρωποι  σε τι κόσμο ζείτε ?? >>
  << .. Το λέμε συχνά ο ενας για τον άλλο .. >>  
   << .. Τι  λέτε δηλαδή ?? >> 
    <<  Θα σου πω μια σκέψη που διάβασα και την βρίσκω ευστοχη .. >>
      Ζω στον κόσμο μου μακριά σας άνθρωποι . 
 Κι όμως  χρειάζομαι την επαφή σας  για να μην ξεχνώ .
Να μην ξεχνώ  γιατί  είμαι μακριά σας .
Γιατί οχυρώθηκα  σε κάστρο απόρθητο . 
Γιατί η ψυχή μου έγινε πέτρα  που σμίλη  γλύπτη  δεν την πιάνει .
Ζω στον κόσμο μου  και γελώ με τον δικό σας .
Κι  εσεις με το δικό μου  !!!! 
 <<...  Αφεντικό  βρείτε τα μεταξύ σας ... >>
Κάτι τέτοιο μου πέταξε ο Περού  και αρχίζει ενα ανεξήγητο γάβγισμα ! Τότε  δεν ξέρω πως μου καρφώθηκε μια ιδέα . Καλμάρω λίγο τον Περού και τραβώ από την τσέπη  πρόχειρα λευκά χαρτιά --- πάντα κουβαλώ τα σύνεργα -- ξεκινώ  να τραβώ γραμμές  και στο κάτω μέρος   συμπληρώνω:
.....   Κόσμε ρηχέ αδιάβα(σ)τε
   μη μου τους κύκλους τάρατε 
   δεν μένω πια μαζί σου 
   ληγμένα τα γιατί σου ...
    Στα επόμενα πέντε λεπτά  ο Περού  ξεδιπλώνει  το τρεχαλητό του  στις σκάλες της πολυκατοικίας που οδηγούν στο ασανσερ. 
    Εξω την ιδια στιγμή  το φως της ημέρας  συνεχίζει να λούζει με την λαμποκοπή του  ανθρώπους  και ριχτάρια  χαρμολύπης τα οποία πέφτουν σαν υγρές κουρτίνες  στα διάσπαρτα κλεισμένα σπίτια .. ! 
                                                                                κυρ... σαμ...

.. Και ειναι αυτή η σκόνη της ελπίδας ...... !

 Ναυπλιο! Πρωινή ώρα  8.30 . Η μουσική στ άκρα , και ανθρωποι διαφορετικών ηλικιών με φρεσκο  ξύπνημα στο πρόσωπό τους , αθλητική περιβολή  μ ενα χαρακτηριστικό καρτελάκι πάνω στο οποίο δεσπόζει ενας τετραψήφιος αριθμός , διαφορετικός για τον καθένα .  Ανθρωποι και αριθμοί , αριθμοί και άνθρωποι --- η  σειρά ανάγνωσης δική σας -- εχουν κατακλύσει την πλατεία στο σημείο εκκίνησης του Μαραθωνίου !
    Στο Ναυπλιο το ρήμα τρέχω  είχε την επίσημη  τιμητική του. Και λέω επίσημη γιατί στην καθημερινή μας σχόλη ούτως η άλλως όλοι μας τρέχουμε . Τρέχουμε την ημέρα . Τρέχουμε το βράδυ. Τρέχουν τα πόδια μας . Τρέχει το μυαλό μας ! Και σαν να μην φθάνει αυτό , μιμητές στο τρέξιμο  ειναι οι ποικιλόμορφες εκκρεμότητες που άλλοτε  μας προσπερνούν αφήνοντας πίσω πυκνή σκόνη αναβλητικότας , και αλλοτε με διακριτικότητα και χαρακτηριστική ευκολία εμείς οι ίδιοι   παραμερίζουμε .
   Και από την άλλη  ειναι  αυτή η σκόνη που βγαίνει από το ποδοβολητό της πιτσιρικαρίας  με τα ξυρισμένα κεφάλια, τ  αθώα παιδιά  που τρέχουν  για να σωθούν από την φονική βόμβα  , αθώες ψυχές τρέφονται με τρόμο που σκορπά η λαίλαπα του πολέμου .  Οσο για την εκεχειρία  δυστυχώς κινείται στην σφαίρα του δήθεν στο βωμό της απληστίας του χρήματος .
     Στοχευμένα θύματα  παιδιά που αντιμετωπίζουν  τις ορέξεις του χειμώνα  μ ενα και μοναδικό ρούχο . Το ρούχο της ανεμελειάς και της αθωότητας .
    Και ειναι αυτή η σκόνη που  μας τυλίγει καθώς  όλο ενα και περισσότερο το ψέμα στην υπηρεσία  πάντα του συμφέροντος πληγώνει  << δολοφονεί >>  συνειδήσεις , καλλιεργεί  και διογκώνει την δημόσια  μοναξιά .
       Μέσα από τον μπουχό  που γεννά το ποδοβολητό  του ανέφικτου  διακρίνουμε την ταραχή των λέξεων και την βιασύνη τους προκειμένου  ν αναριχηθούν μ εξαιρετική σβελτάδα στην κορυφή της είδησης . Και ειναι αυτή η σκόνη που αφήνει  η εξαέρωση  της είδησης!
     Οταν κοπάσει το τρεχειό , απλά βάζεις τά χέρια στις αλήτικες τσέπες , και συνεχίζεις να βαδίζεις κόντρα στούς αέρηδες , ώσπου ο τόπος συνάντησης μας γίνει ορατός  μέσα από την δημιουργική μοναχική  πορεία μας . Οι άνθρωποι χάνονται  μεταξύ τους μονάχα αν τους ξεχνάς .. !  Ας μη χαθούμε  στο τρέξιμο  της καθημερινότητας  που ειναι για τον καθένα μας ενας ξεχωριστός Μαραθώνιος .. ! Επιστρέφουμε  στο ερέθισμα και την αφορμή   που πυροδοτεί  την πένα .. !

     5ος  Μαραθώνιος  Ναυπλίου ! Σκοπός ιερός !  Επομένως ειναι φανερό πως κάθε προσπάθεια  εμπορευματοποίησης  καταρρακώνει αγνές προθέσεις των συμμετεχόντων , το δε ρήμα τ ρ έ χ ω  φιλτράρεται , παραμένει ανενεργό , και από ανα-- στάσιμο  καταλήγει  ...  στάσιμο .. !
    Δεν χωρεί αμφιβολλία  οτι ο αθλητισμός  και ο εθελοντισμός  ενισχύουν τον κύκλο προστασίας , προωθούν την ελπίδα !
      Και ειναι αυτή η σκόνη της ελπίδας που  γίνεται ευεργετική .. !!!
                 ....  Κι  αν  τον εαυτόν μου νίκησα
                       τον κόσμο πριν τον μάθω
                      Να  μαι στο βαγόνι της ζωής
                       με μολύβι και χαρτί
                      τα γιατί να ψάχνω 
                              ....  Ας  ειναι .... !
                                                                            ....  Κυρ....Σαμ...
   

... Μακρόσυρτες σκέψεις ... σε κοντομάνικα λόγια .!!!. !!!

Ενισχυμένος  ο βηματισμός αναπτύσσεται  και μας σπρώχνει στον διά-δρομο  της καθημερινότητας . Κάθε καινούργια μέρα που ανατέλλει ταυτόχρονα ανα (σ)τέλλει  τυχόν αρνητικά αποτυπώματα της προηγούμενης μέρας , αφού είναι βέβαιο πως δεν γνωρίζουμε τι μας επιφυλάσσει  η επόμενη στιγμή . Τα τετράγωνα της πόλης χρωματίζονται  με το πηγαινέλα των ανθρώπων , και όσο να πεις αυτό το πέρα δώθε  μας παραπέμπει  σε βιομηχανοποιημένη &lt;&lt; κορδέλα &gt;&gt;  που πριονίζει  τον χρόνο , απομεινάρια του οποίου  απορροφούνται  πάνω στους μπετονένιους  πανύψηλους τοίχους των πολυκατοικιών . 
      Σφιγμένα πρόσωπα , βιασύνη  στην δίποδη βάδιση , γλαφυρή ζωγραφιά , αδιάψευστη μαρτυρία  για το δρομολόγιο της σκέψης . Εστιάζουμε  τον προβολέα μας στις γειτονιές της πόλης .  Ποιας πόλης ?? Δεν έχει σημασία τ όνομα αφού η ανασαιμιά της ασφυκτιά  ανάμεσα σε στιγμιότυπα άλλοτε μικρής και άλλοτε μεγάλης διάρκειας , σε θορύβους και μυρωδιές  που τραυματίζουν την ατμόσφαιρα .  Διάσπαρτοι κάδοι απορριμάτων , διάσπαρτες και οι εικόνες που σε βάζουν σε σκέψη , σε βυθίζουν  σ ένα εσωτερικό διάλογο . Εικόνες που λειτουργούν  σαν καθρεφτάκια , απογυμνώνουν το ανθρώπινο είδος , αποκαλύπτοντας την σκληρή πραγματικότητα . 
       Η πόλη στο πρώτο ξύπνημά της . Καθ  ότι ο χειμώνας  θεωρητικά  τουλάχιστον καλά κρατεί  ακόμη , όμως το πουκάμισό του φαίνεται πως έχει μακριά μανίκια , ίσως γιατί οι νύχτες του είναι μακρόσυρτες και δημιουργικές ..! Μακρόσυρτος και ο θόρυβος της εξώπορτας  της πολυκατοικίας που μου επιτρέπει  να περάσω  στα πρώτα της καινούργιας ημέρας .. 
    Στο τρίλεπτο επάνω η ματιά μου σκοντάφτει στο απέναντι πεζοδρόμιο  όπου διακριτικά παρατηρώ μια  ανθρώπινη σιλουέτα μισογερμένη σε κάδο απορριμάτων  να προσπαθεί ν  αλιεύσει  κάτι προφανώς χρήσιμο . Λίγα μέτρα  παρά δίπλα  σ ένα όχι και τόσο προνομιούχο  παρκάκι , παρεούλες ανταλλάσσουν γνώμες  και ιδέες , συνομιλούν για το μέλλον .  Έτσι οπως είναι  καθισμένοι στο αυτοσχέδιο παγκάκι , άλλοι ακίνητοι , άλλοι εκδηλωτικοί , η εικόνα τους δεν εχει να ζηλέψει τίποτε από ένα εκφραστικό γλυπτό που ξαποσταίνει περιμένοντας το βάθρο , πάνω στ  οποίο  πρόκειται να στηθεί .  Πιθανός τίτλος ?? Προσεχώς άγαλμα .. !!! 
     Με την λέξη άγαλμα μου έρχονται στο νου οι στοχασμοί του Μίλτου Σαχτούρη :  &lt;&lt;  .. Βροχή από μέλι  στα πεινασμένα μου χέρια .. στεφάνια ..στεφάνια ..στεφάνια .. στα πικρά μου μαλλιά , όμως το βάθρο  του αγάλματος μένει πάντα άδειο , όμως το στόμα του αγάλματος μένει πάντα βουβό... &gt;&gt; ... Άραγε για ποιά πλατεία , ποιά πόλη , ποιό δρόμο  ταιριάζει ο στοχασμός  του Μίλτου Σαχτούρη ?   
      Στρέφω το πρόσωπο μου προς  τον απόμακρο πια κάδο απορριμάτων , αρχίζει ήδη το ψιλοβρόχι, το μυαλό μου πλάθει σκέψεις , μπλέκει και μπλέκεται  σε περιπλανήσεις , σε ατραπούς  και βρόχινους διαδρόμους . Ασάλευτος στο πρώτο απάγκιο  ανατρέχω στο μελάνι , σκιαγραφώ συναισθήματα :
           .....  Παράξενο τρένο  το μελάνι 
                  ράγες που σε βγάζουν από την πλάνη 
                 Όμορφα απρόσμενα ταξίδια 
                 επιβάτες δραπέτες από τα ίδια ..... 
     Η ώρα περνά ! Το ψιλοβρόχι μεταλλάσσεται σε βροχή  , η ατμόσφαιρα  απρόσμενα θολή  σκεπάζει την περιοχή . Στρέφω το βλέμμα μου προς τον κάδο απορριμάτων ,  το μισάνοιχτο καπάκι του σαν τραυματισμένο χαμόγελο   βουτηγμένο σε βρεγμένη μεμβράνη  περιμένει ίσως την επόμενη ανθρώπινη σιλουέτα ,  ενώ  παρά  δίπλα από το τραύμα , σε  φρεσκοβαμμένο τοίχο δεσπόζει  το λαλίστατο  σύνθημα ..:  .<< ...  Μες στο μπετο της πόλης , αγάπη μου , για σένα έγινα ανθοπώλης .... >>
     Να ομως που η βροχή δυναμώνει εκ νέου   , τα όνειρά μουσκίδι ! Δεν μου μένει παρα να  κλείσω το δάκρυ  μέσα σε μια κόλλα χαρτί , και με την υγρή στάμπα του , να φτιάξω την δική μου γεωγραφία , το δικό μου νησί , την δική μου χώρα , τον δικό μου τόπο ..! 
    Σ  ενα τέτοιο σκηνικό ειναι αλήθεια , αναρωτιέται κανείς  πως μπορεί να << στριμώξει >> μακρόσυρτες σκέψεις  σε κοντομάνικα λόγια ???
                                                                           ...κυρ...σαμ...

     
     

... Αγαπητέ Καρνάβαλε ... !

    Τώρα που το είναι σου βρίσκεται στο κάτω μέρος της σελίδας ,νιώθω την επιθυμία  να σου στείλω δυό λόγια , με όλο το θάρρος που μπορεί να διακατέχει εναν απλό κοινό θνητό που κατοικεί στην ίδια πόλη . 
     Δυστυχώς  δεν έχω περισσότερο χρόνο  στη διάθεση μου δεδομένου οτι μας χωρίζουν περίπου δέκα λεπτά πριν την καύση σου , και αφουγκράζομαι τα βήματα των δευτερολέπτων να πυκνώνουν ,πνίγοντας τον ψίθυρο  και την μειλίχια φωνή . Ισως να φταίει το διάτρητο άρωμα που σκεπάζει την άκρατη  εμπορευματοποίηση  και τα οσα δρώμενα  υφαίνουν την καλίγραμμη ταλαιπωρημένη ράχη σου . 
       Αγαπητέ Καρνάβαλε .. !
   Σου γράφω με κάποια διστακτικότητα  δέκα μόλις λεπτά πριν την καύση σου , δέκα μόλις λεπτά πριν το χαμόγελό σου  βυθισθεί στην φλογισμένη δεξαμενή της σιωπής .  Σου γράφω φοβούμενος μη  παρανοηθώ  γιατί όσο να πείς  δεν γνωρίζω την εσωτερική διαδρομή της σκέψης σου .  Παρακαλώ δέξου το σαν ενα μικρό βοήθημα για την ώρα εκείνη οπου το ακρωτηριασμένο σώμα θα << κόβει >> την κορδέλα των εγκαινίων της επόμενης ημέρας  η ορθώτερα της << μετακαρναβαλικής >> εποχής ..!
    Από στιγμή σε στιγμή  μια εκτυφλωτική  λάμψη , ενας χρωματιστός σπονδυλωτός ήχος θα δώσει τέλος στην επίσης χρωματισμένη σπονδυλική σου στήλη . Καλοσυνάτο πλήθος αυθορμήτως εν μέσω ιαχών και χειροκροτημάτων  θ απολαμβάνει την τελευταία σκηνή του έργου , το πυρακτωμένο τέλος . Το τέλος των χρωμάτων .
       Αγαπητέ  Καρνάβαλε .. !
 Ημίγυμνη  πλεον η ατμόσφαιρα σε λίγα λεπτά θα σου ανταποδώσει το αντίτιμο των υπηρεσιών σου , για το ισχυρό άλλοθι που μας προσφέρεις κάθε χρόνο  ωστε να μας <<βγαζεις >> από τα ρούχα της καθημερινότητας και να μας << ντύνεις >> με ρόλους μη καθημερινούς .
    Κατανοώντας την αγωνία σου  σε ότι αφορά το τι μέλλει γενέσθαι , σκέψου πως εκείνη την στιγμή όπου η τεράστια φλόγα αγκαλιάζει το καθ όλα ανυποψίαστο σώμα σου , εκείνη ακριβώς την στιγμή αγαπητέ Καρνάβαλε σκέψου πως δεν είσαι ο  μόνος  αλλά ουτε και ..μόνος !
    Ναι! Σωστά το διαβάζεις !  Μη σε παραξενεύουν  οι χλωμοί φθόγγοι  και ο παράτερος  ηχος τους . Αλήθεια σου λέω αγαπητέ Καρνάβαλε .. ! Προσπάθησε  στο βαθμό που οι δυνάμεις σου στο επιτρέπουν , μέσα στο τρελό μεθύσι  ν απομονώσεις μια απειροελάχιστη στιγμή  νηφαλιότητας , μια στιγμή όσο και το μέγεθος  μιας ίνας , και με όλη την δύναμη της ψυχής σου σκέψου , κυρίως ομως σκέψου βαθιά  ειλικρεινά φωναχτα και γιατί όχι τραγουδιστά πως δεν είσαι μόνος αλλά  ούτε και ο ...μόνος ! Μη με ρωτάς γιατί , ο χρόνος  ειναι πολύτιμος  και  τα  λεπτά κυλούν ... Απλά για σπρώξε την ματιά σου -- οσο προλαβαίνεις-- στις φωτιές που καίουν στις γύρω γειτονιές .. ! Αλλοτε  ορατές , άλλοτε αόρατες .. ! Απαγγιστρώνω το βλέμμα μου απο τ  αποκαίδια  που αφήνει στο πέρασμά της η φωτιά , μα οι ελιγμοί του καπνού τραβούν την προσοχή μου . Ενα ανυποψίαστο σπουργίτη ανοίγει τα φτερά του , το πέταγμά του διεμβολίζει τον καπνό γεγονός που γίνεται αφορμή  λέξεις φράσεις νοήματα να αιωρούνται στον ορίζοντα , κάτι σαν τα τελευταια λόγια πριν την εκπνοή σου . Λόγια που μιλούν για φωτιά . Αλλά φλόγα εσωτερική .   Τι  κι αν αλλάζουν τα πάντα γύρω μας ?? Οταν το εσω  πυρ  παραμένει άσβεστο και το πέρασμά του κατακαίει  οτιδήποτε σαθρό .,τότε στον κήπο της ψυχής  βλασταίνουν άνθη ελπιδοφόρα ! 
   Τώρα ομως  τα βεγγαλικά σκεπάζουν τον ουρανό  ο  Περού  βουτηγμένος στον φόβο γαβγίζει   τρέχει και κουρνιάζει στην αγκαλιά μου !  Σ  αφήνω .. !
       Αγαπητέ Καρνάβαλε .. !!!
  Εξω  η τελετή στην εκπνοή της . Μέσα καινούργια << μετακαρναβαλική >> εποχή .. ! Ωστόσο σ ευχαριστώ  για την συντροφιά σου και ζητώ ταπεινά συγνώμη  για την ασυνήθιστη φλυαρία μου ... ! 
                                                               κυρ... σαμ...
     

... Αντε ρε Μάννα .. !!!

....  Αντε   ρε  Μάννα  ... !
 Οσο κι αν ακούω την φωνή σου και το σούρσιμο των ποδιών σου ....!
 Οσο κι αν νιώθω τ αγγίγματά σου και την παρουσία σου ........!
 Οσο κι άν το βλέμμα σου  μπερδεύεται στα βήματά μου .....!
Οσο  κι άν το σημείωμα γραμμένο πάνω σε χαρτοπετσέτα  με << ιερογλυφική >> σου γραφή να μου λέει: .. << ...το  φαγητό ειναι στο ψυγείο ... >>  το δε κλασσικό υστερόγραφο να δεσπόζει : << .. αν θέλεις βάλε κι άλλο .. >> ..........!
Οσο κι αν η εικόνα σου  που σε δείχνει  διπλωμένη σχεδόν στα δύο , περασμένες μεταμεσονύχτιες ώρες να προβάλλεις το πρόσωπό σου απ την μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου . Διοχετεύοντας ετσι μ εξαιρετική διακριτικότητα , την μόνιμη ένοια σου και αγωνία για την ομαλή τύχη του ύπνου μας ....!
Οσο οι μέρες κι αν κυλούν , μπορεί το κενό να μεγαλώνει , παραμένεις ομως ζωντανή μέσα από τις νοσταλγικές γευσεις της μνήμης οπου ερεθίζουν τον ουρανίσκο με ανάμεικτη χαρμολύπη .... !!!
      Αντε  ρε  Μάννα ... !!!
 Το  Σάββατο ( 17 Φλεβάρη )  θ  ανταμώσουμε  φίλοι/λες, συγγενείς, γειτόνοι  στην αγαπημένη σου Θεομάννα !
  Θ  ανταμώσουμε για να σου πλέξουμε μαξιλαράκι που να ταιριάζει στην ξεκούραση σου .
   Ακου  Μάννα !!!
   Τούτη την στιγμή που σου γράφω νιώθω την εντονη   παρουσία την δική σου και του Αργύρη ...!  Λες και τον βλέπω χαμογελαστό  να σου διαβάζει το γράμμα , και σύ ανυπόμονα να ρουφάς τα λόγια του ..
  Να τον προσέχεις  και να σε προσέχει !!! Εδω Μάννα οι καιροί ειναι δύσκολοι ...ομως αντέξαμε και αντέχουμε ... !!!  Καλή  αντάμωση ...Φιλιά!!!
                                                                                .....κυρ......σαμ....

.. Το καπέλο ο κλόουν και η λέξη κλειδί ...!!!

Πως ν αντιμιλήσεις στην βροχή ?Πως να διοχετεύσεις τον θυμό σου ,φλύαρα με λέξεις φράσεις φτιαγμένες από ζύμη του ήλιου του ηλιάτορα ? Πως να δικαιολογήσεις την φράση ...  << .. Χμ! Χμ! Αυτό ειναι άλλο καπέλο ... >> . Φράση που  συχνά πυκνά επισκέπτεται  τα χείλη μας  και σχεδόν κρέμεται πριν εκτοξευθεί  στον περίγυρό μας . Ναί λοιπόν αυτό ειναι αλλο καπέλο, καπέλο με μαγικές ικανότητες . Το  φοράς και σε ταξιδεύει . Το  φοράς και σε μεταμορφώνει , αν προλάβεις να βρείς την λέξη κλειδί ..! Αλλιώς από μόνο του  αναλαμβάνει πρωτοβουλία και δράση . Διαθέτει μεγάλη γκάμα επιλογής και ποικίλες πρωτότυπες  διαδρομές . 
     Φορώ το καπέλο  στέκομαι μπρος στον ¨ομορφο κόσμο και αγγελικά πλασμένο ,  αναζητώντας την λέξη κλειδί  που θ απογειώσει την μαγική του ιδιότητα . Το παιχνίδι  της εκ-πνοής και εισ-πνοής  πλέκεται μ εξαιρετική δεξιοτεχνία  μεταξύ των ανθρώπων . 
    Το  πάρε δώσε των ενεργειών , συγκοινωνούντα δοχεία  και μεις προσπαθούμε να ζυγιάζουμε το βλέμμα μας στην γραμμή  ισορροπίας τους . 
     Στιγμές που εισ-πνέουν ... !
     Στιγμές που εκ-πνέουν .. !
    Στιγμές που απο-ρέουν ..!
    Στιγμές που  κατα- ρέουν ..!
   Ομορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος .. !  Και  ω  του θαύματος το μαγικό καπέλο  με οδηγεί σ ενα άγνωστο δωμάτιο με διάσπαρτα  χρωματιστά πανιά . Πολύχρωμα παρεό  στολίζουν τον τοίχο λες και οριοθετούν εναν τεράστιο γεωφυσικό χάρτη . 
    Θάλασσες, όρη, ποτάμια , λίμνες , υφασμάτινες αποτυπωμένες σελίδες . Εχω ηδη προχωρήσει  στο βάθος του δωματίου και ξαφνικά ανακαλύπτω πως δεν ειμαι μόνος μου ...Παραδίπλα με την άκρη των ματιών μου  βλέπω  εναν μικροσκοπικό δακρυσμένο  κλοουν  που χάρη της κλωστής  στέκει στον τοίχο , παρατηρώντας με το αστείο βλέμμα του  τα όσα συμβαίνουν γύρω  του . Τον πλησιάζω με αργές κινήσεις απλώνω το χέρι μου  και τότε ξεκινά ν ακούγεται μια ξέφρενη μουσική .Αναπάντεχα    μπρος στα έκπληκτα μάτια μου  ο κλόουν απεγκλωβίζεται  από την δέσμια κλωστή , ξεδιπλώνει το σώμα του  και επανέρχεται στην όρθια στάση , πλησιάζει την γωνία με τα χρωματιστά πανιά , αρπάζει ενα παρεό  το ανεμίζει στον αγέρα  και ξεκινά ενα τρελό χορό . 
      Ενω η μουσική  συνεχίζει να διαλαλεί το τέμπο της και τον ρυθμό της  ταυτόχρονα ο ορίζοντας αλλάζει  όψη . Τα μολύβια ως ερωτικά σμήνη  ζωγραφίζουν στον αέρα , σκόρπιες λευκές κόλες   στροβιλίζονται  λες και πρόκειται για θύματα  ονειροπαγίδας . Η ορχήστρα των γραμμάτων αποδρά από τα πλήκτρα της γραφομηχανής . Φωνήεντα, σύμφωνα, περισπωμένη , ερωτηματικά , μικρά , κεφαλαία γράμματα . Ολα στον αέρα να σχηματοποιούν ακαταλαβίστικα σχέδια . Μοναδική εξαίρεση από το βάθος του δωματίου αυτόνομες φράσεις οπως :  << Ναί >>.... << Αν >> ... << Πρέπει >>... << Δεν μπορώ >> ... Φράσεις βαγόνια που συλλέγουν την σκέψη μας .. ! Φράσεις που πασχίζουν ν αποβάλλουν τα εισαγωγικά ,  ν απογυμνωθούν  για να λουσθούν με την αλήθεια  και  ετσι μουσκίδι οπως ειναι  να νιώσουν τα ρίγη  της : Ναι, αν πρέπει δεν μπορώ ... ! Χαμένος στα διλλήματα , αν δεν ηταν το  τρίξιμο της πόρτας απ την χαραμάδα του ονείρου , κι ενα  δυνατό αεράκι να υφαρπάξει το καπέλο μου ο δακρυσμένος  κλοουν και το παρεό θα χόρευαν  ακόμη .
      Ωστόσο χύμα στο πάτωμα   η αλμύρα των δακρύων του  μου τραβά την προσοχή σκύβω  και διαβάζω : ... ακόμη κι αν το βήμα σου σκοντάψει  σε τεθλασμένη άργητα μην σπαταλας το φταίξιμο ... Δώσε χώρο στο κουβάρι του χρόνου ,πριν γίνει κόμπος  και αναμετρηθεί  με τον κόμπο των δακρύων σου . 
                                                                                  .....κυρ...σαμ...

Πάλη η αποδοχή ???

Και  όσο να πείς  κάθε φορά που περνώ την αποκαλούμενη << Γέφυρα >>  που οδηγεί  στο  κτηριακό συγκρότημα  βραχείας νοσηλείας της Ογκολογικής κλινικής ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ Νέας Κηφησιάς   ,  με βήμα σταθερό και την βιασύνη  σχεδόν δεμένη στα μισολυμένα  κορδόνια των παπουτσιών μου , δεν ξέρω γιατί  αλλά όλη αυτή η διαδρομή μου φέρνει στο νού ,  τα μακρόστενα τολ  που διανύει κανείς λίγο πριν επιβιβασθεί στο αεροπλάνο  για την πτήση . Αψογη καθαριότητα  με  κόκκινες και πράσινες γραμμές να τρέχουν χαραγμένες  στο πάτωμα  και να σε καθοδηγούν  στον προορισμό σου . Στις πληροφορίες οι απαντήσεις των υπευθύνων  λακωνικές .. << .. Ανεβείτε στον πρώτο και ακολουθείστε την κόκκινη γραμμή .. >>  η ακόμη   << .. Περάστε την εσωτερική γέφυρα και ακολουθείστε την πράσινη γραμμή .. >>  
       Προσπαθώ και εφευρίσκω τρόπους ώστε ν απαλύνω την αγωνία μου και να επαναφέρω την κομένη  ανάσα στον κανονικό ρυθμό της . Οι σταλαγματιές που ρέουν ενδοφλεβίως μου αναζωπυρώνουν συνειρμούς βροχής . Ναι ειναι στάλες βροχής σε ξεχωριστό τέμπο και ειναι για το καλό μου !      Μέσα στο βύθισμά μου  δοκιμάζω βουτιά στις σελίδες του βιβλίου  του Θανάση Σεφερλή  << Καρκίνος δάσκαλος και φίλος >> εκδόσεις Ψυχογιός . Από τ οπισθόφυλλό του αλιεύω :  << ... Αν διαγνωστείς με καρκίνο δεν τελειώνει η ζωή σου . Σου δίνεται μια ευκαιρία να την κάνεις πιο ουσιαστική και αληθινή .. >>  Ο από-ηχος που πηγάζει από τα συγκεκριμένα λόγια ισως  να  γεννά απορίες πλην όμως δεν εμπεριέχει  μόνο  μια απλή πληροφορία , αντίθετα για εναν που βίωσε και βιώνει  τον καρκίνο αποτελεί προσωπική εμπειρία η οποία με την σειρά της γονιμοποιεί την γνώση !!! 
  Πάλη η αποδοχή ?? Θα νικήσω  η  θα νικηθώ ?? Ερωτήματα που σε ταλανίζουν  και σε οδηγούν στο συμπέρασμα πως τελικά οι δυσκολίες της ζωής  δεν ειναι πρόβλημα που καλείσαι να το λύσεις , χρειάζεται να το  δείς σαν μυστήριο , γιαυτο δεν σου μένει παρά να το  ζήσεις και να το απολαύσεις .  Τούτη την στιγμή που γράφονται αυτές οι αράδες οι δείχτες του ρολογιού παίζουν κρυφτούλι, 6.30 πρωί ! Στρέφω το βλέμμα μου προς τον θόλο τ ουρανού ετσι οπως καδράρεται από την μπαλκονόπορτα  βλέπω τα σύννεφα ν αλλάζουν μορφή  και  όλως περιέργως να σχηματοποιούν ανθρώπινες σιλουέτες  με δυσδιάκριτα χαρακτηριστικά  , να κινούνται κατά πως προστάζει ο αγέρας ταυτόχρονα ν απαγγέλουν  το ποίημα << Ο πολύτιμος χρόνος των ώριμων ..>> του Μάριο δε Αντράδε , ποιητή ,συγγραφέα και δοκιμιογράφου από τη Βραζιλία : 
      <<....... Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα ότι μου υπολείπεται 
                   λιγότερος χρόνος ζωής απ  ότι  έχω ζήσει ως τώρα .....
        Αισθάνομαι  όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες 
         τις πρώτες  τις καταβρόχθισε με λαιμαργία , αλλά οταν παρατήρησε  ότι του 
        απέμειναν λίγες άρχισε να τις γευεται  με βαθιά απόλαυση ...
       Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις , όπου συζητούνται καταστατικά ,νόρμες 
           διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί , γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενα .     Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι  παράλογους  ανθρώπους που παρα την χρονολογική τους
           ηλικία δεν έχουν μεγαλώσει .
      Δεν έχω πια χρόνο  για να λογομαχώ  με μετριότητες .
      Δε  θέλω να βρίσκομαι  σε συγκεντρώσεις  όπου παρελαυνουν  παραφουσκωμένοι εγωισμοί .
      Με  ενοχλεί η ζήλεια  και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους  για να 
              οικειοποιηθούν τη θέση τους , το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους .
      Μισώ να ειμαι μάρτυρας  των ελαττωμάτων  που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές
             αξίωμα . Οι άνθρωποι  δε συζητούν πια για το περιεχόμενο .... μετά βίας για την 
             επικεφαλίδα .
      Ο  χρόνος μου ειναι λίγος  για να συζητώ για τους τίτλους και τις επικεφαλίδες . Θέλω την 
           ουσία ,  η ψυχή μου βιάζεται .... Μου μένουν λίγες καραμέλες  στην σακούλα ....
      Θέλω να ζήσω  δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση .
       Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους 
       Που δεν χαίρονται  για τον θρίαμβο τους.
       Που δε θεωρούν τον εαυτόν τους εκλεκτό πριν την ώρα τους.
       Που δεν αποφεύγουν  τις ευθύνες τους .
       Που υπερασπίζονται την  ανθρώπινη  αξιοπρέπεια .
       Και το μόνο που επιθυμούν  ειναι να βαδίζουν  μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
       Το  ουσιώδες ειναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή .
       Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των 
             ανθρώπων ....
       Ανθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τούς δίδαξαν πως  μεγαλώνει κανείς  με απαλά αγγίγματα στην ψυχή . 
       Ναι, βιάζομαι , αλλά μονάχα  για να ζήσω  με την ένταση  που μόνο η ωριμότητα  μπορεί 
                να σου χαρίσει .
       Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμία απο τις καραμέλες  που μου απομένουν .
        Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες  θα είναι πιο νόστιμες  απ΄ όσες εχω ήδη φάει .
        Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου   και τους αγαπημένους μου .
        Ευχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος , γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ εκεί .....>>
     Διαχρονικές αλήθειες νοήματα ζωής που αποκρυσταλλώνουν συμπεριφορές  ανθρώπινες που σφίζουν από υγεία . 
     Τώρα πια οι σιλουέτες στον ουρανό αποκτούν ευδιάκριτα χαρακτηριστικά , και θαρρώ πως την ίδια γνώμη έχει και ο Περού ! Στέκει δίπλα μου χαλαρώνει στο καναπεδάκι κουλουριασμένος και με  παρατηρεί επίμονα .
      Πάλη  η  αποδοχή ???
      Ναι το πάλεψα και τον  νίκησα ???
      Δεν ξέρω για πόσο ???
      Ισως για λίγο ???
      Ισως για πολύ ???
      Ισως για πάντα ???
     Δεν με απασχολεί ...!!!
  Ερωτήματα που καμιά φορά απαντώ με θυμό  αλλά κατά βάθος νιώθω περιέργεια  για όσα έχουν  να μου πουν τα ερωτηματικά ..!  Η αναμονή  συνυφασμένη  με τραγικοκωμική ανθρώπινη μοίρα !   Ομως   ... <<  ... αποδέχομαι ότι είναι , ακριβως επειδή είναι και δεν μπορεί να είναι διαφορετικά ... >>  ( ΒΥΡΟΝ ΚΑΤΥ ) .
      Τούτη την στιγμή που αποτυπώνονται  αυτές οι ώριμες σκέψεις , το ημερολόγιο γράφει 4  Φλεβάρη 2018 . Στο δε κάτω μέρος με ψιλά γράμματα διαβάζω:  Εορτάζεται η παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου .. !
                                                                                 ....κυρ....  σαμ....